Gebrek aan legale routes maken mensensmokkelaars rijk - niet de reddingsoperaties

Mensensmokkelaars zijn een simpele kwestie van vraag en aanbod. Door oorlog en conflicten vluchten mensen, op zoek naar veiligheid. Het gebrek aan legale routes voor vluchtelingen maakt mensensmokkelaars rijk. Een gecoördineerde aanpak is nodig maar België hoeft niet op Europa te wachten om nu al levens te redden.

In De Standaard vandaag verklaart staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken dat hij bereid is om 'iets meer te doen voor Syrische vluchtelingen'. Dat voornemen wilde Vluchtelingenwerk Vlaanderen graag toejuichen, alleen is het ontgoochelend dat ons land dit enkel wil doen 'als er Europese afspraken komen'. België hoeft namelijk niet op Europa te wachten om meer te doen voor Syrische vluchtelingen.

Dat de staatssecretaris ook stelt dat reddingsoperaties in de Middellandse Zee enkel de 'georganiseerde misdaad en de mensensmokkelaars alleen maar rijker' maakt, kan voor Vluchtelingenwerk niet door de beugel.

Niet de reddingsoperaties maar het gebrek aan legale routes voor vluchtelingen maken mensensmokkelaars rijker.

Dat er mensensmokkelaars bestaan is een simpele kwestie van vraag en aanbod. Door de vele conflicten gaan steeds meer mensen op zoek naar veiligheid in Europa.

Verhalen

Elke week krijgt onze juridische helpdesk vragen van Syriërs in België die graag willen weten hoe zij hun familieleden op een legale manier naar België kunnen laten komen.

Niet omdat zij zo graag weg van hun huis willen, maar omdat er in Syrië al vier jaar een oorlog woedt. Antwoord: het kan zo goed als niet. Een visum voor gezinshereniging kan namelijk enkel voor de echtgenote of de minderjarige kinderen, of voor de ouders als er in België een minderjarig kind is. Volwassen broers en zussen vallen bv. niet onder de definitie.

Zo belde onlangs een jonge vrouw die al sinds 2001 in België is, eerst erkend als vluchteling, inmiddels Belg geworden. Haar jongste broer en zussen zitten nog in Syrië maar door het conflict hebben zij alles verloren en moesten ze ook hun universitaire opleiding afbreken.

De vrouw kan geen gezinshereniging voor hen aanvragen omdat de broer en zussen allemaal volwassenen zijn. De vrouw werkt en zou, samen met een andere broer ook hier in België, voor hen kunnen zorgen en zou graag willen dat zij verder studeren.

In dit geval hebben wij dan ook de piste van een studentenvisum aangeraden, maar dat is ook niet zonder obstakels. Je moet je inschrijven op een universiteit, en in dit geval zal het waarschijnlijk pas vanaf volgende academisch jaar kunnen. Niet zo ideaal als je een oorlog moet ontvluchten.

Ook voor mensen die wel onder de definitie van gezin voor gezinshereniging vallen is het moeilijk. Zo kregen wij de vraag van de begeleider van een Syrische vrouw. Zij heeft een verblijfsvergunning bekomen via medische regularisatie en krijgt OCMW-steun. Haar man is nog in Syrië. De vrouw zou hem graag willen laten overkomen maar dat gaat niet.

Voor gezinshereniging moet je immers aantonen dat je voldoende bestaansmiddelen hebt, maar OCMW-steun is dus niet genoeg. Haar twee zonen zijn erkende vluchtelingen en deze voorwaarde zou voor hen dan niet van toepassing zijn. Toch kunnen zij de vader ook niet laten komen via gezinshereniging omdat zij meerderjarig zijn.

Humanitair visum

In deze situaties zou België perfect kunnen beslissen om deze mensen een humanitair visum te verlenen. Met zo'n visum zouden zij veilig naar hier kunnen reizen. Ze zouden geen beroep moeten doen op mensensmokkelaars. En ze zouden hun leven niet moeten riskeren.

Zo'n humanitair visum is juridisch nu al mogelijk en wordt af en toe ook verleend, maar dit gebeurt slechts heel uitzonderlijk en vaak na meer dan een jaar wachten. Mensen uit een oorlogsgebied kunnen zich niet permitteren om zo lang te wachten.

Zo kennen wij de situatie van een Iraakse man. Zijn hele familie woont hier legaal in België. Hij had een humanitair visum aangevraagd begin 2013. Pas in november 2014 kwam er een antwoord. Dit was negatief: de man kon niet meer wachten, was inmiddels op eigen kracht naar Europa gereisd en had in Duitsland asiel aangevraagd.

De Europese wetgeving bepaalt dat er maar één land is dat een asielaanvraag kan behandelen. In zijn geval Duitsland. De man is dus in Europa, maar kan nog steeds niet bij zijn familie zijn.

Belgie

Ons land kan inderdaad niet alleen het probleem van de bootvluchtelingen oplossen. Het kan wel een voortrekkersrol binnen Europa opnemen en een gecoördineerde Europese aanpak bepleiten.

En ook zonder Europa kan ons land nu al maatregelen nemen om mensenlevens te redden.

De staatssecretaris kan perfect een beleid ontwikkelen om humanitaire visa te verlenen aan vluchtelingen uit oorlogsgebieden die familiebanden hebben in België.

De voorwaarden kan België zelf bepalen, rekening houdend met het dringende humanitaire karakter van de situatie.

Met deze maatregelen kan staatssecretaris Francken zelf bijdragen aan het humanitair werk van organisaties zoals Artsen Zonder Grenzen.

Van ons land en van onze staatssecretaris verwachten we dat hij niet alleen maatregelen neemt om grenscontroles te organiseren, maar alles in het werk stelt om mensenlevens te redden.

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels