De verleiding van de haalbare stappen

Wie alleen maar rekent op internationale verdragen om het klimaat te redden, komt bedrogen uit. Maar wie denkt dat kleinschalige, lokale actie een volwaardig alternatief is, maakt zichzelf wat wijs.

Toen Thomas Moore vijfhonderd jaar geleden zijn Utopia schreef, plaatste hij de cruciale ontmoetingen en debatten van zijn tijd in Brugge, Antwerpen en Brussel. Zowel wereldhandel als wereldpolitiek, intellectuele innovatie als maatschappelijke omwenteling hadden toen hun middelpunt in onze contreien.

Het aanzien van de Vlaamse steden is sindsdien teruggevallen tot een provinciale status, alleen Brussel is aan die betekeniskrimp ontsnapt dankzij de komst van de Europese Unie. Maar zelfs in de Europese wijk is het zo goed als uitgesloten om iemand als Raphael Hythloday tegen het lijf te lopen, de man die in Moores boek beschrijft hoe de ideale stad of staat eruit ziet.

Het geloof in de utopie heeft de twintigste eeuw niet overleefd. De blauwdrukken voor de toekomst produceerden te weinig duurzame resultaten en te veel goelags, concentratiekampen en killing fields. De Grote Verhalen werden afgezworen, het geloof in de maakbaarheid van mens en maatschappij verdween.




BRON:
MO* Magazine

Deel dit artikel