Dossier: 12 maanden in de gesloten centra, 12 levens voor altijd getekend

Het is nog vroeg in de ochtend wanneer de politie aanbelt bij Hélène. Ze moet naar het politiebureau. Diezelfde avond nog wordt ze opgesloten in een gesloten centrum. Ze is ziek. Het verhaal van de Congolese Hélène is één van de 12 verhalen van asielzoekers uit het dossier rond de gesloten centra in ons land. Enkele organisaties waaronder Vluchtelingenwerk Vlaanderen publiceerden deze verhalen om een opsluitingsbeleid bloot te leggen dat te licht omspringt met mensen. De levensomstandigheden in de gesloten centra zijn hard en soms vernederend voor de opgesloten vreemdelingen. De overheid moet minder snel opsluiten en meer alternatieven voor opsluiting toepassen.

Uit Hélène haar verhaal blijkt dat de administratieve opsluiting van zieke vreemdelingen niet menswaardig is. Toch worden ze net als vreemdelingen met een handicap of psychische problemen ook opgesloten in een gesloten centrum. En ook al gebeurt het minder dan vroeger, er worden nog altijd kinderen opgesloten. Nochtans bestaan er voor elk van hen alternatieven voor opsluiting. Daarnaast bevat het dossier verhalen die de gevolgen tonen van de systematische opsluiting van mensen aan de grens en het terugsturen van asielzoekers naar andere Europese landen waar de “opvang” schrijnend is en er haast nooit bescherming wordt geboden (bv. Griekenland).

De verhalen in ons dossier klagen de ‘humanisering’ van de gesloten centra door Minister Turtelboom aan. Op het terrein zien wij nog veel onmenselijks. Een echte humanisering veronderstelt een ander opsluitingsbeleid.

Al van bij de lancering zorgde het dossier voor de nodige opschudding. De Dienst Vreemdelingenzaken reageerde er heftig op in de pers en stelde onze geloofwaardigheid in vraag. We hadden liever gezien dat politici reageerden. Zij en onze maatschappij moeten zich bewust worden van de zware menselijke kost van het huidige opsluitingsbeleid.

lees hier het dossier

Deel dit artikel