• Lees het dossier Millenniumdoelen

Van 6 tot 8 september 2000 verzamelden alle staatshoofden en regeringsleiders van de VN-lidstaten in het hoofdkwartier in New York voor de eerste Algemene Vergadering van het nieuwe millennium. Aan het einde van de driedaagse ondertekenden de leden unaniem de Millenniumverklaring. Via dit document verbinden de (thans 191) ondertekenaars zich ertoe inspanningen te leveren in de strijd tegen armoede, honger, analfabetisme, ziekte en de achteruitgang van het milieu.

In wezen vormt de Millenniumverklaring de synthese van een aantal engagementen rond ontwikkelingssamenwerking en armoedebestrijding die tijdens de jaren ’90 door de internationale gemeenschap – tijdens internationale conferenties en mondiale topontmoetingen – werden afgesloten.
In tegenstelling tot veel andere verdragen op dit niveau vertrekt de Millenniumverklaring van een aantal fundamentele rechten en principes. Zij gaat daarmee enigszins in tegen de (over)heersende trend die economische groei door liberalisering en het vrijmaken van de markt als alleenzaligmakende voorwaarde voor ontwikkeling naar voor schuift.

De ondertekenaars engageren zich voor het verdedigen van:

1. De fundamentele rechten:

• vrijheid
• gelijkheid
• solidariteit
• verdraagzaamheid
• respect voor het milieu
• gedeelde verantwoordelijkheid

2. Vrede, veiligheid en ontwapening
3. Ontwikkeling en armoedebestrijding
4. Bescherming van ons milieu
5. Mensenrechten, democratie en degelijk beleid
6. Bescherming van de kwetsbaarste groepen in de samenleving
7. Aandacht voor de specifieke noden in Afrika
8. Versterking van de Verenigde Naties

De Millenniumdoelstellingen bestaan uit acht doelen die de armoede in de wereld fors moeten terugdringen. De internationale gemeenschap engageert zich ze te realiseren tegen 2015. De realisatie van één doelstelling draagt bij tot het bereiken van een andere.

De eerste zeven doelstellingen beogen een betere menselijke ontwikkeling in de arme landen. Ze hebben één of meer streefdoelen en ieder streefdoel wordt gemeten aan de hand van verschillende meetbare indicatoren.

Het land in kwestie vertaalt de doelstellingen naar de eigen nationale context en rapporteert over de ontwikkelingen. Er zijn eveneens een aantal kwalitatieve doelstellingen vastgelegd die van toepassing zijn op de rijke landen.

Deze werden in 2002, op de Internationale Conferentie over de Financiering van Ontwikkeling te Monterrey, opnieuw bekrachtigd en samengevat in een achtste doelstelling. Rijke landen moeten financiële ondersteuning bieden en beleidswijzigingen doorvoeren op het vlak van handel, schuldenlast en economisch bestuur, om zo arme landen te helpen de zeven doelstellingen te verwezenlijken.

1.

Het aantal mensen dat in extreme armoede leeft moet in 2015 zijn gehalveerd ten opzichte van 1990. En dat geldt ook voor het aantal mensen dat honger heeft.

2.

In 2015 moeten alle kinderen op de wereld basisonderwijs volgen

3.

Gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Gelijke kansen in 2005 voor jongens en meisjes in basis- en middelbaar onderwijs.

4.

Het sterftecijfer van kinderen onder de vijf jaar moet in 2015 in ieder ontwikkelingsland met minimum tweederde zijn teruggebracht ten opzichte van 1990.

5.

De moedersterfte moet in 2015 met driekwart zijn teruggebracht ten opzichte van 1990.

6.

Voor 2015 wordt een halt toegeroepen aan de verspreiding van aids, malaria en andere ziektes.

7.

Het waarborgen van de duurzaamheid van het leefmilieu tegen 2015.
Dat gaat onder meer over de toegang tot veilig drinkwater en de verbetering van de levensomstandigheden in sloppenwijken.

8.

Het opzetten van een wereldwijde samenwerking voor ontwikkeling. Elementen daarvan zijn onder meer handel, het financieel systeem, het schuldenprobleem en de toegang tot nieuwe technologieën.