Je klikpad:  Gsm-leningen voor on ...Gsm levert meer op d ...Guatemala op het mat ...Guatemala pessimisti ...Guatemala zal vanaf ...

Guatemala zal vanaf 14 januari 2012 door een president met harde hand bestuurd worden

Gisteren was het de tweede verkiezingsronde in Guatemala. Deze keer ging het enkel om de president en met enkele uitzonderingen, waar er fraude was geweest in de eerste ronde, ook nog om de burgemeester en de afgevaardigden voor het congres.

De winnaar is Otto Pérez Molina, van de Partido Patriota, de partij van de harde hand. De andere kandidaat was Manuel Baldizón, van de partij Líder, een redelijk nieuwe partij, evenzo behoorlijk rechts. De eerste won, met 53.74 %, voornamelijk stemmen van de hoofdstad, waar de mensen het dagdagelijkse geweld beu zijn en voor wie de situatie buiten de stad (representatief voor ongeveer 80% van de bevolking) vaak erg ver weg van hun bed is. Baldizón daarentegen haalde zijn 46.26 % voornamelijk door stemmen vanuit het binnenland, in eerste instantie Petén, waar hij veel bezittingen heeft en mogelijks ook vriendjes uit de drugshandel, maar ook in de armere gebieden van Guatemala, waar na het afwijzen van de kandidate van de UNE (Sandra Torres – ex-vrouw van huidig president Álvaro Colóm) de mensen hoopten, dat hij opvolging zou geven aan de programma's van "Mi Familia Progresa".

Men moet zich echter vragen stellen bij de zogenaamde overwinning van Pérez Molina, zoals ook over de tweede plaats voor Baldizón, want uiteindelijk zijn er maar 4.38 miljoen mensen gaan stemmen gisteren, dat is iets meer dan een derde van de bevolking van Guatemala (bijna 14 miljoen). Er was een sterke onthouding, veel meer nog dan bij de eerste ronde en 4% van de stemmen waren blanco of geannuleerd – een actievere vorm van onthouding, zeg maar. Dat wil dus zeggen, dat een groot deel van de bevolking niet deelneemt aan de verkiezingen. Waarom?  Omdat ze niet (meer) geloven in de democratie; omdat ze vinden dat het zowiezo niet uitmaakt wie er wint; omdat de laatste jaren geen enkele regering zijn beloftes heeft waargemaakt; omdat de politiekers de interesses van de rijken verdedigen ipv de armoede, ondervoeding en straffeloosheid tegen te gaan.

Ik kan al die meningen echt goed begrijpen, want ik heb sinds de eerste keer dat ik naar Guatemala kwam (in 2000) niet veel zien verbeteren voor de armen en hongerigen... . Maar aan de andere kant is er toch nog een verschil tussen een zogenaamde sociaal democratische president die weinig heeft veranderd, maar toch wel geprobeerd heeft in het sociale te investeren en een ex-militair, wiens geschiedenis verwijst naar geweld, racisme, moord, angst en repressie.

Wat betekent dat, met harde hand? Volgens Otto Pérez Molina moet geweld met nog meer geweld onderdrukt worden. Daarvoor zal het leger ingezet worden – hetzelfde leger waar hij vroeger generaal was, en dat verschillende massamoorden pleegde tijdens de burgeroorlog (van 1960 tot 1996); hetzelfde leger dat vele jaren aan de macht was in Guatemala; hetzelfde leger dat meer geld krijgt van de Staat dan vele ministeries, ondanks het feit dat er geen oorlog is; hetzelfde leger dat bekende bindingen heeft met de drugshandel en wiens ex-militairen graag tot drugsbaronnen omgedoopt worden en wiens vliegtuigjes ook af en toe voor drugstransport worden ingezet.

Pérez Molina belooft het geweld te doen dalen, voornamelijk in de hoofdstad, door het inzetten van gecombineerde patrouilles van militairen en politieagenten. Beide instanties zijn bekend behoorlijk corrupt en agressief te zijn. Persoonlijk ken ik twee gevallen van overvallen door politieagenten, beide in 2011.

Met de harde hand betekent voor mensen die sociaal en politiek actief zijn, die protesteren en de mensenrechten verdedigen, meer repressie en angst. Naast het feit dat Pérez Molina een ex-militair is, is hij ook een bedrijfsleider, staat dicht bij de traditionele oligarchie van het land en promoot transnationale investeringen in Guatemala.

Op zich hoeft dat laatste geen probleem te zijn, als er tenminste een sociale en ontwikkelings-politiek tegenover staat, die ervoor zorgt, dat de rechten van de mensen gerespecteerd worden, dat de situatie voor de arme bevolking verbetert en dat er een rechtvaardigere verdeling van de rijkdommen van het land is. Er wordt echter gevreesd, dat Pérez Molina dat niet zal waarmaken, om de volgende redenen: hij behoort tot de rijkere klasse van het land; hij is een duidelijke (neo-liberale) kapitalist met weinig kennis van sociale politiek; hij is zelf grootgrondbezitter; hij gelooft dat men door meer internationale investeringen de armoede bestrijd; hij heeft zijn politieke (en volgens de wet veel te dure) campagne gefinancierd met geld van bedrijven en mogelijks ook drugshandel; hij is een voorstander van openlucht- mijnbouw; hij heeft zelf ook een paar bedrijfjes; hij heeft een militaire opleiding, ook als Kaibil, in de fameuze "school of the americas" gevormd; hij geeft weinig of geen tekens van respect naar de inheems bevolking en cultuur toe;...
 
Wat zal er volgen? Hoe wordt de toekomst voor Guatemala?

Als de toekomstige president Otto Pérez Molina en de Vicepresidente Roxana Baldetti waarmaken wat ze beloofden, dan zullen de belastingen niet verhoogd worden (ook niet voor de rijken en transnationale bedrijven, die bijna geen belastingen betalen!), maar moet er wel een beter belastingssysteem zijn; zullen er meer en betere wegen komen; zal de criminaliteit met harde hand worden aangepakt en zal er meer werkgelegenheid zijn. En wat met de mensenrechten; de structurele veranderingen die nodig zijn om de situatie op het platteland te verbeteren; de feminicide (vrouwenmoorden); de preventie van rampen; toegang tot kwalitatief goede educatie; de voedselprijzen; de strijd tegen de straffeloosheid (o.a. gevoerd door de CICIG); het respect voor de volksconsultaties van de inheemse volkeren over hun territorium; het verbeteren en decentraliseren van de gezondheidszorg; etc.? Pérez Molina was indirect betrokken bij de vredesverdragen die in 1996 werden ondertekend (en maar voor een klein deel zijn gerealiseerd!) , als vertegenwoordiger van het leger, maar weet hij nog wel wat ze toen ondertekenden? Ik vrees van niet, want zijn politieke voorstellen sluiten weinig aan bij de grondige structurele veranderingen die daarin worden voorgesteld.

De sociale, inheemse en boeren-bewegingen zijn niet optimistisch en de meeste mensen zijn afwachtend. Diegenen die het meest angst hebben zijn zij, die in de laatste jaren deelnamen aan of juridische en psychologische begeleiding gaven bij processen ter veroordeling van de massamoorden en vernietiging die gebeurden tijdens de burgeroorlog, de mensen die hun familie toen verloren of degenen die het overleefd hebben, maar met het trauma moeten kunnen omgaan ...  zullen die (en wij) het verleden zien terugkeren?

Eva Vanneste, steunpunt Broederlijk Delen in Guatemala

Tweet