In deze rubriek vind je om de veertien dagen een andere rechtstreekse getuigenis uit het zuiden. Het leven zoals het is … in een wereld waar de Millenniumdoelstellingen dode letter blijven.
Als eerste  komt  Ka Elvie M. Baladad uit de Filipijnen aan het woord, een leidster van een lokale boerenbeweging.
Ka Elvie is lid van de National Rural Women Congress in de Filipijnen, een netwerk van  rurale vrouwenorganisaties. 11.11.11 steunt dit netwerk al verschillende jaren.

Het leven van de Filipijnse boeren is nooit makkelijk geweest. Elke dag opnieuw bracht een strijd om te overleven en eten op tafel te krijgen. 
Ik weet het uit eigen ondervinding als dochter van een boer-onderwijzer. Mijn jeugd is gekleurd door de dagelijkse beslommeringen van landarbeiders die mijn vader hielpen bij  de groententeelt op onze boerderij in Nueva Ecija. 
Toen mijn vader stierf namen mijn broer en ik de boerderij over en we besloten over te schakelen op  een teelt per oogst. We kozen voor ajuin omdat die goed zou opbrengen.  Ik stak al mijn spaargeld in de boerderij om een goede oogst te verzekeren.
De opbrengst aan uien was goed en ik telde mijn winst al terwijl ik de rode zakken met uien zag opstapelen. Mijn angsten over het verlies van mijn spaargeld smolten voor de zon. We besloten om niet onmiddellijk na de oogst te verkopen omdat de prijs per kilo slechts 5.00 Ph bedroeg, zo’n € 0.08.  Maar we hadden geen opslagruimte en moesten daarom tijdelijke hangars oprichten. Ventilatoren draaiden dag en nacht om de lucht te doen circuleren.
De kosten na de oogst bleven stijgen en nog ging de prijs van de uien niet omhoog. Ik krijg een angstaanval telkens ik zakken met rotte uien zie weghalen. Ik besef dat niet verkopen betekent dat we met rotte uien zullen blijven zitten en zeg tegen mijn broer :“ laat ons de bittere pil maar doorslikken en verkopen”. 
Herhaal dit scenario wel honderd keer in onze provincie…En beeld je de boer in, hoofd omlaag, afhangende schouders, het gezicht verscholen achter de ‘buri’ hoed als hij ziet dat de opbrengst voor zijn oogst zelfs niet genoeg is om zijn leningen terug te betalen..

God, oh god, hoe is dit kunnen gebeuren?
Het antwoord komt niet uit de hemel. Het antwoord komt uit China, Taiwan, Nieuw Zeeland..de landen die uien uitvoerden naar de Filipijnen, legaal of ilegaal. Hun uien overspoelden de markt en de prijs zakte ineen.
Sinds de tijd van mijn vader tot de dag van vandaag hebben we nooit enige steun van de overheid ervaren.  Er waren wel  beloften in  verkiezingstijd ..maar daar bleef het bij.  
Hoe kunnen we ooit concurreren als alle landbouwproducten vrij mogen ingevoerd worden als gevolg van de WTO akkoorden en de geliberaliseerde handelspolitiek van de overheid.

Geen kans hebben we.
De Filipijnse boeren zijn pionnen in het dodelijke spel van de globalisering. De Filipijnse overheid is heel traag en inefficënt in het opzetten van vangnetten of garanties voor een leefbare landbouw.   Het is al erg genoeg dat er geen subsidies zijn voor de boeren, maar dat de overheid zonder meer de invoer van  goedkope landbouwproducten toelaat is de doodsteek.

Terug naar onze uienboerderij. Wat gebeurde er met de boeren die ons hielpen het land te bewerken? De meesten zijn nu in het Midden Oosten. Zij die achterbleven doen allerhande jobs- maar boeren doen ze niet meer.  Voor hen was de keuze tussen overleven en honger lijden. Ze kozen om te overleven en verlieten de boerderijen.  Voor ons zal de tijd uitmaken wat we doen met ons stuk grond. Mijn familie bewerkt het al drie generaties en ik hoop vurig dat het niet verloren gaat.

Deze bijdragen passen in het kader van de campagne rond de Millenniumdoelstellingen 2015 DE TIJD LOOPT;  Millenniumdoelstelling 8 voorziet in 'eerlijke handelsrelaties'. Voor de campagne 2015 De Tijd Loopt  maakt het recht van ontwikkelingslanden om hun markt te beschermen daar deel van uit.

Meer info:

• Landendossier Filipijnen
• 2015 DE TIJD LOOPT
• Dossier Millenniumdoelstellingen
• Dossier WTO
• Dossier Handel