Opvangcrisis: Solidariteit is geen overlast

"Sorry, het enige nieuws is dat er na twee jaar opvangcrisis géén nieuws is." Met deze verontschuldiging startte Els Keytsman, directeur van Vluchtelingenwerk Vlaanderen een "overigens best confronterende" update over de opvangcrisis voor asielzoekers.

Het "echte nieuws" kwam twee weken later, toen Isabelle Küntziger ontslag nam als topvrouw van Fedasil, het Belgisch agentschap voor de opvang van asielzoekers. Nog meer nieuws kwam er toen ook haar adjunct-directeur Sophie Van Balberghe de handdoek in de ring gooide en het personeel stakingsacties aankondigde.

De malaise bij Fedasil is compleet, kopten de media. Er werd flink gediscussieerd wie dat op zijn of haar conto mocht schrijven: de Franstalige socialisten, de bakeleiende voormalige ministers van Asiel en Migratie respectievelijk Maatschappelijke Integratie Annemie Turtelboom en Marie Arena, diens politieke erfgenaam en huidige staatssecretaris voor Maatschappelijke integratie Philippe Courard... Of de OCMW's die verzaakten de geweigerde "klanten" van Fedasil op te vangen, wegens te weinig middelen.

Bij zoveel politieke miserie zou een mens haast de echte slachtoffers van de opvangcrisis vergeten. En die zijn er. 1200 asielzoekers zitten nog altijd opeengepakt in hotelkamers, verstoken van elementaire bijstand en begeleiding. Tussen oktober 2009 en maart 2010 kregen 2000 asielzoekers geen opvang door Fedasil. Die mensen staan, met andere woorden, op straat.





BRON:
MO* Magazine

Deel dit artikel