De Europese ontwikkelingssamenwerking en handel met het Zuiden

Het Europese beslissingsniveau wint alsmaar aan belang.
Politici benadrukken dagelijks dat Europa solidair moet zijn met de rest van de wereld. Dat armoede in de wereld moet verminderen, hongersnood moet stoppen en aids moet worden teruggedrongen. De Europese Unie heeft een uitgebreid budget voor internationale samenwerking,  een ronkende beleidsverklaring en veel goede voornemens. Maar is de Europese Unie echter wel een bruggenbouwer tussen Noord en Zuid? De handelsbarrières van de Europese Unie blijven torenhoog.  Landbouwprodukten worden gedumpt op de wereldmarkt en ondermijnen zo het inkomen van duizenden boeren in het Zuiden.

De Europese hulp geraakt niet eens aan de helft van de ‘0,7 %’ die altijd beloofd wordt. Bovendien vloeit heel wat van dit ontwikkelingsgeld terug of wordt het gebruikt om structurele aanpassingsprogramma’s uit te voeren die het Internationaal Muntfonds oplegt en die steevast uitdraaien op liberalisering, privatisering, deregulering en sociale afbraak.

De belangrijkste terreinen waarop de EU die invloed kan doen gelden, zijn hulp, handel, diplomatie en stilaan ook militaire samenwerking.
De hulp van de EU wordt steeds meer gekoppeld aan voorwaarden voor goed bestuur, economische hervormingen, de strijd tegen het terrorisme, regionale samenwerkingsvormen, enzovoort.
Soms vragen ngo’s en ontwikkelingslanden zich af of die zogenaamde hulp niet eerder als drukkingsmiddel wordt ingezet dan als steun aan de lokale economische groei, politieke besluitvorming en duurzame ontwikkeling.

Een halve eeuw Europese hulp

Sinds de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap (EEG) in 1957 drukken de leden gezamelijk hun solidariteit uit met oud-koloniën en overzeese gebieden. In het oprichtingsverdrag van de EEG, de voorloper van de EU, was weliswaar geen specifieke juridische grond voorzien voor ontwikkelingssamenwerking. Het Europese ontwikkelingsbeleid steunde aanvankelijk op een aantal bepalingen rond het gemeenschappelijk handelsbeleid of het sluiten van samenwerkingsakkoorden.

klik hier voor de volledige tekst ' Een halve eeuw Europese hulp'

2004: een belangrijk jaar voor Europa

Een nieuwe Europese grondwet geeft een belangrijke plaats aan ontwikkelingssamenwerking en aan de nieuwe Minister van Buitenlandse zaken. Wat zal de impact hiervan zijn op de ontwikkelingslanden? Zal deze Minister de nodige slagkracht hebben om ook aan het nefaste handelsbeleid van de Unie wat te doen?

klik hier voor meer over de Europese grondwet (op komst)

 

Ook het Europese budget voor 2007 – 2013 ligt op de onderhandelingstafel.
Worden de middelen voor internationaal beleid opgetrokken zodat de Unie efficiënter kan optreden? Zullen de parlementsleden er voldoende zorg voor dragen dat langetermijn beleid met de armste landen een belangrijke plaats blijft behouden, vooral met de huidige druk om meer geld vrij te maken om stabiliteit in de regio’s rond de EU te blijven garanderen?

klik hier voor meer over de 'financiële perspectieven van de Europese gemeenschap'.

In 2004 wordt tevens gestart met de herziening van het akkoord van Cotonou die de relatie tussen de landen uit Afrika, de Caraïben en de Stille Zuidzee en de Europese gemeenschap herziet. De ACP staten zien de eisen die de Commissie hen toestuurt veeleer als een verdere erosie van de principes van partnerschap en autonomie. En wat doet de Europese Unie nu juist met het geld dat ze in Rwanda, Burundi en Congo besteed ?

klik hier voor meer over het akoord van Cotonou