Je klikpad:  Belgium to Gaza vaar ...Benin kan putten uit ...Bent u ook verontwaa ...Bestaan er interessa ...De bezetting fnuikt ...

De bezetting fnuikt het recht op gezondheid

40 JAAR IS GENOEG

Wekelijks belicht een lidorganisatie van het Actieplatform Palestina vanuit een specifieke hoek de gevolgen van de Israëlische bezetting voor de bevolking in de Palestijnse gebieden.

Intal wijst in dit artikel op de achteruitgang van de gezondheidszorg.

1.   Nieuwe pathologieën 

Sinds enkele jaren kennen de bezette Palestijnse gebieden een belangrijke toename van ziekten die er voorheen weinig frequent waren. Tot het begin van de jaren 2000 waren de meest frequente aandoeningen van de Palestijnen ongeveer dezelfde als bij ons, namelijk de zogenaamde ‘ziekten van de rijken’: hart- en vaatziekten, hoge bloeddruk, diabetes, depressie,…

Sinds een paar jaar maken de ‘armenziekten’ er opgang, bijvoorbeeld aandoeningen die te maken hebben met de lage kwaliteit van de voeding, zoals anemie (bloedarmoede), veroorzaakt door te weinig inname van vlees en groenten. 40% van de kinderen in de Gazastrook heeft daar last van, en dat is een nieuw fenomeen in Palestina. 22% van de Palestijnse kinderen onder de vijf jaar lijdt aan ondervoeding; in 2000 was dat nog maar 7,2%.

De verklaring voor de opkomst van dergelijke problemen ligt in de verslechtering van de levensomstandigheden. 50% van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en 70% van de inwoners van de Gazastrook leeft onder de armoedegrens.

Dit alles is op rekening te schrijven van de Israëlische bezetting en repressie, die de laatste jaren nog verstrakt zijn. De toename van de armoede is het gevolg van verschillende factoren:

• het tekort aan jobs: de werkloosheid loopt op tot 70%, en betekent een ernstige daling van het gezinsinkomen
• de inbeslagname van landbouwgronden voor Israëlische kolonies, met een daling van de productie van voedingsmiddelen voor gevolg
• de Israëlische blokkade die de handel of de invoer van levensmiddelen bemoeilijkt
• de vernietiging van infrastructuur, zoals de hydraulische elektriciteitscentrale van Gaza in juli 2006
• het Europees embargo tegen de Palestijnse regering, die niet alleen een bevriezing van de middelen van het ministerie van Volksgezondheid met zich meebrengt (en dus van alle gezondheidsdiensten), maar ook de niet-betaling van de ambtenaren, die samen moeten instaan voor het levensonderhoud van 1,2 miljoen mensen.

2.   De toegang tot de zorg, een toenemend probleem

De Palestijnen hebben lang niet altijd toegang tot de nodige gezondheidszorgen. Wie in Gaza woont en nierdialyse nodig heeft, moet daarvoor naar de Westelijke Jordaanoever, Israël of Egypte. Door de afgrendeling van gebieden zijn die verplaatsingen dikwijls onmogelijk, en de nodige speciale toelatingen worden dikwijls niet verleend.

Het tweede probleem van toegang tot de zorg betreft het vrij verkeer van patiënten en gezondheidspersoneel binnen de bezette gebieden, de (on)mogelijkheid om snel de militaire checkpoints te passeren. Van september 2000 tot augustus 2005 vonden 129 patiënten de dood ten gevolge van wegblokkades en checkpoints. Daarbij waren vijf vrouwen en 39 pasgeborenen die aan checkpoints overleden tijdens of kort na de bevalling.

Sinds 2003 is het de Muur die het grootste obstakel vormt. Naar schatting 32,7% van de inwoners van de Westelijke Jordaanoever zag de toegang tot gezondheidszorg ingeperkt door de Muur. De bouw van de Muur maakt lange verplaatsingen noodzakelijk om zich naar een medisch centrum of ziekenhuis te begeven. In de enclaves tussen de muur en de groene lijn hebben 210.000 inwoners geen toegang meer tot bepaalde gezondheidsdiensten van de tweede lijn (hospitalen, gespecialiseerde centra,…). In verschillende enclaves is er bijvoorbeeld geen postnatale zorg.

