'20 jaar na de Osloakkoorden werden de beloftes niet nagekomen'

een foto van een kind in een rolstoel op een kapotte muur
© Till Mayer – Handicap International

Samah met een patiënt
Mesbah Abu A'si is een jongen van drie jaar met hersenverlamming. Zijn familie krijgt psychosociale steun van Handicap International. Samah Abu Lamzy brengt een bezoek aan de familie om een beter beeld te krijgen van hun noden.
© Till Mayer – Handicap International

Samah Abu Lamzy is geboren in Egypte en kwam in 2001 terecht in Palestina. Ze heeft er haar studie in pedagogische wetenschappen en management voortgezet vooraleer ze zich in 2007 bij de teams van Handicap International voegde. Samah leeft en woont in de Gazastrook en wordt iedere dag geconfronteerd met de moeilijkheden van de Palestijnen om te overleven. En dit 20 jaar na de ondertekening van de Osloakkoorden, die een einde beoogden te maken aan het conflict tussen Israël en Palestina.

 


 

Welke zijn de huidige levensomstandigheden van de Palestijnen in de Gazastrook?

Extreem moeilijk. De levensomstandigheden in Gaza zijn zeer onzeker, zowel wat betreft de toegang tot drinkbaar water, de gezondheidszorg als wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt. De blokkade heeft rampzalige gevolgen voor de levensomstandigheden van de bevolking. Dit is het geval voor de bevolking in het algemeen, maar voor de meest kwestbare mensen is het nog erger. Voor mensen met een handicap is de toegang tot openbare diensten, zelfs de meest cruciale zoals gezondheidszorg en onderwijs, zeer beperkt. Het is een situatie die niet lang zou mogen duren, maar helaas is het toch een trieste 20ste verjaardag van de akkoorden die verondersteld werden deze bladzijde om te slaan.

Als er 20 jaar na de vredesakkoorden geen echte vooruitgang werd geboekt, moeten we hier dan uit besluiten dat de situatie nog lang zo zal blijven?

Nee, dat is ondenkbaar. De dingen moeten veranderen. Zo denken ook alle Palestijnen in het buitenland. We geven de moed niet op en staan met vele mensen dagelijks klaar om veranderingen teweeg te brengen. Organisaties bestaan en de solidariteit is merkbaar op vele niveaus. Mensen met een handicap hebben zich georganiseerd om hun rechten op te eisen en om toegang te krijgen tot de essentiële diensten. Handicap International werkt aan hun zijde om hun capaciteiten te versterken en verleent hen technische expertise en financiële steun. We steunen hen en we zorgen er voor dat ze toegang krijgen tot diensten die aangepast zijn aan hun behoeften.

Hoe wordt deze solidariteit zeer concreet georganiseerd?

Voor ons is het cruciaal om een netwerk te installeren met de bestaande middelen. Want de human resources zijn aanwezig in Gaza zelf. Er zijn hoogopgeleide mensen die de diensten kunnen leveren die de bevolking nodig heeft. Daarentegen is er een schrijnend gebrek aan infrastructuur en financiële en logistieke middelen. We trachten om de bestaande structuren te versterken - hetgeen enorm moeilijk is door de blokkade - en helpen de mensen om deze structuren beter te identificeren en te gebruiken door informatie- en sensibiliseringscampagnes te voeren.

Er werd al veel werk verricht, wat me zeer trots maakt. We gaan stapsgewijs vooruit, maar hebben reeds een lange weg afgelegd. Op dit ogenblik zijn sommige van onze partners, die we hebben opgeleid en ondersteund, al in staat om zelfstandig te werken en om kwaliteitsdiensten te leveren aan mensen met een beperking. Het bereik van deze acties moet nu vergroot worden en daarom dient de blokkade op de Gazastrook opgeheven te worden. In de actuele context is het zeer moeilijk om de behoeftes van de bevolking in te vullen, ondanks de menselijke vaardigheden en inzet.

De klok tikt verder, maar toch verliest u de hoop niet?

Nee, want zelfs in een context die tegen ons werkt, heeft Handicap International zich ambitieuze doelstellingen gesteld, met name om de rechten van mensen met een handicap te bevorderen en om de opvattingen over handicaps te veranderen. Tijd en voortdurend vernieuwde inspanningen zullen nodig zijn om deze doelstellingen te behalen. De persoonlijke verhalen van de mensen die we helpen geven een extra stimulans. Enige tijd geleden hebben we een uitnodiging ontvangen voor het huwelijk van Mohammed; een paraplegiepatiënt die we hielpen bij het opzetten van een kleine winkel in de buurt. Toen we hem ontmoetten, werd hij door zijn familie beschouwd als een last. Het gaat om een familie van elf mensen die in één enkele kamer leven. Het was zeer moeilijk voor Mohammed om een plaats te vinden... Maar hij is zeer gemotiveerd, heeft meerdere opleidingen gevolgd en heeft een beurs behaald om de winkel op te richten waar hij altijd al van heeft gedroomd. Zijn zaak draait goed op dit moment. Nu is hij het die de rest van zijn familie onderhoudt. En hij gaat zelfs trouwen!

Vandaag putten we moed uit deze persoonlijke verhalen om te blijven doorzetten, maar de dingen moeten veranderen. De internationale gemeenschap mag de andere kant niet blijven opkijken en een hele bevolking in dergelijke omstandigheden laten leven. Ze dient evenwichtige onderhandelingen op te leggen tussen Israël en Palestina, en dient zicht te bekommeren om de humanitaire situatie van de bevolking. Het gaat niet enkel om politiek. Het gaat om hele generaties die opgroeien en gevangen zitten in een gebied waar van alles ontbreekt.



BRON:
Handicap International
Handicap Int. DOOR:

Deel dit artikel