Noord-Korea wordt negende schurkenstaat

De ondergrondse kernproefneming die Noord-Korea op 9 oktober uitvoerde is een schande. Het is een schande omdat een klein land met beperkte economische ontwikkeling zoveel geld, energie, onderzoek en wetenschappelijk werk investeert in dergelijk wapen.

Het is een schande omdat de leiders van het land zich hierdoor isoleren en zich verwijderen van de wens van elke Koreaan: de eenmaking van Noord- en Zuid-Korea. De spanning in de regio stijgt met een paar punten.

Het regime van Pyongyang treedt hierdoor toe tot het selecte 'schurken'gezelschap dat het Non-Proliferatie Verdrag ofwel overtreedt ofwel afwijst. Deze club bestaat enerzijds uit diegenen die verdragrechterlijk als de atoomwapenstaten omschreven werden, omdat ze op het ogenblik van de ondertekening van het NPT kernwapens bezaten. Anderzijds zijn er de leden die in de loop van de jaren een atoomwapen hebben verworven. Bij de eerste groep tellen we de absolute wereldelite, met name de vijf permanente leden van de veiligheidsraad. Bij de tweede groep tellen we die landen die nooit lid van het NPT wilden worden of er uit trokken: Pakistan, India, Israël en nu dus ook Noord-Korea. De permanente vijf overtreden het Verdrag omdat ze weigeren te ontwapenen zoals het NPT voorschrijft, omdat ze verder blijven gaan met ontwikkelen en moderniseren van hun arsenaal. De vier anderen hebben het Verdrag afgewezen omdat ze het gewoonweg niet wensten na te leven.

Er zijn natuurlijk de omstandigheden. De Koreaanse oorlog werd in 1953 beëindigd door een staakt-het-vuren. Tot op vandaag is er echter geen vredesakkoord getekend tussen Pyongyang en Washington. Sindsdien zijn er in Zuid-Korea tienduizenden VS militairen gelegerd, zijn er Noord-Amerikaanse militaire basissen, is er een grote oorlogsvloot met nuclearie capaciteit. Noord-Korea vreest nog altijd een VS aanval. In de gespreksronde van de voorbije jaren kwam er ook steeds eenzelfde knelpunt naar boven: de zoektocht van Noord-Korea naar (kern)energie. Dat was al zo tijdens de crisis van midden 1994 toen VS president Clinton aan militaire represailles dacht. De oplossing lag toen in grote olieleveringen, die echter met grote regelmaat en voor lange tijd werden onderbroken. Er was al langer sprake om een lichtwaterreactor aan Pyongyang te leveren maar daar wordt zwaar mee gedraald. De Vs willen niet leveren omdat Noord-Korea geen lid meer is van het Internatinaal Atoomagentschap. Noord-Korea stelt daar tegenover dat het precies uitgestapt is omdat het Westen die reactor niet wil leveren, waardoor hun energieprobleem maar geen oplossing vindt. Voor Noord-Korea is die levering wel de absolute voorwaarde om haar engagementen na te komen. “De Verenigde Staten moeten er nog niet van dromen dat we onze kernwapens ontmantelen alvorens ons een reactor ter beschikking worden gesteld,” luidde het een jaar geleden al in officiële Noord-Koreaanse kringen. Of deze kernproefneming zal bijdragen tot het nodige vertrouwen om eerdere voorwaardelijke afspraken na te komen, is maar de vraag natuurlijk.

In Pyongyang werd er ook geredeneerd dat Irak maar werd aangevallen door de VS precies omdat Bagdad geen massavernietigingswapens had. Al bij al spreekt men er dezelfde machtstaal als de grote mogendheden. Durf ons niet aan te vallen want we zijn in staat uw vrienden, Zuid-Korea en Japan, lelijk te treffen, lijkt de redenering wel. Voor Noord-Korea is de nieuwe militaire samenwerking tussen Tokyo en Washington ook niet van aard om de gemoederen te bedaren. En zoals gezegd zitten zeslandenonderhandelingen in het slop en wil de VS geen rechtstreekse bilaterale akkoorden aangaan. Vandaar uiteraard de voorbije proefnemingen met raketten, vandaar deze atoomtest.

Resultaat is dat de wereld er niet veiliger op geworden is. De stemmen in Japan om zelf een atoomwapen te produceren zullen wellicht luider beginnen te klinken – men heeft er voldoende kennis en materiaal om er op zeer korte termijn een atoombom te maken. Deze ontwikkelingen vormen een nieuwe uitdaging voor China als “leidende grootmacht” van de regio. Zij wil rust en stabiliteit in haar directe omgeving om haar economische ontwikkeling verder te kunnen zetten. Vraag is hoe concurrent Washington zal reageren.

Georges Spriet

Vrede DOOR:

Deel dit artikel