11Dossier: Klimaatrechtvaardigheid in Parijs en verder

Klimaatverandering is fundamenteel onrechtvaardig: zij die er de zwaarste gevolgen van ondervinden hebben er het minst aan bijgedragen. 98% van de klimaatslachtoffers valt in ontwikkelingslanden. Om deze landen mee aan boord te krijgen in Parijs moet het akkoord deze situatie rechtzetten. Daarvoor zijn drie pijlers nodig: minder uitstoot, voldoende middelen en beperkte impact. In de aanloop van de klimaattop in Parijs brengt 11.11.11 een dossier uit over klimaatrechtvaardigheid, met een focus op klimaatfinanciering.

Drie pijlers

Maximaal twee graden opwarming, die doelstelling legde de VN zichzelf op. Maar 2 °C is te veel, zo stelt het dossier: een bijstelling naar 1,5 °C dringt zich op. De doelstellingen die nu op tafel liggen laten de deur bovendien open voor een opwarming van 3 °C.

Daarnaast geeft het dossier aan dat, gezien de gevolgen van klimaatverandering zich nu al manifesteren, men moet verzekeren dat de impact ervan beperkt wordt tot een minimum. Daarom is er nood aan aanpassing of adaptatie, maar ook dat heeft grenzen. Compensatie van de onvermijdelijke schade en verliezen is dan de volgende, belangrijke stap. Dat moet erkend worden in het akkoord van Parijs. Het ontwijken van deze kwestie is onaanvaardbaar voor de meest kwetsbare landen en 11.11.11.

Om ontwikkelingslanden bij te staan in hun koolstofarme ontwikkeling én het omgaan met de gevolgen van klimaatverandering, dus het behalen van twee pijlers van klimaatrechtvaardigheid, zijn middelen nodig. Het is tot op vandaag echter onduidelijk waar we staan in het behalen van de op VN-niveau beloofde 100 miljard dollar per jaar vanaf 2020. Wat wel duidelijk is, is dat er te weinig middelen voor handen zijn om de meest kwetsbare landen bij te staan in hun directe nood aan adaptatie. De ontwikkelingslanden hebben op die manier geen zekerheid dat ze in staat zullen zijn bij te dragen aan een ambitieus akkoord en zich aan te passen aan en om te gaan met de gevolgen van klimaatverandering.

België

Ook België schiet tekort. Van de beloofde 50 miljoen in Lima blijft 10 miljoen achter en voor 2015 werden op 7 miljoen euro van het Waalse Gewest na geen engagementen gedaan. Positief dat Wallonië het goede voorbeeld wil geven maar er schuilt een structureel probleem achter deze losse flodder: het gebrek aan een Belgische verdeling van de Europese klimaatdoelstellingen voor 2020. Hoewel de ministers afgelopen weekend met veel toeters en bellen aankondigde tot een akkoord te zijn gekomen, blijkt ondertussen dat er toch nog wat haren in de boter zitten. In de gelekte cijfers was bovendien niet duidelijk of het akkoord een eerlijke Belgische bijdrage aan de klimaatfinanciering voorziet.

Voor 11.11.11 kan de fundamentele onrechtvaardigheid die gepaard gaat met klimaatverandering enkel rechtgezet worden door de drie pijlers mee te nemen in een akkoord in Parijs en als eerste, belangrijke stap: duidelijkheid te scheppen over de klimaatfinanciering.

Lien Vandamme
Beleidsmedewerker Klimaat

 

11.11.11 DOOR:

Meer

Deel dit artikel