Conferentie "Solidaridad Cuba-Venezuela"

WSF, Caracas, 26 januari 2006

Zoals de meeste conferenties op het WSF verloopt het begin van rommelig. Waar zou dat lokaal nu liggen? Eens we ter plekke zijn begint het te lopen. De eerste geïnteresseerden komen eraan. Onder hen een flinke delegatie Cubanen. In totaal zijn ze hier met meer dan 800, de Cubanen. Het lokaaltje loopt aardig vol. In totaal zijn er een kleine 80 aanwezigen, die lang niet allemaal een zitplaats vinden op de houten lessenaar-stoelen die in de klas aanwezig zijn.


Eerst geven we vanuit Initiatief Cuba Socialista een korte inleiding: "De volksbewegingen en het aan de macht komen van progressieve regeringen in Latijns-Amerika wekt ook onder Europese jongeren (én ouderen) veel verwachtingen. De golf van verzet tegen het VS-imperialisme laat zien dat de strijd nog helemaal niet gestreden is, laat staan verloren. Die nieuwe wind brengt ook bij ons in Europa veel enthousiasme mee. Cuba en Venezuela spelen als tweespan een enorme rol in deze evolutie. Daarom willen we vandaag dieper ingaan op de band tussen die twee landen."

Fabio, verantwoordelijke binnen het Cubaans Instituut voor Vriendschap met de Volkeren (ICAP) neemt als eerste het woord. "Solidariteit tussen Cuba en Venezuela is helemaal niets nieuws", zegt hij. "Ze groeide tijdens de strijd tegen de gezamenlijke Spaanse kolonisator. Tijdens de guerrillastrijd van Fidel en Che in de Sierra Maestra verzamelde het Venezolaanse volk wapens en stuurde die op naar de Cubaanse verzetsstrijders. Na de overwinning van de revolutie in 1959 was Venezuela het eerste land dat Fidel bezocht en waarmee diplomatieke betrekkingen werden aangeknoopt. Met de Bolivariaanse revolutie kent de solidariteit Venezuela-Cuba een nieuw élan. Het is een solidariteit van volk tot volk."

De sociale projecten van Venezuela-Cuba
Daarna is het de beurt aan Ines uit Venezuela. Ze versterkt de woorden van Fabio: "Onze landen zijn zo sterk verbonden door banden van solidariteit dat je gerust van één vaderland kan spreken. Sinds Chávez president is, is alles in een stroomversnelling gekomen. Door de neoliberale politiek van de jaren '70 en '80 waren belangrijke delen van de Venezolaanse bevolking uitgesloten. Vooral in de sectoren gezondheidszorg en onderwijs was dit schrijnend. Dankzij Cuba's steun is Venezuela intussen een land dat vrij is van analfabetisme, dankzij de Misión Robinson. Daarop volgden de Misiones Rivas en Sucre, die elk de mensen op een hoger niveau van onderwijs brachten en duizenden die dat nooit hadden kunnen dromen, vandaag de kans geven universitaire studies aan te vatten."

"Op vlak van gezondheid was er eveneens een enorm deficit ontstaan", vervolgt Ines. "Dankzij de inzet van zo'n 15.000 Cubaanse artsen kwam daar een eind aan. De Venezolaanse inheemse bevolking bijvoorbeeld wist nauwelijks wat een dokter was, laat staan dat ze ooit hadden kunnen dromen van een eigen huisarts in hun gemeenschappen te hebben. Vandaag is dat realiteit. Misión Barrio Adentro I bracht de Cubaanse artsen in de wijken. Met Barrio Adentro II begonnen we met de bouw van wijkkliniekjes. Ook hier is de zorg volledig gratis. De oligarchie begon een desinformatiecampagne tegen de Cubaanse artsen. Daarom", vertelt Ines, "richtten we vanuit de middenklasse de organisatie op 'Ik steun Barrio Adentro'. Maar de oppositie gaat zeer agressief te werk. We krijgen zelfs doodsbedreigingen. Maar we laten ons niet doen, we gaan gewoon door. Ondertussen studeerden de eerste 51 nieuwe Venezolaanse dokters af in Cuba. Er zijn er nog een kleine vijfduizend die bezig zijn met hun studies. Sinds dit jaar leiden we ook Venezolaanse jongeren op tot arts in de wijken zelf, in de praktijk van Barrio Adentro, met de steun van Cubaanse profesoren."

