Shatha Odeh, directrice Health Work Committees

Zondag 19 juli ontmoet ik Shatha Odeh, de directrice van de Health Work Committees (HWC), in haar kantoor in Ramallah, de "hoofdstad van de Palestijnse Autoriteit". In haar kantoor, in de inkomhal, in de gang; op foto's, op een soort wandtapijt, op sjaaltjes, op posters: van overal kijkt Dr. Ahmed Maslamani me vriendelijk aan, de vorig jaar overleden en erg geliefde vorige directeur van de HWC, die een paar keer bij intal op bezoek was.

Tussen sigaretten en gsm-oproepen door legt Shatha uit wat de HWC doen nu hun Nidal jongerencentrum in Jeruzalem door de Israëli's is gesloten, drie dagen eerder. Het sluitingsbevel geldt voor een kleine maand, tot 11 augustus. "Maar ik verwacht me aan een jaar", zucht Shatha. "Het is daarom erg belangrijk om onze programma's in Jeruzalem te kunnen voortzetten. We willen er immers een brede beweging uitbouwen, geleid door jongeren, om op te komen voor de sociale rechten van de Palestijnen. Ook al hebben we nu geen kantoorruimte meer, we willen zeker onze activiteiten op het terrein verderzetten. We kijken momenteel uit of we een ander lokaal kunnen huren of niet, want het is nog niet duidelijk of de sluiting juridisch slaat op het kantoor of op de organisatie Nidal Center. We kunnen ook activiteiten laten doorgaan in scholen. Voor het gezondheidsprogramma zijn er al onderhandelingen aan de gang met een school van broeders. In ieder geval zal de sluiting van het Nidal Center niet het einde van onze werking betekenen. Want dat zou toegeven zijn aan wat de Israëli's eigenlijk willen: een einde aan de aanwezigheid van de Palestijnse civiele maatschappij in Jeruzalem. Voor datzelfde doel gebruiken ze trouwens gedwongen transfers, onteigeningen, uitzettingen, vernieling van huizen: dat kadert allemaal in één Israëlische strategie voor Jeruzalem, die vandaag Plan 2020 wordt genoemd, maar eigenlijk al meegaat sinds de oprichting van de staat Israël in 1948. Van 2002 tot vandaag hebben ze al 30 Palestijnse organisaties in Jeruzalem verboden. En met de nieuwe regering van uiterst-rechts wordt het nog erger, gedragen ze zich nog arroganter. Ze willen nu dat de steden alleen nog maar Joodse namen dragen, de Palestijnse namen moeten verdwijnen."

Shatha is niet bepaald gelukkig met de politiek van de officiële Palestijnse Autoriteit: "Sinds de Oslo-akkoorden lijken ze het te hebben opgegeven om nog actief in Jeruzalem te werken. Onlangs nam Mr. Hatem Abdul Qader, minister voor Jeruzalem, ontslag uit de regering uit protest omdat de Palestijnse Autoriteit hem de fondsen weigerde om advocaten te kunnen betalen om de Palestijnse aanwezigheid in Jeruzalem te kunnen verdedigen.En dat is precies wat Israël wil, dat we de essentie van de Palestijnse zaak vergeten. Ze zijn erin geslaagd om onze visie van bevrijding te laten verschrompelen tot de bevrijding van de checkpoints in plaats van de bevrijding van Palestina. De meeste Palestijnen zijn vandaag gedwongen zich te bekommeren om een job, een maaltijd, je familie kunnen zien, zich te kunnen verplaatsen..."

Wat zijn de eerste maatregelen die nu genomen worden voor de werking en het personeel van het gesloten Nidal Center?

Shatha: "We maken een onderscheid tussen het team van 7 dat voor het Nidal Center zelf werkte, met het opzetten van sociaal-culturele activiteiten; en het team dat het programma voor schoolgezondheidszorg uitvoert. Van dit laatste nemen we aan dat het niet noodzakelijk getroffen is door het Israëlische verbod, dat het kan doorwerken vanuit een andere locatie. Voor al die staf moeten we wel verzekeren dat zij hun salaris blijven krijgen. Maar alle financiële dossiers, de rapporten, de cheques liggen in het afgesloten kantoor. We gaan via de rechtbank trachten te bekomen dat we dat mogen gaan ophalen, net als de PC en de laptop die er zijn achtergebleven. Dan gaan we systematisch alle activiteiten onder de loep nemen, en één voor één bekijken welke we kunnen verderzetten, hoe en met wie. Het opleiden van leerkrachten bijvoorbeeld, of het opzetten van gezondheidscomités: daarvoor hebben we het kantoor van het Nidal Center niet per se nodig. In zekere zin is de sluiting misschien nog een voordeel: zo zullen we meer op het terrein zelf aanwezig zijn, meer veldwerk doen. Een ander voordeel is dat we de steun hebben van verschillende coalities en netwerken van ngo's in Jeruzalem. Dat is iets dat we willen koesteren, want we kunnen zo banden smeden die de breedheid van onze verdere werking ten goede kunnen komen. Langs de andere kant is het niet onmogelijk dat bepaalde gemeenschappen en scholen worden afgeschrikt door de sluiting van ons centrum, en dan nog wel omwille van "bedreiging van de veiligheid van Israël". Want je weet maar nooit wat daar kan onder schuil gaan... Internationale solidariteit kan ook heel belangrijk zijn. Solidariteitsboodschappen en -acties, lobbywerk en druk langs diplomatieke weg: alle beetjes helpen."

We besluiten onze ontmoeting met deze straffe Palestijnse madame met een stevige handdruk. Ze moet zich nu reppen naar een extra Raad van Bestuur, en morgenvroeg trekken ze met een advocaat naar de rechtbank.

Meer info

Deel dit artikel