Sociale onrust in Senegal mondt uit in straatprotest

Senegal is doorgaans één van de meest stabiele landen van het Afrikaanse continent. Toch groeit de onrust bij de bevolking. Stijgende voedselprijzen en een hoge werkloosheidsgraad liggen aan de oorzaak van de ontevredenheid. De kloof tussen rijk en arm groeit zienderogen.

 


Eind november braken rellen uit in Dakar, de hoofdstad van Senegal. Auto’s werden in brand gestoken, stenen vlogen door de lucht. Ook het gemeentehuis en het kantoor van Senelic, de nationale elektriciteitsmaatschappij, werden geplunderd. De oproerpolitie dreef betogers uiteen met traangas en wapenstokken. Ongeveer 200 mensen werden gearresteerd. Minstens twee mensen raakten ernstig gewond raakten.

 

De onlusten braken uit nadat de politie – in opdracht van de regering van president Abdoulaye Wade – duizenden straatverkopers uit de drukke straten van het stadscentrum had verdreven.  Die actie was de spreekwoordelijke druppel, want de ontevredenheid over de hoge werkloosheid en de stijgende voedselprijzen sluimert al een hele tijd. Bovendien worden in sneltempo luxehotels opgetrokken in Senegal, terwijl de honderdduizende armen hun situatie amper zien verbeteren.  ‘Genoeg is genoeg,’ kopte dagblad Le Populaire. De Wereldbank schat dat één op de drie Senegalezen in extreme armoede leeft. De werkloosheidsgraad bedraagt ongeveer 40%. Het grootste deel van de jobs situeert zich in de informele sector. 

Marché Sandaga

 

Tienduizenden Senegalezen trachten in Dakar aan de kost te komen met kleinschalige handel op straat. Je vindt er ongeveer alles: kunst, schoenen, elektronica, rijst, textiel,… De wijk Sandaga is het epicentrum van de informele kleinhandel. In het kader van een internationale islamitische conferentie in maart 2008, krijgt Dakar nu een grondige facelift, met nieuwe wegen, hotels, viaducten, etcetera. De regering wil de straatverkopers weg uit de drukke handelsstraten van de wijk, in een poging het verkeer vlotter te laten verlopen.

 

“We begrijpen dat onze houten standjes aan de kant van de straat weinig praktisch zijn. Maar over straat lopen met twee shirts op je arm, kan toch geen probleem zijn,” werpt straatverkoper Mor Deme op. Fallou Seck, afgevaardigde van de vereniging van straatventers. “We zijn niet tegen de plannen van de president, maar als de handelaars weg moeten uit Sandaga, moeten ze een andere plaats krijgen om zijn spullen te verkopen.”

 

Na een vergadering tussen de eerste minister, de burgemeester van Dakar en een delegatie straatverkopers, kondigden de autoriteiten aan dat ze twee nieuwe straten ter beschikking willen stellen. De verkopers klagen dat de terreinen te ver verwijderd zijn van het handelscentrum. “Ik ben niet bang in de gevangenis te vliegen, we verdedigen ons recht op werk. Ook onze familie op het platteland is afhankelijk van onze arbeid,” zegt Galass, een verkoper van speelgoed. 

Breed protest

 

Het protest van de straatverkopers in Dakar breidde zich al snel uit. “Prijzen van basisproducten zoals rijst, suiker, melk en brood zijn tegenwoordig ontzettend hoog,” zegt Mademba Sock, coördinator van het Verenigd Front van Centrale Vakbonden. De vakbonden eisen een vermindering van voedsel- en huurprijzen, een verhoging van de inkomens en steun aan bedrijven in moeilijkheden. “De Senegalezen eten geen drie maaltijden per dag,” aldus Fatou Samba, een voormalig leerkracht. “De president spendeert miljoenen dollars aan infrastructuurwerken terwijl zijn volk honger lijdt.” De wanhoop bij de jongeren is groot. Elk jaar riskeren duizenden jonge mannen hun leven, in een poging de Canarische Eilanden te bereiken met gammele bootjes. “Veel jongeren willen naar Spanje, omdat het leven hier te duur is,” analyseert Samba Gaye van de vereniging ‘Halt aan de Clandestiene Emigratie van Jongeren’. “Jongeren hebben gewoon geen middelen om in hun levensonderhoud te voorzien.”

 

De protesten zijn een uiting van de toenemende ontevredenheid over het regeringsbeleid. President Wade, een liberaal,  kwam in 2000 aan de macht door de steun van talrijke werkloze jongeren die verandering wilden na vier decennia socialistisch bestuur. Eén van de hoekstenen van de kiescampagne in februari dit jaar was de belofte om de jeugdwerkloosheid aan te pakken. Het leverde de tachtigjarige leider een tweede ambtstermijn op. Maar de hordes werkloze jongeren worden ongeduldig. “Wade beloofde de jongeren te helpen indien hij een tweede mandaat zou krijgen,” zegt Ibrahim Mbemgue.  “Nu heeft hij het volk verraden.”

 

 

Katrien De Graeve (Redacteur Bevrijde Wereld)

bron: Irin en Reuters

 

www.bevrijdewereld.be

 

 

 

Solidagro DOOR:

Deel dit artikel