De situatie is bijzonder moeilijk voor wie in de oostelijke wijken van Jeruzalem woont. In de dorpen Abu Dis en Azzeriya zijn 30.000 bewoners afhankelijk van de ziekenhuizen van Jeruzalem. Tot vijf jaar geleden nam de rit ernaartoe slechts 15 minuten in beslag. Vandaag loopt de Muur tussen Abu Dis en Jeruzalem. Een patiënt moet nu een voorafgaandelijke toelating vragen om zich naar de stad te begeven. Dan moet hij een hele omweg maken om de poort door de Muur te bereiken, in Qalandya. Daarna moet hij langs het checkpoint van Al Zayem, om tenslotte het dichtstbijzijnde ziekenhuis te bereiken. Dit traject neemt op zijn minst een uur in beslag, in plaats van een kwartier, en kan zelfs tot vier uur kosten als er opstoppingen zijn aan de checkpoints.

Als er bijvoorbeeld een ongeval gebeurt in Abu Dis en een slachtoffer moet dringend gehospitaliseerd worden, moet je zeker drie kwartier rekenen alvorens een ambulance ter plaatse geraakt. Soms krijgt een Palestijnse ziekenwagen geen toestemming om Jeruzalem binnen te rijden en moet hij halt houden aan een militaire post. Dan moet een Israëlische ziekenwagen worden oproepen. Die moet dan tot aan de andere kant van het checkpoint rijden, en de patiënt moet van de ene naar de andere ambulance worden getransporteerd.

Het gebeurt ook dat een gewonde op geen enkele manier langs een checkpoint geraakt, niet te voet, niet in een Palestijnse en niet in een Israëlische ambulance. In dat geval bevindt het dichstbijzijnde hospitaal zich in Ramallah of Bethlehem. Opnieuw moet je 45 minuten rekenen om daar te geraken, gezien de nieuwe militaire controleposten op de wegen naar die Palestijnse steden.

3.   De geestelijke gezondheid, een continu trauma 

Belangrijke elementen van de gezondheidstoestand van mensen en gemeenschappen die al te vaak worden vergeten, zijn de geestelijke, familiale en sociale gezondheid, die bepalend zijn voor de levenskwaliteit. Ook op dat vlak kampt de Palestijnse bevolking met grote problemen.

Veel gedragsproblemen van Palestijnse kinderen zijn te wijten aan de bezetting. Zij zijn blootgesteld aan een continu trauma. Ze lijden dikwijls aan het post-traumatisch stress-syndroom. Na geconfronteerd te zijn geweest met een bijzondere traumatische ervaring of shock – een militaire inval, beschietingen, gevechten – kunnen ze lijden aan bedwateren of allerlei gedragsstoornissen.

De leefomgeving van de kinderen is dikwijls enorm beperkt, wat ook nefast is voor hun levenskwaliteit. De kinderen van het Palestijns kamp Aida, dichtbij Bethlehem, leven omgeven door een muur van acht meter hoog, wat een continu gevoel van verdrukking geeft. Het is niet uitzonderlijk van daar kinderen van 14 met een depressie aan te treffen.

Tenslotte is ook het gezinsleven soms grondig verstoord door de moelijke levensomstandigheden. Er zijn meer gevallen van mishandeling van kinderen door hun ouders, te verklaren door de onophoudelijke stress waaraan de ouders zijn blootgesteld. Doordat ze hun autoriteit niet meer kunnen waarmaken door hun gezin te beschermen of door in hun levensonderhoud te voorzien, compenseren sommige vaders dat door hun kinderen te slaan. De Palestijnse afdeling van Defense of Children International is daarom vorig jaar gestart met een preventiecampagne hierover.

4.   Het recht op leven geschonden 

Het meest dramatische aspect van de Israëlische bezetting en repressie is het aantal kinderen dat gedood is door het bezettingsleger. Tussen 28 september 2000 en 7 december 2006 stierven 851 kinderen ten gevolge van een Israëlische agressie. Het meest moordende jaar was 2002, met 192 slachtoffers, dus meer dan één kind om de twee dagen. De meeste kinderen werden gedood in Gaza: 550. Daar vermoordde het Israëlisch leger sinds het begin van de tweede intifada gemiddeld één kind om de vier dagen.

In de Gazastrook waren vooral de gebeurtenissen van 2006 erg dramatisch. Het Israëlisch leger voerde er toen een grootscheepse invasie uit, met opeenvolgende militaire operaties. Daarmee wilde het de Israëlische soldaat vrij krijgen die door een Palestijnse groepering was gevangengenomen, en het afvuren van zelfgemaakte raketten op Israël stoppen. Tussen 26 juni en 30 november 2006 doodde het Israëlisch leger in Gaza 85 minderjarigen, waarvan 55 kinderen onder de 15 jaar. De meest beruchte aanval had plaats in november in het dorp Beit Hanoun. Israëlische raketten doodden toen 19 mensen, waaronder 9 kinderen en 7 vrouwen.

Intal
Joaquim Da Fonseca
20 april 2007

Tweet