Sancties als middel tegen de Israëlische bezettingsoorlog’ – een stok in het NGO-hoenderhok

Al vele tientallen organisaties uit diverse hoek in de VS en Europa dringen aan op een sanctieregime voor Israël. In Vlaanderen is de discussie gevoelig sinds Oxfam onder druk kwam te staan om de boycot-campagne van het Actieplatform Palestina stop te zetten. Hier een duidelijk pleidooi voor een stevig sanctiebeleid.

Al vele tientallen organisaties uit diverse hoek in de VS en Europa dringen aan op een sanctieregime voor Israël. Dat bleek, maar niet alleen daar, op het Europees Sociaal Forum te Londen. Zij volgen daarmee de Palestijnse NGO’s die zich verenigd hebben in de ‘Stop The Wall Campaign’ (zie : http://www.stopthewall.org/). Zij doen met hun campagne ‘Boycot Israeli Apartheid' een beroep op de internationale solidariteitsbeweging om zich bij hun oproep aan te sluiten. In de VS pleiten alvast al een aantal kerken voor een campagne vergelijkbaar met de anti-Apartheidsbeweging. Prominente ANC’ers die toen slachtoffer waren van het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime beginnen zich eveneens te roeren. Net als in Zuid-Afrika zitten ook in Israël duizenden politieke gevangene in mensonterende omstandigheden in de cel omwille van hun politieke overtuiging, maar meer en meer ook gewoon omdat ze Palestijn zijn. De parallellen tussen beide racistische regimes zijn op meerdere gebieden opvallend.

Het huidig Israëlische regime zit overduidelijk in extreem-rechts vaarwater en werkt openlijk aan scenario's die ook de Palestijns/Arabische minderheden in toenemende mate viseren. Denken we maar aan de discriminatie van de bedoeïenen: hun velden zijn al meerdere keren met gif besproeid om hen te dwingen zich te hervestigen in een soort van minireservaat (zie o.m. het verslag van een waarnemersmissie op http://www.vrede.be/palestinadelegatie_view.php?id=295)

De doelstellingen van het Sharon-regime zijn overduidelijk:

-  de creatie van een groter Israël (met zoveel mogelijk grond van de westelijke Jordaanoever) en afzonderlijke bantoestans

-  De creatie van een zuivere joodse staat (cfr. de wet die Palestijnse Israëli’s belet te huwen met Palestijnen van elders; de retoriek over ‘transfer’ in regeringskringen,..)

Met zo’n uitgangspunten is Israël niet geïnteresseerd in een politieke oplossing tenzij als vertragingsmanoeuvre. Daarom ook dat de politiek van de zachte aanpak, de ‘equidistance’ ook van onze regering, zijn failliet heeft bewezen. Die gaat immers uit van een zekere goodwill om tot een oplossing te komen. Een goodwill die echter afwezig is.

Wie het anders ziet is onwetend, blind, naïef of politiek ter kwader trouw.

Ik denk dat we conflict dringend anders moeten gaan interpreteren. Uiteraard gaat het om internationaal recht, de stopzetting van de bezetting, maar het gaat ook om het inherent racistisch karakter van het huidige regime dat een zuivere joodse staat wil die niet stopt aan de groene lijn.

Vandaar ook een sterk pleidooi om een ‘cordon sanitair' rond het regime te leggen: politiek isolement, terugtrekken van de ambassadeurs, wapenembargo, culturele en economische boycot, stopzetting van het associatieverdrag, en als signaal naar onze politici een consumentenboycot om mee te beginnen. Extreem-rechts en racistisch Israël moet als een rotte plek uit het Midden-Oosten weggesneden worden zoals dat destijds ook gebeurde in Zuid-Afrika.

Onze huidige strategie, voor zover daar al sprake van is, zal de geweldspiraal altijd maar erger maken, met de Palestijnen als belangrijkste slachtoffer.

Uit recente VN- en andere rapporten blijkt in elk geval dat het paradoxaal genoeg de Palestijnen zijn die het slachtoffer zijn van een boycot. Hun bezetters hongeren ze uit, de economie is het voorwerp van een systematische boycot, landbouwgronden en infrastructuur worden vernietigd... In de Gaza is nu al een hele generatie jonge Palestijnen op de vuilhoop van de geschiedenis gegooid. Het gaat hier om een structurele genocide waar op toenemende internationale passiviteit naar wordt gekeken.

Meer dan honderd mensenlevens en tientallen kinderlijkjes van de afgelopen ‘Gaza-operatie’ zijn zelfs al ontoereikend voor een gewone veroordeling. Het westers stilzwijgen op de systematische Israëlische schendingen van het humanitair recht wordt stilaan ondraaglijk.

Ik weet, de equidistance-benadering zal hier meteen pareren en wijzen op het terroristische geweld van Palestijnse zijde. Maar dit lijkt zo langzamerhand op de verlammende tactiek om uiteindelijk alles bij het oude te laten. In dit conflict staan geen twee gelijken als irrationele volwassenen mekaar oorvijgen uit te delen. Neen, Sharon en zijn voorgangers doen het subtiel, met tactisch vernuft en verwezenlijken uiteindelijk hun bezettingsprogramma. De Palestijnen proberen zich aan de ijzeren bezettingsgreep te ontworstelen, maar zien van 1947 tot nu alsmaar meer gebied ingepikt worden en vluchtelingen wegteren in kampen zonder veel hoop en perspectief. Het huidig terrorisme is er in elk geval gekomen na de bezetting niet ervoor, dat vergeten velen nogal eens. Hamas en co zijn het product van Israëlische staatsterreur. De perverse techniek van Sharon is nu net: ‘laat maar komen die terreur, dat geeft argumenten om opnieuw huizen en landbouwgronden te vernietigen en met de bouw van de muur Palestijnse grond te annexeren. ‘

Ergerlijk is vooral dat we de Palestijnen vanuit onze comfortabele stoel gaan verwijten en brandmerken omdat ze voer zijn voor radicale groepen en hun weinig orthodoxe methodes van strijd voeren. Zeggen dat je na het pletleggen van je huis, het vernietigen van je olijfbomen als een mak lammetje naar de onderhandelingstafel moet begeven klinkt zou even weinig overtuigend hebben geklonken bij zij die bijna 60 jaar geleden het verzet hebben gevoerd tegen de Nazistische bezetting.

Zolang wij niet op een deftige manier Israël onder druk zetten, een geloofwaardige manier ontwikkelen om te zorgen dat de Palestijnen krijgen waar ze recht op hebben, zal ons goedkoop vingertje over de zelfmoordaanslagen weinig indruk maken en zelfs een stukje hypocriet overkomen.

Mensenrechten en vredesorganisaties hebben in het verleden al getoond dat ze het voortouw moeten nemen. Wars van technische strategieën en andere overwegingen, kiezen voor een duidelijke en principiële politiek. In dit geval is dat kiezen voor een sanctiebeleid, nadat alle andere acties en campagnes hebben gefaald. Allen zo maken we nog een kans om Sharon op de knieën te krijgen. Wij vergeten het soms: we zijn geen politici, maar wel pressiegroepen, dat zijn onze wortels. Dus waar wachten wij nog op om onze standpunten te verscherpen en die voor de voeten gooien van onze beleidsmakers.

Ludo De Brabander

(surf in elk geval voor een overzicht, argumentatie en politiek pleidooi voor sancties naar de perstekst (20/10) op de Palestine Monitor http://www.palestinemonitor.org/new_web/October_update_archive.htm#sanctions)

 

Vrede DOOR:

Deel dit artikel