De moed van Wanglin

Op 12 mei 2008, begon de dag voor Wanglin net zoals alle anderen. Ze was 17 en bereidde zich voor om haar hoger secundair onderwijs af te maken. Deze plannen warden haar abrupt ontnomen toen haar school in Beichuan instortte en ze vanonder het puin werd gehaald, zoekend en snakken naar adem en lucht. Ze had het geluk een van de eerste slachtoffers te zijn die in het eerste uur na een ongeval op een traumatologische dienst belandden en konden beademd worden.

evacuationZe werd overgebracht naar het China Western Hospital in Chengdu om verdere behandeling te krijgen voor haar nekwervels om te zien of de verlamming die ze had nog kon voorkomen worden. Het baatte niets, de diagnose zag er niet goed uit en ze zou beademing nodig hebben voor de rest van haar leven, met weinig kans om meer te kunnen bewegen dan de spieren van haar gezicht, nek en schouders.

Toen Handicap International begon te werken in de dagen na de aardbeving van 12 mei, werd Wanglin aan ons voorgesteld. Samen met mijn collega Didier zijn we begonnen met haar ledematen te mobiliseren en ervoor te zorgen dat ze haar tractiesysteem zo goed mogelijk kan verdragen. Dit systeem houdt de nek recht dankzij een gewicht dat vast zit aan een  koepel die in de schedel wordt geschroefd. Ze zat ook op kunstmatige beademing en kon alleen maar spreken met haar ogen …. en de tranen die er uit vloeiden.

Na drie weken behandeling werd het zeer duidelijk dat ze die beademing nog lang zou nodig hebben en dat haar nekwervels nog lang moesten gerekt worden om de uitval van haar beademings zenuwen te voorkomen. De dokters en staf in het hospitaal waren overspoeld met zulke gevallen, de meesten haalden het niet.

erik_04_03_2009

Wanglin had een overlevingswil die velen toen niet konden hebben. Er werd me verteld dat ze nu op een andere afdeling ligt in hetzelfde ziekenhuis. Ik heb een afspraak met haar behandelende artsen die me uitleg geven rond haar situatie. Haar vader en zuster hadden de ramp overleefd en die zorgen nu voor haar om haar bij te staan. Het probleem ligt nu meer in hoeverre ze nog moet beademd worden, hoe ze een rolstoel kan gebruiken en eventueel haar mond, kin en nek bewegingen kan omzetten in het besturen van gereedschap zoals een stick om boeken om te bladeren, een klavier te gebruiken om te kunnen communiceren. Het goede nieuws is dat ze een speciale rolstoel kan krijgen. Ik werd gevraagd of het mogelijk was om te zien welke bewegingen ze kan doen die nuttig kunnen zijn voor zulke apparatuur.

Het weerzien is hartelijk! Ze verwelkomt ons met een brede glimlach die we gewoon van haar waren. Na tien maanden kan ze rechtop zitten en heeft ze ondertussen veel zelf geoefend om een stick te plaatsen in haar mond en die te bewegen over een klavier dat ze nu kan gebruiken. We doen enkele testen en het blijkt dat ze het klavier tamelijk goed kan gebruiken. Ze kan ook beter praten en is zeer alert voor alles rondom haar heen! Dat half uurtje heeft zeer goed aangevoeld na die laatste keer verleden jaar.

Nadat we afscheid van mekaar nemen, hebben we nog een klein gesprek met haar verzorgers. Iedereen zat er een beetje onder de indruk bij (vooral degenen die zelf ook een dochter van 18 jaar hebben). Het blijkt dat haar toekomst nog altijd onzeker is daar er een plaats moet gevonden worden om haar naar een woonplaats te laten gaan en de verzorgers wisten nog altijd niet goed hoe dat zal moeten gebeuren. Haar familie wacht nog altijd op een huis om haar te kunnen opvangen. Dit kan alleen maar indien ze niet meer constant beademd moet worden.

Deze aardbeving heeft veel verwoest die dag, haar wilskracht is zeer sterk geweest en ze is een soort symbool geworden voor velen die toen nooit zouden gedacht hebben dat we vandaag allemaal bij haar staan.

Er zijn soms personen en belevingen die een kras op je ziel kunnen achterlaten …

erik_02_03_2009


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel