Lene: Straattheater tegen het overmatig gebruik van plastieken zakjes


6 mei 2012 - Deze zondag daalden we af naar La Paz om het project Rio+20 voor te stellen aan de Paceños. In het project gaan we met de 'theatercamion' langs verscheidene Boliviaanse en Braziliaanse steden reizen met een theatervoorstelling over het thema 'water' en debatten omtrent duurzame ontwikkeling.  
           

COMPAgewijs, via theater en trommels, trokken we de aandacht van de passanten. De timing was ideaal: de 'Prado' is deze zondag namelijk autovrij! De stinkende auto's en het hectische verkeer maken dan plaats voor marktkraampjes, podia met optredens en dansende oudjes, voetbal- en  schaaktornooien, springkastelen,...

plastic zakjesWe besloten via een theatrale straatinterventie kritiek te uitten op het overmatig gebruik van plastieken zakjes in Bolivia. Als je naar de markt gaat wordt namelijk ALLES in plastieken zakjes gestoken. Zelfs water, melk, yoghurt, fruitsap en warme drankjes worden in plastiek zakjes verkocht! Het concept 'herbruikbare tas' moet hier nog uitgevonden worden.
       

Onze voorstelling verliep als volgt:  de aristocraten zaten op een stelling met wieltjes dat door de straat rolde. De dorpsbewoners mengden zich onder de mensen en riepen in koor: "Cada dia embolsamos nuestra vida!" (= Iedere dag steken we ons leven in zakjes) Vervolgens begonnen ze op te sommen wat ze allemaal in zakjes stopten: "embolsamos el pan (brood), embolsamos el agua (water), embolsamos las verduras (groenten),..."

Om daarna de absurde toer op te gaan, om aan te tonen hoe absurd het is om alles in zakjes te steken: "embolsamos los arboles (bomen), embolsamos nuestra sueños (onze dromen), embolsamos el aire (lucht), embolsamos los bebés (baby's),..."

Tot op het moment dat één van de dorpsbewoners gelokt werd door een zakje dat boven zijn hoofd bengelde, dat aan een stok hing vastgehouden door een aristocraat. De dorpsbewoner kocht iets van de aristocraten en toen brak er hysterie los bij de aristocraten: "PERO NO TIENE BOLSA!!" (= Maar hij heeft geen zakje!)

Deze zin werd verscheidene keren herhaald. Bijvoorbeeld wanneer de dorpsbewoner zijn wisselgeld krijgt. Ja, waar moet hij het anders steken dat geld? Uiteindelijk werd de dorpsbewoner zelf ingepakt in een reuze plastieken zak. Vervolgens begon de voorstelling opnieuw. Op deze manier verplaatsten we ons door de straat, het gebruik van zakjes in het belachelijke trekkend.
zakjes voorstelling

Deel dit artikel

Facebook Twitter Google+ Share