Een (on)gezonde crisis?

Er zal bespaard worden in gezondheidszorg, maar zal onze regering de huidige crisis ook aangrijpen om werk te maken van alternatieven? Het zijn immers niet de patiënten die de crisis moeten betalen vinden ondergetekenden van dit opiniestuk. Business as usual is niet meer aan de orde.

James uit Kenia kan zijn aidsbehandeling niet verderzetten omdat hij immuun is geworden voor de basisgeneesmiddelen en de nieuwere geneesmiddelen niet kan betalen. Die zijn beschermd door een patent en dus niet in generische vorm beschikbaar. Sophia uit Griekenland krijgt niet langer de nodige medicijnen tegen kanker omdat een farmaceutisch bedrijf besloot haar leveringen aan Griekse publieke ziekenhuizen stop te zetten nadat die de rekening niet meer konden betalen. Een gelijkaardig scenario dreigt in Spanje, Italië en Portugal. En ook in België bestaat er nog belangrijke manoeuvreerruimte op de prijzen van geneesmiddelen. Deze zou de prijzen gevoelig kunnen doen dalen.

De wereld heeft nieuwe en goede geneesmiddelen nodig. Het patentensysteem wordt gerechtvaardigd om bedrijven aan te sporen te innoveren. Op die manier kunnen farmaceutische bedrijven gedurende een aantal jaren van een monopoliepositie genieten wanneer ze een nieuw geneesmiddel op de markt brengen. Bovenstaande voorbeelden tonen echter aan dat dit model belangrijke nevenwerkingen heeft. Geneesmiddelen bestaan, maar zijn onbetaalbaar voor de patiënten die ze nodig hebben want beschermd door een patent. In het geval van Afrika bestaan de nodige geneesmiddelen vaak gewoon niet omdat er geen winstgevende markt voor te vinden is. En de crisis toont nu ook pijnlijk aan dat zelfs in Europa geneesmiddelen onbetaalbaar dreigen te worden. Instrumenten waarmee de overheid tracht betere prijzen voor geneesmiddelen te bedingen, bijvoorbeeld door toepassing van maximumprijzen of mechanismes om lagere prijzen te bekomen, worden door de lobbykracht tegengehouden.





BRON:
Intal
intal DOOR:

Deel dit artikel