Skip to content
Beeld
Vaste schermresolutie Vloeiende schermresolutie Groter lettertype Kleiner lettertype Standaard grootte lettertype
Je bent hier: Start arrow Pagina 11 arrow Pagina 11 - december 2008 arrow Bienvenidos in Boechout
Bienvenidos in Boechout PDF Afdrukken E-mail
delci_miekeTien drukke dagen lang kwamen twee Dominicanen met eigen ogen kijken hoe het er tijdens een 11.11.11-campagne aan toegaat. Delci Sosa De Moreno en Carlos Manuel Reyes vertegenwoordigen CASC, de grootste vakbondskoepel in de Dominicaanse Republiek. Hun verblijf in Antwerpen ging niet onopgemerkt voorbij. Ik ontmoet Delci en Carlos in Boechout, en tref ze aan de ontbijttafel met hun gastgezin.

(Foto Lisa Van Damme)


Open huis
Mieke Goris en haar man Bob stelden hun huis in Boechout open voor het tweetal. Bob vindt dat zeer verrijkend. "We hebben altijd al een "open huis"-traditie gehad. Onze kinderen weten dat, en brengen zelf ook geregeld gasten mee." Mieke valt hem bij: "Bovendien zijn Delci en Carlos heel aangename mensen. Zeer open ook, al zijn ze na een goedgevuld weekprogramma uiteraard wat moe. Het is alleen jammer dat ons Spaans niet beter is." Veel uitleg is er nochtans niet nodig bij het verlekkerde gezicht van Delci als Mieke haar warme pompoen voorzet, een echte ontdekking voor Delci. "Ze wil haast niets anders meer eten," lacht Mieke.

Meer dan stranden
We vergezellen hen op een bezoek aan de plaatselijke Oxfam Wereldwinkel. Carlos onderwerpt alle producten aan een nauwkeurig onderzoek. Een felgekleurde dromenvanger uit India trekt zijn aandacht. Na een blik op het prijskaartje stoot hij Delci met opgetrokken wenkbrauwen aan. Dertig euro is een fortuin voor een informele werker in hun land.
In de namiddag doen Delci en Carlos hun verhaal aan de zesdejaars van de Sint-Gabriëlschool. Na vier uur les maken de jongeren nogal wat kabaal. Toch wordt het stil als Delci vertelt in welke omstandigheden jongeren van hun leeftijd vaak moeten leven in de Dominicaanse Republiek. "Onze jongeren krijgen niet dezelfde kansen als jullie," benadrukt Delci. "Velen halen zelfs de 20 jaar niet." Carlos laat trots de Dominicaanse vlag zien die hij altijd bij heeft. "Ik nodig jullie allemaal uit in mijn land. Hopelijk zien jullie dan meer dan alleen onze mooie stranden."

Kokos als voedingsbodemtomatenkwekerij
In de tomaten- en komkommerkwekerij die we nadien bezoeken komt de verkouden Carlos helemaal tot leven. Kweker Dirk Crollet leidt het gezelschap rond in zijn serres en legt uit hoe hij ook in de winter twee keer per week kan oogsten. Carlos wil overal het fijne van weten, en schetst de situatie van tomatenkwekers in de Dominicaanse Republiek. "De tomatenteelt is é é n van de sectoren waar mensen het meest uitgebuit worden. Bovendien vernielen de verwoestende orkanen dikwijls de oogsten," vertelt hij. Als hij hoort dat men de kokos die landbouwers in zijn land weggooien hier gebruikt als voedzame bodem, smeedt hij plannen voor een eventuele volgende uitwisseling. "Onze grootste kost in de winter is de verwarming," informeert Dirk nog. Daar moeten de twee Dominicanen eens hartelijk om lachen. (Foto Lisa Van Damme)

Claire Bracke    

Laatste aanpassing op ( 23 dec 2008 )