Belgische ontwikkelingssamenwerking trekt weg uit 6 landen – reactie 11.11.11

belgische os

De federale regering heeft zopas beslist het aantal partnerlanden van België te verminderen van 18 naar 14. Concreet betekent dit dat de Belgische ontwikkelingssamenwerking zich terugtrekt uit 6 landen: Bolivia, Peru, Ecuador, Vietnam, Algerije en Zuid-Afrika en dat er 2 nieuwe landen bij komen: Guinee en Burkina Faso.

11.11.11 respecteert de beleidskeuze van de minister, maar de ngo’s maken zelf een andere keuze.

Weg uit 6 landen

De Belgische ontwikkelingssamenwerking zal niet langer samenwerkingsakkoorden afsluiten met 1 op 3 van haar huidige partnerlanden.

De landen waaruit ze wegtrekt zijn allemaal middeninkomenslanden. Landen die weliswaar beter boeren dan lage-inkomenslanden als Burundi of DR Congo, maar niet noodzakelijk zonder hulp kunnen. Vaak staan ze nog voor grote uitdagingen zoals grote ongelijkheid of de gevolgen van klimaatsverandering en ook schendingen van mensenrechten.

Momenteel is niet geweten welke criteria België hanteerde om de 14 partnerlanden te kiezen. Er staan enkele richtlijnen in de wet op de Belgische Ontwikkelingssamenwerking, maar die zijn voor interpretatie vatbaar.

Enkel nog Afrika

Met de terugtrekking zal België – buiten de Palestijnse gebieden – enkel nog rechtstreekse steun geven aan Afrikaanse landen.

11.11.11 respecteert de beleidskeuze van minister van Ontwikkelingssamenwerking Alexander De Croo, maar de ngo’s maken zelf een andere keuze. 11.11.11 directeur Bogdan Vanden Berghe: “Nog meer dan 70% van de armen leeft in middeninkomenslanden. Recente cijfers voor Latijns-Amerika tonen aan dat de armoedebestrijding er stagneert en dat het aantal armen voor het eerst in tien jaar weer stijgt. Er blijft nog zeer veel werk te verzetten in deze landen.”

Wat met Azië en Latijns-Amerika?

We weten dat de minister wil blijven investeren in deze continenten via andere kanalen zoals ngo’s en universiteiten.

Bogdan Vanden Berghe: “We hopen dat met het terugtrekken van de officiële Belgische hulpstromen uit middeninkomenslanden, de interesse en het engagement van de Belgische overheid voor de uitdagingen waar deze landen voor staan niet verdwijnt. Deze uitdagingen kunnen niet alleen door ngo’s en universiteiten aangepakt worden, die vergen ook actie van de internationale gemeenschap.”

 

Deel dit artikel