De wereld kookt: 150 pagina’s foodfight

Op het bord van zo’n 700 KRAS-leerlingen ligt deze maanden een vers, vet dossier te stomen. In 150 pagina’s wordt hen duidelijk gemaakt waarom de wereld kookt en welke spelers er rond de tafel zitten. Keukentips, voedingweetjes, rolbeschrijvingen en krasse standpunten werden bij elkaar gepend door journaliste Isabelle Rossaert. ‘Na het schrijven van dit dossier ben ik zelf op een andere manier gaan winkelen.’

‘Tijdens het schrijven hebben we hier thuis lange discussies gevoerd over voeding, honger en de wereld. Ik heb hier zelf zoveel van geleerd dat het mijn koopgedrag is gaan beïnvloeden. Dat blikverruimende effect wil ik ook bij jongeren bereiken met mijn teksten. Want als zij overtuigd zijn van de problematiek, gaan ze erover praten met anderen, enzovoort.’

‘Dat multiplicatoreffect vind ik zo mooi aan het Globelinkproject KRAS. Het werkt omdat je jongeren bereikt op een moment in hun leven dat ze heel open staan voor allerlei indrukken. Wat ze op hun 17de leren, blijft hangen…’

Je hebt altijd voor volwassenen geschreven en je geeft workshops over zakelijk schrijven. Hoe moet je schrijven om 17-jarigen te kunnen boeien?

‘Ik hou steeds in mijn achterhoofd dat het léuk moet zijn om de tekst te lezen. Ik probeer op twee zaken te letten. Ten eerste wil ik de jongeren teasen om verder te lezen. Dat doe ik door straffe voorbeelden te geven. Ongeveer de helft van alle cacao ter wereld is afkomstig uit Ivoorkust. In buurland Mali worden duizenden kinderen gekidnapt om als slaven te gaan werken op de cacaoplantages. De kans is groot dat de chocolade uit de snoepautomaat op school gemaakt is van cacao die door kindslaven is geoogst. Zo’n feit raakt jongeren volgens mij.’

‘Ten tweede wil ik, net als jeugddienst Globelink, de jongeren niet doodslaan met negatieve verhalen. We proberen in elk hoofdstuk positieve elementen te brengen waar jongeren zelf mee aan de slag kunnen. Onder het kopje ‘De groene kokkin’ lezen ze dat ze zelf het aankoopbeleid van de supermarkten kunnen sturen door bewust te consumeren, door op de markt te vragen naar klimaatneutrale aardbeien of door met de klas mee te doen aan “donderdag veggiedag”.’

Over de voedselproblematiek zijn boeken en webpagina’s volgeschreven. Hoe krijg je die in een verteerbaar dossier?

‘Dat ging in fases. Tijdens een voedseldenktank in februari hebben journalisten Alma De Walssche en Dirk Barrez een bijzonder interessante uiteenzetting gegeven over hun visie op het thema. Tiny en Caroline van Globelink hebben me vervolgens massa’s websites en contacten aangeleverd. Het was moeilijk om daarin niet te verdrinken. Omdat ik zelf vier jaar lang de eindredactie van MO* gedaan heb, zat ik wel dicht bij de bron van heel wat informatie.’

‘Toch is het dossier langer geworden dan voorzien en heb ik mijn deadline… euh een aantal keren moeten herzien, ja.’

Het KRAS-dossier is opgebouwd rond rollen: hoe vermijd je stereotiepen als ‘de slechte Amerikanen’ en de ‘goede boeren uit het Zuiden’?

‘Ik ben met een aantal mensen gaan praten om me in de rollen in te leven. Ik las bijvoorbeeld de duurzaamheidsrapporten van Carrefour om te weten te komen welke visie zij zelf op hun rol als distributeur hebben. Je kan natuurlijk heel hard gaan schreeuwen dat je tegen de machtspositie van de grote supermarktketens bent. Maar door een informeel gesprek besefte ik dat je het ook anders kan zien. Ze hebben veel macht, maar dat impliceert ook dat ze er iets goed mee kunnen doen. Als consument kan je een supermarkt wel boycotten, maar het is interessanter om te proberen hun beleid bij te sturen.’

‘Ik had ook een erg fijn gesprek met een vertegenwoordiger van het Amerikaanse landbouwbeleid. Na drie uur praten werd het me duidelijk dat die mensen zelf helemaal doordrongen zijn van hun eigen gedachtegoed. Ze hebben echt het beste met de wereld voor, maar op een totaal andere manier dan wij.’

‘Amerikanen zijn bijvoorbeeld niet zo bezig met zero-risico. Veel minder dan de Europese Unie bijvoorbeeld, die geen genetisch gemanipuleerde organismen (ggo’s) toelaat omdat nog niet alle effecten op de gezondheid zijn vastgesteld. In dat gesprek merkte ik dat Amerikanen een grenzeloos vertrouwen hebben in technologie. Als het langdurig gebruik van het herbicide Roundup Ready al milieuproblemen met zich meebrengt, zoals de resistentie van onkruid, dan zouden ze wel een nieuwe oplossing vinden. In de vorm van een nieuwe ggo, wel te verstaan. Dat is een totaal andere houding dan van ons, Europeanen, maar toch kan ik me er nu iets bij voorstellen.’

Zonde dat die kluif aan informatie na één KRAS-jaar weer in de kast verdwijnt.

‘Dat is zeker jammer! Anderzijds: ruim zeshonderd jongeren die een jaar lang met je werk aan de slag gaan, welke auteur zou daar niet blij mee zijn?’