Filippijnse verpleegkundigen als exportproduct

"Dit is geen braindrain meer, dit is aderlating," zo citeert Thomas Blommmaert van het weekblad Solidair een Filipijnse dokter over de massale migratie van collega's die in 46 landen werken, van Saudi-Arabië tot de VS en België. Hij onderzocht de handel in verpleegkundigen na een klacht van iemand die op de personeelsdienst werkt van een Belgisch rusthuis. Zijn onderzoek leidde hem naar de Filippijnen.

Voor een reportage in Vacature bezocht journalist Nico Schoofs vorig jaar het openbare ziekenhuis Tondo Medical Centre in Manila. Hij beschrijft hoe een jongeman een vrouwelijke patiënte met een handpomp beademt. “Geen geld voor een automatisch beademingstoestel. De Filippijnen noemen het bantai: iemand van de familie die meekomt naar het ziekenhuis om de patiënt te wassen, eten te halen en medicatie toe te dienen. Omdat er niet genoeg verpleegsters zijn.”

De Filippijnse overheid stelt zeven dokters en tien verpleegsters tewerk per 200.000 mensen het equivalent van een stad als Luik of Gent. Eén verpleegster heeft gemiddeld 150 patiënten onder haar hoede en klopt structureel onbetaalde overuren. En het gemiddelde verpleegstersloon is al zo mager: in 2002 een kleine 200 dollar, in 2008 een kleine 200, 00001 dollar, terwijl het leven op de Filippijnen in die periode 40% duurder werd.




BRON:
Intal
intal DOOR:

Deel dit artikel