11.11.11 trekt naar Indonesië

Met het oog op de klimaatcampagne van 2011 bezocht 11.11.11 vorig jaar Peru. We spraken er met onze partners en de lokale bevolking over de gevolgen van de opwarming van de aarde in hun land. Deze maand bezoeken we Indonesië dat in de context van de klimaatverandering voor een belangrijke keuze staat. Neemt ze het vervuilende ontwikkelingsmodel van het Noorden verder over, met alle gevolgen van dien voor o.a. het klimaat? Of kiest ze voor een andere weg? Onze Indonesische partners wijzen ons op de zorgwekkende effecten van de klimaatverandering en de rol van de industrie en overheid. Maar ze tonen ons ook positieve projecten met het oog op een andere, duurzame ontwikkeling in West-Timor en West-Java.

Indonesië, het vierde dichtst bevolkte land van de wereld is met haar 80.000 km-lange kustlijn en 17.508 eilanden erg kwetsbaar voor de klimaatverandering. Momenteel stijgt de zeespiegel er al met 2 mm per jaar. In de toekomst zou dit 5 mm zijn. De jaarlijkse regenval in de Zuidelijke regio's, zoals Java vermindert, terwijl er een vermeerdering is in de Noordelijke gebieden, zoals Kalimantan.

De regenseizoenen worden onvoorspelbaar en onverwachte weersomstandigheden nemen sterk toe. Deze veranderingen zijn voor het grootste deel te wijten aan de consumptie- en productiepatronen in het Noorden. Maar ook Indonesië zelf staat voor een keuze.

Met haar sterk groeiende economie en groot potentieel aan natuurlijke rijkdommen is Indonesië, na de VS en China, de derde grootste uitstoter van broeikasgassen. Bijna 80% van de CO2-uitstoot in het land is te wijten aan het kappen van bos  en wijziging van landgebruik.

De houtkap, goed voor zo'n 2 miljoen ha. per jaar of 300 voetbalvelden per uur, dient de honger naar energie, ertsen en grond voor palmolieplantages. Palmolie wordt gebruikt in de voedselindustrie, verzorgingsproducten en zelfs in bio-diesel. Ook voor olie, gas en mijnbouw geeft de overheid toestemming tot ontbossing. Deze praktijken verwoesten niet enkel natuurgebieden, maar ontnemen lokale boeren  hun  land voor landbouw, vee, rijstteelt en maïsproductie. Bovendien is de ontginning van de rijkdommen grotendeels op export gericht. Vooral multinationals gaan met de opbrengsten lopen.

In Kalimantan bijvoorbeeld wordt nog geen 10% van de vervuilende steenkool lokaal verbruikt, terwijl slechts een kleine minderheid aangesloten is op het energienet. Ook al behoort Indonesië tot de G20, 20% van de Indonesiërs leeft in extreme armoede. De economische keuzes met desastreuze gevolgen voor mens en milieu, komen dus  niet ten goede aan de brede lagen van de bevolking.

Bovendien ervaren miljoenen mensen er nu al dagdagelijks de gevolgen van de klimaatverandering. Onvoorspelbaar weer maakt het nemen van cruciale beslissingen bij het vissen onmogelijk en brengt de veiligheid van vissers in gevaar. Ze varen minder uit en kunnen moeilijker voorzien in hun levensonderhoud. Onvoorspelbare weersomstandigheden en regenval doen oogsten mislukken en ontnemen de inwoners hun inkomsten. Arbeidsmigratie op grote schaal is het gevolg. Ruim 3 miljoen Indonesiërs werken als migrant in het buitenland en typische rijstteeltregio's zijn migratiezones geworden.

Partners van 11.11.11 vechten samen met lokale gemeenschappen tegen deze problemen en ijveren voor een andere ontwikkeling waar de lokale bevolking wel baat bij heeft. In Timor stimuleren ze bijvoorbeeld zelfvoorzienende en duurzame voedselproductie binnen een context van een sterker cultureel bewustzijn, i.p.v. voor een vervuilende mijnbouw- en plantage economie. In Bandung wordt van de uitwerpselen van koeien bio-gas gemaakt en in Cipta Gelar voorziet een mini-dam al 900 huishoudens van duurzame energie. 11.11.11 bezoekt ook deze initiatieven waarmee de lokale bevolking en middenveld duidelijk kiezen voor een andere ontwikkeling.