Een duik in de urban poor communities van Iloilo, Panay, de Filippijnen

Tine Belmans is gedurende 5 maand bij onze partner Gabriela op stage. Ze vertelt op haar intal blog over haar wedervaren. Naast de gigantische gastvrijheid en verwennerij is er ook de harde realiteit van de mensen die dagelijk proberen te overleven. Een stukje uit haar berichtje:

"Van Gabriela kregen we de opdracht om research te doen naar de gezondheidssituatie van vrouwen en kinderen in drie naast elkaar gelegen urban poor communities aan de rand van de stad. Dit profiel is een hulp om het werk van Gabriela hier op af te stemmen. Bvb, in het geven van trainings, medical missions... . Claire (is organizer in deze regio, werkt voor Gabriela) nam ons mee, regelde ons programma (wat ik soms best moeilijk vond om, niet zelfstandig zijn maar afhankelijk zijn in wat je doet!). We deden dagelijks verschillende interviews, meestal in ‘groepsdiscussies', met een 5-tal vrouwen samen. 

Het belangrijkste punt dat in zowat elk interview terug werd aangehaald:

De ‘coalfire power plant' (= energie uit kolen) & ‘Panay power plant' (=energie uit diesel)

Deze beide fabrieken zijn vlakbij de communities gevestigd. Een 30-tal families zijn zelfs moeten verhuizen om de fabrieken te kunnen bouwen (de vergoeding die ze kregen om een nieuw huis te bouwen: 3000P of 50 euro!). De vrouwen hebben allemaal een groot ongenoegen tegenover de fabrieken, ze spraken steeds over de tijd ‘before' en ‘now'. Wat zijn dan de problemen?! De vervuiling in de rivier: mensen kunnen niet meer vissen (weg inkomsten), het water niet meer gebruiken voor vanalles en nog wat. Heel wat kokosnotenbomen zijn verdwenen met de komst van de fabrieken, wat ook een grote bron van inkomst was.  Er is ook heel wat luchtvervuiling, met heel wat gehoest als gevolg, lagere weerstand, astma, huidziektes en de was die vuil wordt als hij buitenhangt.

De vrouwen blijven niet bij de pakken zitten, de afgelopen jaren waren er heel wat protestacties en petities. Zonder enige reactie van de Power Plants... Klein detail, beide fabrieken behoren tot een Amerikaanse multinational...

Twee weken geleden was er een eerste keer een onderhoud met de burgemeester van de stad.  Een zevental vrouwen vertelden over hun ervaringen met de fabrieken, en met de dringende vraag voor een oplossing. Wij waren erbij, verstonden er niet altijd evenveel van, maar observeerden wel mijnheer de burgemeester. Conclusie: wat een klootzak. Hij luisterde niet eens naar wat de vrouwen te vertellen hadden, was met zijn gsm aan het prullen, andere documenten aan het doornemen... Z'n antwoord: ‘jaja, er moet iets gebeuren, maar ik moet nog wachten op dit, dat en dat, het gaat nog eventjes duren'. Dat wordt niets... Volgens de vrouwen krijgt de burgemeester geld van de fabrieken, om zich koest te houden. Niet dat ik denk dat een burgemeester ook maar iets kan doen aan dit probleem, het draait allemaal om massa's geld, en speelt zich af op een veel te hoog internationaal niveau. Wat kan het die rijke stinkerds schelen dat er meer dan duizend mensen te lijden hebben door hen?!"

Volg G3W op Facebook