Jonge Palestijnen in Jeruzalem: onderlinge solidariteit maakt heel wat mogelijk

Hoe zou jij je voelen... wanneer je jouw slaapkamer zou moeten afstaan aan een wildvreemde familie? Een vreemde vraag, ik geef het toe. Nochtans was dat een van de eerste vragen die ik kreeg toen ik in Jeruzalem aankwam voor een bezoek aan Health Work Committees, onze partnerorganisatie in Palestina.

Op 12 maart had ik een afspraak met Daoud, de coördinator van het jongerenprogramma dat we ondersteunen in Jeruzalem. We hadden elkaar nauwelijks begroet toen hij een telefoontje kreeg van een jonge vrijwilliger uit Ras al-Amoud, een wijk in Oost-Jeruzalem. Toen het gesprek afgelopen was, keek Daoud me verbouwereerd aan. Hij legde me in twee woorden uit wat er aan de hand was: "De familie van deze jongen kreeg een gerechtelijk bevel om een van de slaapkamers in hun huis te ontruimen voor een kolonistenfamilie. De jongen kon amper woorden vinden, begon meteen te huilen. Ik kon hem niet troosten. Hoe zou jij je voelen?". Welkom in Jeruzalem, dacht ik. Ik vond ook geen woorden.

Nochtans is dit de realiteit voor de meer dan 200.000 Palestijnen die in Oost-Jeruzalem wonen. Elke dag kan hen hetzelfde overkomen: een gerechtelijk bevel om hun woning te ontruimen of af te breken. Het maakt deel uit van het Israëlisch beleid om Jeruzalem te verjoodsen en Palestijnse families uit de stad te verjagen.

Ras al-Amoud is een gehucht van Silwan, een deelgemeente van Oost-Jeruzalem. In deze gemeente, die aan de voet van de Oude Stad ligt, voert het stadsbestuur van Jeruzalem al geruime tijd bouwwerken uit om er de stad van Koning David te reconstrueren. Een van de gevolgen is de onteigening van tientallen Palestijnse families, ook al worden de huizen niet altijd afgebroken, maar soms ingenomen door kolonisten.

Daoud, onze jongerencoördinator in Jeruzalem, woont in het bedreigde Silwan. Ik vroeg hem wat er gebeurt, wanneer jongeren uit hun beweging het slachtoffer worden van dergelijke schendingen. Hij vertelde me dat verschillende van hun jongeren de handen in elkaar slagen en er vrijwilligerswerk verrichten en solidariteitsacties opzetten: ze bezoeken families die hun huis verloren, onderhouden de solidariteitstent die ook op internationale belangstelling kan rekenen, en sensibiliseren andere Palestijnse jongeren uit Jeruzalem die niet op de hoogte zijn van wat in hun stad gebeurt. Dit lijkt onwaarschijnlijk, maar ik kon het zelf vaststellen toen ik met enkele Palestijnse studentes uit Jeruzalem Silwan bezocht.

Maar wat leveren solidariteit en sensibilisering op als de tegenstander zo almachtig lijkt? Heel veel. De jongeren die zich in Jeruzalem organiseren om hun rechten te verdedigen, worden zelf sterker, maar zijn ook belangrijk voor het versterken van hun gemeenschap. Alleen kunnen Palestijnen niet veel beginnen, maar hun onderlinge solidariteit is hun belangrijkste weermiddel. Samen laten ze zich niet wegjagen en vinden ze bij elkaar de nodige steun om te blijven, hoe moeilijk hun situatie ook is.

U kan meer lezen over de Health Work Comittees op de website van www.g3w.be en G3W volgen via Facebook