Aankomst in Burundi

We hadden gisterenavond amper voet gezet op Burundese bodem of we werden al verwacht op een verwelkomingsfeestje bij programmadirecteur Caroline, een Française die al in verschillende Afrikaanse landen woonde en werkte. Het werd een gezellige avond, samen met de andere expats van Handicap International.

Vanochtend maakten we op het kantoor in Bujumbura kennis met de rest van het team. Ze vertelden ons alles over hun werk en de situatie van mensen met een handicap in Burundi. Die ziet er niet bepaald rooskleurig uit. Kinderen met een handicap worden vaak in huis verstopt en verwaarloosd. Het heersende bijgeloof vormt een extra gevaar voor hen. Zo doet het verhaal de ronde dat mensen met een mentale handicap verkrachten geluk brengt… Het is ons meteen duidelijk dat er in dit land, waar nog maar net een prille vrede heerst na een jarenlang conflict, nog heel wat werk aan de winkel is.

fistuladames

Dames komen toe in het ziekenhuis voor verzorging

We vatten meteen de koe bij de horens en gaan naar het ziekenhuis in de stad waar vrouwen, dankzij de financiële en logistieke hulp van Handicap International, door de Franse organisatie Gynécologie sans Frontières geopereerd werden aan fistula. Dit is een bevallingsletsel dat onvoldoende verzorgd werd. Gewoonlijk wordt dit veroorzaakt door verschillende dagen van arbeid met obstructie zonder tijdige medische hulp -zoals een keizersnede- om de druk te verlichten. De gevolgen zijn dramatisch: het baby?tje sterft meestal en de vrouwen worden  chronisch incontinent. Vaak worden deze vrouwen door hun man in de steek gelaten en uitgestoten door hun familie en gemeenschap. De teams van Handicap International gingen de dorpen langs om vrouwen met fistula op te sporen. ‘Bij navraag kende iedereen wel een vrouw die lijdt aan wat zij ‘de lekkende ziekte’ noemen‘, vertelt ziekenverzorgster Espérance die de vrouwen opspoorde en begeleidt. Enkel een operatie kan het probleem verhelpen. Het betekent een wereld van verschil voor de vrouwen. De afgelopen weken werden in dit ziekenhuis twintig vrouwen geopereerd. We lopen de bedden langs en horen het ene tragische verhaal na het andere. Sommige vrouwen liepen al jarenlang met het probleem rond. De benen van een oudere vrouw hebben brandwonden door de bijtende urine die continu naar beneden lekte. Sommigen hebben ondanks de fistula nadien nog een baby gekregen. De kleinsten kwamen mee naar het ziekenhuis en liggen aan de borst van hun mama te drinken.

Buiten zien we vier vrouwen toekomen met hun bagage. Ze hebben gehoord dat er hier operaties uitgevoerd worden en willen ook geholpen worden. ‘Dagelijks komen hier zo tientallen vrouwen toe‘, zucht Espérance. ‘We hebben momenteel noch de financiële middelen, noch de nodige experts om nog meer operaties uit te voeren. We noteren hun gegevens en hopen dat we ze later kunnen voorthelpen…’

Drie vrouwen mogen morgen naar huis en zullen met ons meerijden naar Ruyigi, de provincie waar ze wonen. Ze zijn erg blij dat ze na de operatie de draad van hun leven weer kunnen oppakken, maar zijn tegelijkertijd ook bezorgd over wat ze zullen aantreffen. Zal hun man hen terug in huis nemen of zullen ze een nieuwe echtgenoot kunnen vinden?


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel