Filippijnen - Medische missie in Sulu, Mindanao

Op 17 tot 21 maart van dit jaar organiseerde de Health Action for Human Right een onderzoeks- en medische missie naar Sulu, een eilandengroep in het zuiden van de Filippijnen. Deze missie werd mede mogelijk gemaakt door financiële steun van intal.


Het Filippijnse leger verstoorde de relatieve vrede in Sulu op 1 februari van dit jaar met een bloedbad waarbij vijf mensen omkwamen: een zwangere vrouw, twee kinderen, de echtgenoot en een vriend. Volgens het leger zelf werden zij aangevallen door het Moro National Liberation Front (MNLF) een Moro (moslim) afscheidingsbeweging die al vele jaren een vredesovereenkomst heeft met de Filippijnse regering. De militairen gingen tot de aanval over, weigerden een ‘staakt het vuren’ met het MNLF en bleven voor meer dan een maand een militaire campagne houden met meer dan 51.000 vluchtelingen als gevolg.

De doelstelling van de missie was om de schendingen van de mensenrechten te documenteren en medische bijstand te verlenen aan de vluchtelingen. Dertien medische staf deed aan de missie mee. Op het moment van de missie heerstte er nog steeds een oorlogssituatie.

In totaal werden vijf evacuatiecentra bezocht waar men in totaal 414 patiënten behandelde. Een aantal gebieden kon niet worden bereikt door de missie omdat het nog te gevaarlijk was.

De militairen voerden drie types bombardementen uit: vanuit OV-10 vliegtuigen, met 150mm houwitsers, en vanop marinefregatten. De bommen van de OV-10 vliegtuigen eisten de meeste mensenlevens en richtten het meeste schade aan de economische activiteit van het Tausug volk aan. De bevolking telde een gemiddelde van 50 tot 80 bommen per dag gedurende 7 tot 9 dagen achter elkaar. In het dorp Limpaki in de gemeente Indanan stonden twee 105mm houwitsers opgesteld voor de middelbare school (foto) een directe schending van de internationale rechtsregels.

De eerste dag bezocht de missie het dorp Tambaking in Maimbong. Hier is de bevolking vanaf 2002 regelmatig op de vlucht moeten slaan. Water is erg schaars omdat een aantal waterbronnen vernietigd is door de militairen. De meeste ziekten zijn, net zoals in de ander gemeenschappen, een gevolg van de evacuaties. Men telde meer dan 120 gevallen van zware hoofdpijnen, maagzweren en zenuwziekten, gevolgd door infecties van de luchtwegen en spierpijnen. Honger, ondervoeding, ijzergebrek en bloedarmoede waren ook veel voorkomend, vooral onder kinderen.

Bijna de helft (42%) van de vluchtelingen zijn tussen 17 tot 46 jaar, een leeftijd waarin men productief hoort te zijn en een familie onderhoudt. Door de voortdurende oorlogssituatie zijn deze mensen echter afhankelijk geworden van hulp en donaties. De nationale overheid heeft miljoenen toegezegd, maar nog niets concreets afgeleverd. De lokale overheid geeft toe machteloos te zijn.

De missie besluit dat de situatie van de vluchtelingen slecht is. Er is geen doktor of gezondheidspost om hen te helpen en men kan geen medicijnen betalen. Een vluchteling in Parang zei dat ze in 40 jaar nog geen doktor heeft gezien.

De missie roept het leger op om de agressie in Sulu onmiddellijk te stoppen. Dit conflict is niet met geweld op te lossen, maar enkel door vredesonderhandelingen. Tevens beveelt men aan dat de vluchtelingen gecompenseerd worden voor de schade doe hun is aangedaan en dat ze ongestoord kunnen terugkeren naar hun oorspronkelijke dorpen.

De missie drukt de Filippijnse overheid op het hart om de grondwet na te leven en sociale zorg te verlenen aan alle Filipinos, inclusief gezondheidszorg voor de mensen in Sulu.

Bekijk de foto's op intal.be

Deel dit artikel