Over Operación Milagro wil Ines ook nog wat zeggen: "Gezien de gezondheidszorg hier volledig commercieel geworden is, is het zeer duur om je te laten behandelen. Daarom wachten veel mensen te lang met oogverzorging. Cuba stuurde oogartsen. Zij doen een eerste onderzoek van deze patiënten. Kunnen ze geholpen worden met een bril, dan krijgen ze die gratis. Hebben ze een oogoperatie nodig, dan krijgen ze die zonder enige kost in Cuba. En dan is er Misión Barrio Adentro Deportivo (sport). De mogelijkheid tot sportbeoefening in de wijken, die er vroeger niet was, brengt een heel andere sfeer in de wijk: meer kameraadschap, en vooral minder rondhangen en minder drugs." In het conferentielokaal luisteren een zestal Cubaanse olympische kampioenen vol trots naar de realisaties van de Cubaanse sportleraars in de Venezolaanse wijken.

Maar Ines is nog niet uitgepraat: "Cuba steunt ook de oprichting van goedkope supermarkten, de Mercales, en van gratis volksrestaurantjes waar de minstbedeelden terecht kunnen. En er zijn de de Bolivariaanse scholen, waar de kinderen gratis maaltijden krijgen. Met al deze sociale projecten werken we aan het bewustzijn van de mensen en tonen we hen de kracht van solidariteit en vrijwillige inzet."

Cubaanse vrijwilligers aan het woord
Yenny, een Cubaanse sociale werkster, werk in Operación Milagro, vertelt ze: "Het is schrijnend om vast te stellen dat zo'n oogoperatie - die mensen in een paar minuten het zicht terugschenkt - hier ontzettend veel geld kost. Dat is totaal onbereikbaar voor de meeste Venezolanen, terwijl bij ons zoiets gewoon een recht is. Het is telkens weer ontroerend om mee te maken hoe de mensen na een operatie en na het wegnemen van het verband plots weer kunnen zien. Sommigen waren blind van bij de geboorte. Ik krijg er telkens weer kippenvel van."

Martin is reeds tweeënhalf jaar (Cubaans) wijkarts in het project Barrio Adentro. "Wij zijn maar een klein volk, maar we hebben een groot hart", zo begint hij. "Wij zijn solidair, we proberen gezondheid, onderwijs en sport te brengen aan de Venezolaanse bevolking. Ook al zwijgen de media dat dood. Meer nog, ze verspreiden massa's desinformatie over ons. Toen ik hier pas aankwam vroeg een buurman me of het waar was dat we in Cuba gehandicapte kinderen doden! Ik wist gewoon niet wat ik hoorde! Ze zeiden ook dat we veiligheidsagenten waren, opgeleid om de Venezolanen recht in de borst te schieten!"

Deisy, ook een Cubaanse arts van Barrio Adentro, vertelt dat ze wel eventjes moest slikken toen ze bij haar aankomst de wijk aangewezen kreeg waar ze zou wonen en werken. De wijk had een erg slechte naam, zelfs de politie kwam er niet in. Haar woon- en werkomstandigheden waren uiterst primitief. Ze kreeg een kamer bij bewoners van de barrio. Het eerste wat ze deed, was van huis tot huis gaan om haar patiënten te leren kennen. Veel mensen lieten haar zelfs niet binnen, bang gemaakt als ze waren door de mediacampagnes. Maar anderen trokken het zich gewoon niet aan, zo blij waren ze dat ze eindelijk een dokter in de wijk hadden. Beetje bij beetje won Deisy het vertrouwen. "In de wijken beleef je wat de Bolivariaanse revolutie betekent voor de armen", vertelt ze. "We tonen wat de ALBA, het Bolivariaans Alternatief voor Latijns-Amerika, kan betekenen. We tonen ook dat een andere wereld mogelijk is. We zijn bereid onze taak op te nemen in om het even welk land van Latijns-Amerika. In die geest zijn we in Cuba grootgebracht."

Meer artikels van intal over WSF in Caracas ?
 

intal DOOR:

Deel dit artikel