ngo-openboek publiceert gegevens 2010

In vergelijking met 5 jaar geleden besteden de Belgische ngo's beduidend meer aan bestrijding van armoede in de minst ontwikkelde landen. Ze laten echter ook de kwetsbare groepen in de midden inkomenslanden niet los, waar ze hen steunen in hun strijd tegen ongelijke groei.


Uit de recente cijfers blijkt dat de Belgische ngo's in 2010 in totaal 326 miljoen euro spendeerden aan landen in het Zuiden. Bij deze steun aan het Zuiden volgen de ngo's een tweesporenbeleid. Van die totale uitgaven naar het Zuiden, wordt 66% besteed in MOL-landen (Minst Ontwikkelde Landen), dit zijn landen die wereldwijd gezien de grootste ontwikkelingsachterstand hebben. Dit wordt berekend op basis van 3 criteria: laag inkomen, zwakke menselijke voorzieningen en economische kwetsbaarheid (Bron: UN). Voorbeelden van MOL-landen zijn: Ethiopië, Haïti, Burundi, Nepal, Cambodja.

De Belgische ngo's besteden daarnaast ook 33% van alle uitgaven naar het Zuiden in MIL-landen (Midden Inkomenslanden), dit zijn landen die vallen in het bereik van de midden-inkomens gebaseerd op de wereld ontwikkelingsindicatoren. Die landen hebben een gemiddeld inkomen per capita tussen $1000 en $12000 euro per jaar (Bron: World bank). Voorbeelden hiervan zijn: Egypte, Zuid-Afrika, Brazilië, China, India. Zowel lage-inkomens landen als midden-inkomens landen worden beschouwd als ontwikkelingslanden.

Dat de Belgische ngo's ook blijven investeren in die groeiende ontwikkelingslanden of MIL-landen is geen toeval. Deze landen hebben immers een zeer hoge proportie aan armen. Zo berekende Wereldbank dat één derde van de inwoners in MIL-landen een inkomen hebben van minder dan $2 per dag (bron: Worldbank), zij vertegenwoordigen daarmee ¾ van de armsten ter wereld (bron: Andi Sumner & Ravi Kanbur). De armoede in deze groeilanden is een gevolg van onder andere een zeer grote inkomensongelijkheid.

Hoe was deze verhouding vijf jaar terug ?

In 2005 werd van de totale uitgaven naar het Zuiden slechts 52% aan MOL-landen besteed en 48% aan MIL-landen. In vergelijking met 2010 is dit een stevige verschuiving. Deze verschuiving is een afspiegeling van een verschillende aanpak van ngo's in beide soorten landen. In de armste landen worden de belangrijkste oorzaken van armoede weggenomen. Dit vergt heel wat fysische investering (scholen, hospitalen, ..) maar ook investeringen in capaciteit van mensen en groepen. In de groeilanden wordt gewerkt rond herverderling van kapitaal in het land zelf. Hierbij worden sociale bewegingen gesteund die werken aan betere arbeidsvoorwaarden, maar ook aan betere verdeling van het inkomen door te eisen dat er meer rechtvaardige belastingssystemen komen en vormen van sociale bescherming.

Ook de komende jaren zullen de Belgische ngo's dit tweesporenbeleid blijven volgen en naast hun grote inzet in de armste landen, blijven sleutelen aan meer gelijkheid binnen de groeilanden in het Zuiden.

Evolutie van de giften

De giften aan ngo's die zich bezig houden met ontwikkelingssamenwerking, zijn in de periode 2005-2010 over het algemeen stabiel gebleven. Wel stellen we duidelijke pieken vast in 2005 en in 2010. 2005 was het jaar van de tsunami, in 2010 kregen we te kampen met de mega-aarbeving in Haïti en de enorme overstromingen in Pakistan. Dit geeft aan dat de steun van de Belgen aan het structurele werk van de ngo's ondanks de crisis goed stand houdt, en dat men zelfs bereid is om in tijden van grote rampen daar nog een extra inspanning bovenop te leveren.

Bronnen

• Andi Sumner & Ravi Kanbur, 'Why give aid to middle-income countries?' uit The guardian. (23-02-2011)
• UN office of the High Representative for the Least Developed Countries, Landlocked Developing Countries and Small Island Developing Countries, 'The criteria of for the identification of the LCD's' (10-10-2011)
• The World bank, 'What are Middle-Income countries' (10-10-2011)

Hebt u vragen: contacteer Bogdan Vanden Berghe, algemeen directeur 11.11.11 op 0494/491185 of Johan Cottenie, directeur Coprogram, 0497/418101.

www.ngo-openboek.be