Bloedig incident in Afghanistan bevestigt failliet van militaire NAVO-aanpak

In het Afghaanse district, Bala Baluk 600 km ten westen van Kaboel, zijn vandaag (6 mei) volgens de plaatselijke Afghaanse gouverneur tegen de 100 doden gevallen als gevolg van een aanval door de VS (Persbericht).

Navo - vlaggen Isaf Het zou vooral om burgerdoden gaan. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken heeft al haar ‘diepe spijt’ betuigd, wat een onrechtstreekse bevestiging is van het bericht. Als de informatie klopt gaat het om het hoogst aantal doden bij een incident sinds het begin van de oorlog in de herfst van 2001. Dit bloedige incident is geen alleenstaand geval. Vorig jaar waren de buitenlandse bezettingstroepen volgens de VN-missie in Afghanistan (UNAMA) verantwoordelijk voor 828 burgerdoden (629 in 2007) of 39 procent van het totaal aantal directe burgerdoden. Het merendeel van de slachtoffers viel onder luchtbombardementen.
 
Het voorval is nog maar eens een triest bewijs dat het westers militair optreden in Afghanistan heel wat ellende teweeg brengt voor de Afghaanse bevolking met een contraproductief effect in de strijd tegen de Taliban die profiteert van het ongenoegen over dergelijke bloedbaden. Inmiddels geraakt ook Pakistan almaar meer betrokken in de Afghaanse oorlog en groeit ook daar het aantal burgerslachtoffers.
 
De NAVO-bondgenoten kiezen voor een militaire strategie die faliekant dreigt af te lopen en in elk geval nooit tot vrede en stabiliteit kan leiden. De VS hebben in het voorjaar beslist het aantal militairen sterk uit te breiden, daarbij schoorvoetend gevolgd door de Europese NAVO-leden. Ook België schrijft zich in deze strategie en heeft de militaire aanwezigheid verhoogd. Ons land heeft nu al 6 F-16s ter plaatse die naast ontradingsopdrachten ook bombardementsvluchten uitvoeren. Minister van Defensie De Crem blijft schaars met informatie daarover, maar het valt te vrezen dat ook daarbij burgerslachtoffers niet uit te sluiten vallen.
 
De Afghaanse bevolking heeft geen bommen nodig maar onderwijs en gezondheidszorg. Bombardementen kunnen onmogelijk een bijdrage zijn aan het welzijn van het land. Nu wordt de in verhouding magere ontwikkelingshulp vooral gebruikt als glijmiddel voor de militaire campagne. De inzet van de NAVO-oorlog is dan ook niet het welzijn van de bevolking, maar de geostrategische controle over de ontsluiting van de Centraal-Aziatische energievoorraden en het voorbestaan van de NAVO zelf.

De vredesbeweging heeft begin vorig jaar een petitie gelanceerd met nog altijd actuele eisen. Het wordt tijd dat onze regering en minister De Crem in het bijzonder zich daar eens over buigen.
De eisen waren en zijn nog altijd om:

  • Geen Belgische F-16’s in Afghanistan in te zetten.
  • Het Belgisch engagement in de Navo-missie niet uit te breiden
  • Een geloofwaardige exit-strategie op korte termijn te ondersteunen.
  • De Belgische bijdrage tot welzijn, stabiliteit en veiligheid in Afghanistan langs niet-militaire manier te heroriënteren.
  • Dit debat ten gronde te voeren in het parlement en daarin ook de stem van diverse maatschappelijke actoren te horen.

Deel dit artikel