Staakt-het-vuren

Na de oorlog te hebben gestart kondigt Israël nu een eenzijdig staakt-het-vuren af, niet zonder de nodige propaganda. Eerst en vooral is er de claim dat Israël deze oorlog heeft gewonnen en dat de doelen zijn bereikt. Ten tweede toont de Israëlische regering haar ‘goede wil’ door eenzijdig dit bestand af te kondigen terwijl Hamas voorspelbaar zal verder vechten. De terroristen zijn gekend. Ten derde is er dat ‘humanitaire gebaar’ van Olmert die zich 1.200 doden en duizenden gewonden later schaamteloos ‘verontschuldigt’ voor het leed dat de burgers is aangedaan. Enkele commentaren bij dit alles.

Wat is de betekenis van dit staakt-het-vuren? Zal het vrede brengen? Neen, uiteraard niet. Daarvoor moeten heel wat voorwaarden worden vervuld.

a. Het Israëlische leger blijft voorlopig nog in Gaza. Hamas heeft al aangekondigd te blijven vechten tot deze troepen weg zijn.

b. Het staakt-het-vuren heft het embargo niet op. De oorlog heeft de humanitaire nood oneindig veel groter gemaakt. Voor de Gazanen blijft de ellende dus voortduren en daarmee dus ook het verzet tegen hun situatie.

c. Het staakt-het-vuren is eenzijdig. Israël wil geen enkele legitimiteit geven aan Hamas als politieke (en militaire) actor. Een vredesbestand kan je maar krijgen als beide partijen elkaar ook als dusdanig erkennen en zich vervolgens akkoord verklaren met de voorwaarden ervan. Dat is nu zeker niet het geval. Het is dus ook een politiek eenzijdig bestand dat daarom gedoemd is om op korte of lange termijn te mislukken.

d. Een duurzaam bestand kan er alleen maar komen als er een overeenkomst wordt gemaakt tussen alle betrokken partijen voor een politieke agenda die de wortels van het conflict aanpakt met als absolute basis de Palestijnse rechten (mbt de vluchtelingen, bezetting, mobiliteit, controle over buitengrenzen, veiligheid en vooral soevereiniteit). Een daarop gebaseerd vredesakkoord is de enige garantie voor de belangrijkste Israëlische bekommernis: veiligheid.

e. De verontschuldigingen van Olmert zijn niet alleen gedurfd schandalig. Ze wissen ook op geen enkele manier de verantwoordelijkheid uit over de gepleegde oorlogsmisdaden. Er zal dus een onderzoek moeten komen en vervolgens zullen de schuldigen zich daarvoor moeten verantwoorden. Het aanpakken ervan zal niet alleen voor de Palestijnen een belangrijk politiek gegeven vormen in het kader van een vredesregeling, maar is ook voor de geloofwaardigheid van het internationaal rechtssysteem een ‘must’.

f. De oorlog is door niemand gewonnen. Hamas is militair hard aangepakt en verzwakt, maar politiek staat deze organisatie nog overeind. Later zal blijken of de oorlog de Palestijnse islamisten prestige heeft verleend (wat alvast zo lijkt te zijn op de internationale Arabische-islamitische scene) dan wel of ze er door de Gazanen op zullen worden afgerekend. Israël komt ook beschadigd uit deze oorlog. Hamas is niet vernietigd en dat zal het Israëlische electoraat wel gauw doorhebben. Het is algemeen geweten dat de nakende Israëlische verkiezingen een belangrijke drijfveer vormden om deze oorlog te starten en te winnen. Internationaal lijkt het er op dat - tenminste op korte termijn - Israël geïsoleerder is te komen staan. Alleen de VS staan nog altijd onvoorwaardelijk achter de zionistische politiek. De Europese Unie heeft de opwaardering van de Associatie-akkoorden uitgesteld en het is de vraag of daar zomaar vlug verandering in zal komen. Bij de Europese publieke opinie en een deel van het politieke spectrum is de bereidheid om naar een sanctieregime te gaan immers gegroeid.

'Gaza brandt' op http://blog.vrede.be

Deel dit artikel