Drie snapshots van de intal-partners meeting 2009 in de Filippijnen

Ooit al eens een Congolese landbouwkundige zien een demonstratie geven in het planten van cassave aan Filippijnse boeren? Of heb je al eens met een Ecuadoraanse professor pediatrie consultaties gehouden in de sloppenwijken van Manilla? Of heb je wel eens op een plankje boven een open riool vol vuilnis moeten balanceren om een sloppenwijk te bereiken?

Wij dus wel.

Het is niet dat we willen opscheppen maar het is in die kleine anekdotes dat je ervaart welke uitzonderlijke gebeurtenis zo'n partners meeting is; welke magie er soms in de lucht hangt als onze partners uit verschillende landen elkaar ontmoeten en ervaringen uitwisselen.

Na vijf dagen van uitwisseling en vergadering trokken we vorige zaterdag eindelijk het veld in. Alfred, een Congolese landbouwkundige die bij EDS in Kinshasa werkt, was blij om het platteland te zien. In Hacienda Luisita vond hij meteen contact met de lokale boeren, ondanks de taalbarrière. De boeren leven er op een hacienda die werd gebruikt als suikerplantage.

Bij een staking in november 2004 (tijdens onze vorige partners meeting, herinner ik me) werden 14 suikerarbeiders vermoord toen de politie en het leger in het piket begonnen te schieten. Sindsdien ligt de plantage grotendeels plat. Momenteel is er geen nood aan suikerriet en de eigenaars laten het land braak liggen.

De boeren namen het heft in eigen handen en besloten het land te bewerken. Generaties lang hebben ze echter suikerriet gekapt en van de boerenstiel weten ze niet veel meer. Daarom krijgen ze steun van de boerenvakbond KMP. Alfred aarzelde niet om meteen ook zijn ervaring te delen want van cassave planten weet hij wel wat af. Het was een surrealistisch tafereel maar plots werd het “wederzijds leren” waarover we hadden gepraat tijdens de vergadering heel concreet.

Met een groepje verbleven we vervolgens drie dagen in de sloppenwijken van Muntinlupa, een voorstad van Manilla. Op een namiddag hielden we een straatkliniek in een steegje van een wijk in de stad. Arturo, van de People's Health Movement in Ecuador, gaf er het beste van zichzelf en onderzocht de kinderen van de wijk op enkele plastieken stoeltjes aan een ruw houten tafeltje met een toewijding die ik nog maar zelden had meegemaakt. Ik assisteerde hem en zorgde voor vertaling als het Engels tekort schoot.

Dat Arturo niet zomaar een Ecuadoraanse dokter is, maar decaan van de medische faculteit van de universiteit van Cuenca, wist niemand. Daarvoor is de man veel te bescheiden. Op het einde van de namiddag wisten de lokale gezondheidsvrijwilligsters wel hoe ze een kind moesten onderzoeken. Arturo maakte er een punt van om hen bij de consultaties te betrekken. Tijdens de evaluatie vertelde een van de leden van het lokale gezondheidscomité: “Vroeger dacht ik dat elk ziek kind medicijnen nodig had maar nu ik Doc Arturo heb gezien weet ik dat advies veel belangrijker is dan medicijnen.”

En toen trokken we verder naar de volgende wijk. Daarvoor moesten we over smalle bruggetjes een wijk doorkruisen om uiteindelijk de nacht te kunnen doorbrengen op een krot op palen boven Laguna Lake.

Vandaag was er een hele dag vergadering om de ervaringen in de gemeenschappen te synthetiseren en te verwerken. Morgen nog een hele dag dag vergaderen om de uiteindelijke besluiten van onze partners meeting te formuleren. Ontwikkelingswerk is balanceren tussen theorie en praktijk en zorgen dat beide elkaar versterken.

Een foto van een Congolees die bekommerd is om de voedselzekerheid van Filippijnse boeren; een Ecuadoraanse arts die krottenwijkbewoonsters leert om vooral te vertrouwen op hun eigen kunnen; een onhandige Belgische ontwikkelingswerker die balanceert op een plank boven een open riool;... . Drie snapshots die een beeld geven van waar we dezer dagen hier mee bezig zijn tijdens de partners meeting.

Meer over de partnerontmoeting op deze blog en op de intal-website.

Deel dit artikel