Ty Pisith: 'Hoeveel levens gered?'

Het sleutelelement voor het werk rond niet-ontploft oorlogstuig is informatie. Dit klinkt misschien verrassend, maar het is wel het grondmotief van de gegevensverzamelaars van het CMVIS . Zij trekken onafgebroken door het uitgestrekte Cambodjaanse grondgebied op zoek naar overlevenden van nieuwe incidenten met mijnen en niet-ontploft oorlogstuig.

pitch_01.jpg

(c) HI - Cambodja 2008 - Ty Pisith aan het werk

Ty Pisith staat in voor de inzameling van informatie over incidenten met mijnen en niet-ontploft oorlogstuig in de provincie Pailin en een district in Battambang. Dit deel van het land noteert de meeste ongelukken in vergelijking met het aantal inwoners: 65 voor 100.000 in 2007. In deze tot voor kort dicht beboste streek domineren tegenwoordig de maïs- of maniokvelden het landschap. De bevolking wint terrein door regelmatig extra bosgrond plat te branden.

Pisith is de enige vrouw in het 17-koppige team van gegevensverzamelaars bij CMVIS. In deze tengere vrouw schuilt een ware doorzetter met een glimlach die haar donkere huid doet stralen. Ze vat haar werk in elke zinnen samen. Mijn functie bestaat erin alle gegevens over incidenten met mijnen of niet-ontploft oorlogstuig in de regio samen te brengen. Daarom praat ik met de slachtoffers en hun kennissenkring. Deze informatie zal het ontmijningswerk en de preventie van nieuwe incidenten mogelijk maken.

Momenteel is Pisith op weg naar het dorpje Sou Ampeuh, op zo'n 15 kilometer van Thailand, waar onlangs drie kinderen in een ongeluk betrokken raakten. Dat was op 5 augustus. Phissey, een 5-jarig meisje, was samen met haar 6-jarige buurjongen Samy achter het huis aan het spelen. Op een paar meter van dit huisje werd onlangs een hutje gebouwd, dat dienst doet als kippenhok. Phissey was rond het hok aan het lopen, toen ze plots een bizar voorwerp ontdekte. Het was klein en in metaal. We vonden het leuk, want het maakte lawaai toen ik het schudde. Ik vroeg mij af wat er in zat en we wilden het dus openmaken … maar dat lukte  Samy en mij niet. We vroegen daarom maar hulp aan zijn broer Rothma, want hij is groot en heeft een mes.

Klik op de foto’s om ze te vergroten

In de aangename schaduw van een boom blijven Pisith, Phissey en haar mama bijna een halfuur met elkaar praten. Haar hand is een groot wit verband gewikkeld en Phissey vervolgt ? weliswaar nog steeds een beetje bang ? haar verhaal met de steun van haar mama.

Rothma nam zijn mes en liet het in het tuig glijden. Op dat moment spatte het ding uiteen. Phissey heeft geluk gehad: ze stond op enkele meters van het tuig vandaag. Een scherf raakte haar hand, maar ze zou stukje bij beetje haar vingers opnieuw moeten kunnen bewegen. Voor de twee jongens waren de gevolgen veel erger. Beide werden daarom meteen naar een ziekenhuis in Battambang, dat gespecialiseerd is in chirurgie, overgebracht.

Terwijl Pisith met de buren en familieleden praatte, ging de informatieverzamelaar van het CMVIS in Battambang bij de twee jongens informeren naar hun versie van het drama om de gebeurtenissen beter te kunnen inschatten. Hen Chan is een zestiger met een stevige handdruk en zilvergrijze haren die licht kroezelig vanonder zijn petje tevoorschijn komen. Terwijl hij de ene sigaret na de andere opsteekt, legt hij uit hoe hij de twee kinderen op 6 augustus, de dag na het drama, ontmoette. Samy heeft een open beenwonde, twee vingers moesten geamputeerd worden en hij heeft verschillende verwondingen aan zijn benen en in het gezicht. Rhotma is ernstig gewond aan het gezicht.

Dankzij hun ervaring en contacten kunnen de gegevensverzamelaars van het CMVIS de overlevenden ondersteuning bieden. Een noodzakelijke steun want door een ongeluk komen de families in een sterk neerwaartse spiraal terecht. Ziekenhuiskosten, minder mensen beschikbaar voor het dagelijkse werk … Pisith en haar collega?s leiden de families daarom naar de bevoegde hulpdiensten en bieden hen een urgentiekit met voornamelijk rijst en noedels, zodat zij tijdens de periode direct na een incident toch aan hun basisbehoeften kunnen voldoen.

Pisith komt er openlijk voor uit dat dit werk haar soms zwaar valt, doordat ze vaak met gewonde en lijdende mensen in contact komt. Hoe blijf je ongevoelig voor hun ellende? Maar het is ook een van haar drijvende krachten. Mijn werk biedt mij een dubbele voldoening. Ten eerste kan ik de risico’s op een incident en de gevolgen die dit voor het slachtoffer en zijn familie meebrengt dankzij mijn sensibiliseringsactie beperken. Ten tweede kan ik door mijn gedetailleerde aanwijzingen het werk van de ontmijners in de juiste richting sturen zodat de mensen die ik ontmoet uiteindelijk in veiligheid kunnen leven. Telkens er een nieuwe fiche is ingevuld, kan ik mij dus afvragen: ?Hoeveel levens gered?”



BRON:
Handicap International - Fatal Footprint

Deel dit artikel