Verslag van een missie naar Leyte en Samar

heropbouw-filipijnen

Het team van CDRC is net terug uit Samar en Leyte. Minet, van onze partner EVRAP, maakte deel uit van het team dat direct na de ramp vanuit Cebu naar de getroffen eilanden vertrok. Ze vertelt in welke omstandigheden ze ginds werkten. CDRC is een Filipijnse koepel van organisaties die rond rampenbeheer werkt. Verschillende van onze Filipijnse partners zijn hier lid van. Naast leden van CDRC, bestond de missie ook uit leden van de plaatselijke organisatie LCDE, Caritas medewerkers en een aantal journalisten. Hun doel: info verzamelen, inventariseren en hulpacties plannen.






Minet vertelt:

"We moesten een auto huren, brandstof meenemen en de havenmeesters omkopen om een plaats te krijgen op het veer naar Ormoc. Brandstof meenemen in jerrycans is eigenlijk niet toegestaan. Corruptie tiert welig in de haven. Kapiteins en havenmeesters beleven gouden tijden. Om van Cebu naar Ormoc te geraken en terug, betaal je het dubbele van de normale prijs. Meer dan een dag wachten om aan boord te komen is normaal.

Het getroffen gebied lijkt platgebombardeerd te zijn. Het enige wat nog overeind staat, zijn hier en daar een paar muren. Niets werkt meer: elektriciteit, water, communicatie... Het zal volgens de elektriciteitsmaatschappij 4 maanden duren voor de elektriciteit in alle provincies hersteld is.

Er is geen vervoer. De auto's en motorfietsen zijn kapot. Voor de enkele die het nog wel doen, is er geen brandstof. Die kan niet worden aangevoerd omdat de opslagplaatsen in de havens en de haven zelf zwaar beschadigd zijn. De andere havens zijn te klein of zijn hier niet voor uitgerust. Het is bijna onmogelijk om ergens te geraken. De staf van EVRAP maakte daarom dankbaar gebruik van de huurauto van CDRC. Hun eigen vervoer is buiten gebruik

Goederen kunnen evenmin worden aangevoerd. De winkels zijn dicht, er is geen geld, geen koopkracht en geen vervoer. Het is een vicieuze cirkel. Er zijn nu een aantal geldautomaten in gebruik, maar daar kunnen maar enkelen gebruik van maken. Je moet eerst al vervoer hebben om in het centrum van Tacloban te geraken. De transportproblemen bemoeilijken ook de noodhulp. Het is vooral moeilijk om de afgelegen gemeenschappen te bereiken

Tijdens onze reis hebben we een aantal boerenleiders gesproken. Er is een grote behoefte aan zaaizaad, plantgoed, kleinvee en materiaal voor heropbouw van de huizen. Zelfs gemeenschappen die meer dan 4 km landinwaarts liggen, kregen een lading zeewater over zich heen. Zo hoog en zo krachtig waren de golven."

Deel dit artikel