Een voorlopig ziekenhuis met personeelstekort en verhalen over spooksteden

Terug in de rampzone tien maand na de aardbeving

Na een ” korte ” vlucht naar Chengdu, neem ik een taxi naar het bus station om Deyang te bereiken. Onderweg is er niet veel verandert sinds mei 2008, toen ik daar was om ondersteuning te geven in het revalidatiecentrum van het China Western hospital. Het hier nog wat fris (16 graden) en het landschap word grauwer en grijzer naarmate we Deyang bereiken op ongeveer 80 km ten Noorden van Chengdu. De heropbouw na de aardbeving is heropgestart, men ziet nog veel gebouwen met barsten in the muren die leegstaan en onbewoonbaar zijn verklaard, maar grotendeels worden die opgeknapt of heropgebouwd, het Chinese economische wonder is daar niet vreemd aan!

china_03_2009

Het weerzien met Pu, de administratrice van het project in Mianzhu, is hartelijk. Ze werkt me direct in met wat me te wachten staat de volgende dagen. Kort daarna ontmoet ik Sijing, die de coördinatie van het project waarneemt. Ze werkt er sinds oktober 2008, en kent het project zeer goed nu. Sijing is nog in haar artsen opleiding en heeft langs haar universiteit in Nanjing, de gelegenheid gekregen om te komen werken op het project en ervaring op te doen. Daarnaast is ze ook teamleidster van jonge revalidatie artsen en kinestherapeuten die met haar werken om informatie te vergaren rond het aantal gehandicapte personen. Tot zover werden er ongeveer 2070 geregistreerd.

De volgende dag nemen we de auto naar het tijdelijk kamp van Mianzhou, een stad die zwaar getroffen was door de aardbeving. Er bevindt zich daar een kamp met hospitaal en revalidatieafdeling. Handicap International steunt hier de behandeling voor revalidanten in het hospitaal met behulp van de ploeg van Sijing. Tien maanden na de aardbeving hebben de overlevenden een deel van hun leven kunnen heropnemen. De Chinese regering geeft hen onderdak in kampen waar nodig en behandelingen worden bekostigd in en rond die kampen met medesteun van organisaties uit Hong Kong en het binnenland. Het economisch wonder van China heeft veel rijken gemaakt en .. na de aardbeving, is er een golf van steun gekomen. Maar de zwaksten (zwaar gewonden, oudere mensen, personen die een handicap hadden voor de aardbeving…) hebben nog altijd hulp nodig.

erik_01_03_2009

Mijn eerste contacten met mensen in het kamp verloopt natuurlijk langs een vertaler. Het grootste probleem waarmee iedereen mee te kampen heeft is te weten wanneer ze terug kunnen naar hun oorspronkelijk dorp. Sommige steden in het gebied zullen niet meer heropgebouwd worden… Er bestaan enkele “spooksteden” waarvoor de regering nog moet beslissen of mensen er terug kunnen wonen of niet, gezien dat de meeste inwoners ervan gestorven zijn of niet meer terug willen. Deze beslissingen hangen in de lucht en voor mensen die met een handicap moeten leven weegt dat zwaarder dan voor de anderen. De directeur van het hospitaal werkt nu in het kamp met zijn personeel. Hij heeft ondersteuning gekregen van de gezondheidsdiensten om het hospitaal (dat verwoest werd tijdens de aardbeving) weer op te starten. Het enige grote probleem voor hem is personeel te vinden. Het overgrote deel van zijn staf werd gewond, verloor familie of kwam om tijdens de aardbeving. Die tijdelijke steun is nu zeer welkom …


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel