Brief van Ahmad Maslamani (Palestina) na zijn vrijlating uit de gevangenis

Dr Ahmad Maslamani, directeur van de Health Work Comittees (de partner van intal in Palestina), werd in juni 2005 gearresteerd door de Israƫlische autoriteiten. Intal heeft zich sindsdien ingezet voor zijn vrijlating, samen met vele andere lokale en internationale ngos. Uiteindelijk werd hij op 16 maart vrijgelaten. Hieronder volgt de brief die hij schreef naar degenen die hem gedurende die tien maanden steunden.

Beste vrienden,

Op 16 maart 2006 werd ik vrijgelaten uit de IsraĆ«lische gevangenis van Ashkelon na 10 maanden opsluiting. Op 6 juni 2005 overviel een commando van 60 politieagenten en militairen mijn huis om me in het midden van de nacht te arresteren. Ik werd geboeid aan handen en voeten en geblinddoekt. Men droeg me met geweld in een legervoertuig en bracht me naar een gevangenis in Jeruzalem. Het was meer een ontvoering dan een arrestatie. De IsraĆ«lische autoriteiten hadden  veel tijd nodig voor ze me iets ten laste konden leggen. Intussen kondigden de IsraĆ«lische autoriteiten aan op de televisie en in de kranten dat een gevaarlijke 'cel' werd opgerold in Jeruzalem. Dat bleek natuurlijk een grote leugen. Na 10 maanden detentie in onmenselijke omstandigheden werd ik vrijgelaten en ben ik terug bij mijn familie en mijn werk.

Ondanks de moeilijke omstandigheden waarin we moeten leven, zijn we nog altijd in staat om onrechtvaardigheden te onderscheiden, onze identiteit te bewaren, onze rechten op te eisen, ons uit te spreken tegen de onmenselijke praktijken van de Israƫlische bezetting en onze verontwaardiging uitdrukken over deze omstandigheden. Het gaat niet enkel om de voortdurende politiek van standrechtelijke executies en de bouw van de apartheidsmuur maar ook om de zichtbare uitbreiding van de Israƫlische nederzettingen, confiscatie van Palestijnse grond, massale arrestaties, beperking van bewegingsvrijheid, gecreƫerde armoede en miserie, en uiteindelijk de fragmentatie en vernietiging van de Palestijnse maatschappij.

Ik heb de Palestijnse gevangenen ontmoet en samen met hen in onmenselijke omstandigheden geleefd. Velen zitten al gedurende verschillende jaren in administratieve hechtenis, zonder dat aanklachten werden geformuleerd. Anderen werden verschillende keren tot levenslang veroordeeld. Maar hoe moeilijk het voor hen ook is, ze hebben nooit de hoop verloren.

Terwijl ik in de gevangenis zat kon ik niet deelnemen aan de verkiezingen voor de Palestijnse wetgevende raad. (Misschien was dat wel de reden voor mijn arrestatie.) De resultaten van deze verkiezingen waren niet bepaald zoals ik het gewenst had maar ze weerspiegelen de wil van het Palestijnse volk. En daarom moet ik hen respecteren. Ik kan echter niet mijn verwondering verbergen over de reactie van de zogenaamde democratische wereld, met Europa op kop, waar zogezegd de wieg van de democratie stond. (De Europese Commissie schortte de directe hulp aan de Palestijnse Autoriteit op; zie het artikel daarover.) De Verenigde Staten en Europa boycotten een democratisch verkozen regering ondanks getuigenissen van waarnemers dat het ging om vrije en eerlijke verkiezingen zonder ernstige onregelmatigheden, hoewel ze doorgingen in Ā“onvrijeĀ” omstandigheden.

Na mijn vrijlating zag ik verschillen in de situatie. De fragmentatie van het grondgebied is verder gevorderd, de apartheidsmuur wordt gebouwd in weerwil van de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, de checkpoints gelijken meer op grensovergangen, de economische situatie gaat achteruit, armoede is toegenomen,... . In andere woorden: de onrechtvaardigheid is immens. Dat gebeurde allemaal niet omdat het Palestijnse volk Hamas in de regering verkoos maar omdat Israƫl zich dankzij de steun van de Verenigde Staten en Europa kan gedragen als een schurkenstaat.

Ik wil iedereen bedanken die hun solidariteit betuigden met mij en mijn familie. Jullie inspanningen en interventies waren een steun voor mij en brachten de Israƫlische overheid in verlegenheid. Ik ben trots om getuige te zijn van jullie moed en internationale solidariteit. Dit gevoel gaf me de sterkte om de Israƫlische gevangenismuren en tralies uit te dagen. Het is een eer om jullie vriend te zijn. Dit gevoel is een aansporing voor mij en anderen om door te gaan in onze strijd voor vrijheid, onafhankelijkheid en sociale rechtvaardigheid.

Dr. Ahmad Maslamani
Algemeen Directeur Ā–  Health Work Committees      

intal DOOR:

Deel dit artikel