Dr. Salam Ismaïl, vanuit Bagdad

Maandag 26 februari, 20.30 u. Dr. Salam Ismaïl probeert me dringend te bereiken vanuit Bagdad, maar ik zit in vergadering. Hij is algemeen secretaris van de Doctors for Iraq Society, een partnerorganisatie van Geneeskunde voor de Derde Wereld in Irak.

Maandag 26 februari, 20.30 u. Dr. Salam Ismaïl probeert me dringend te bereiken vanuit Bagdad, maar ik zit in vergadering. Hij is algemeen secretaris van de Doctors for Iraq Society, een partnerorganisatie van Geneeskunde voor de Derde Wereld in Irak.

Dinsdag 27 februari, 10.30 u. Pas na ettelijke pogingen bereik ik Dr. Salam op zijn gsm - niet alleen de elektriciteit laat het vaak afweten in Irak, maar ook de telefoon. "Het is hier één grote chaos", vertelt hij, "heel moeilijk werken. We waren gisteren met alle dokters van het hospitaal in staking." En dan is plots de verbinding verbroken… Maar nu weet ik tenminste dat hij ons wilde spreken over een doktersstaking. Daar moeten we meer van weten!

Heel de dag geeft geen enkel van de drie telefoonnummers die ik van Dr. Salam heb contact. Ik krijg wel zijn collega aan de lijn, Dr. Washdi Mahmoud. Hij werkt met Dr. Salam in het Ibn Al-Nafees ziekenhuis, het grootste cardio-vasculair centrum van Bagdad. Dr. Washdi doet zijn verhaal: "Gisterochtend werden we bedreigd door familieleden van patiënten. Ze zetten zelfs een revolver tegen de slaap van een arts! De bewakingsdienst van het hospitaal kwam niet tussenbeide, en daarom besloten we in staking te gaan. Alle dokters bleven in het ziekenhuis, maar we behandelden alleen nog de spoedgevallen." Waarom gebeuren dergelijke zaken nu, wil ik weten. Dr. Washdi: "Er zijn teveel mensen die zomaar met zware wapens rondlopen. Dat is een van de grote problemen sinds de bezetting van ons land." En hoe verliep de staking? "We namen contact op met de vakbond van gezondheidswerkers, die de rechten van de artsen moet beschermen. Een vakbondsdelegatie kwam naar het ziekenhuis, en om 18 u gisteravond besloten we de staking te beëindigen."

Bezettingstroepen hebben niets te zoeken in Irak


Dinsdag 27 februari, 17 u. Ik slaag er eindelijk in Dr. Salam te bellen. Meer dan zijn collega Dr. Washi, kadert hij het gebeuren binnen de politieke toestand in Irak: "We hebben vooral last van de milities van bepaalde politieke partijen. De overheid legt hen geen strobreed in de weg. Ze komen met hun wapens de patiëntenkamers binnen, schelden dokters uit, dreigen hen te doden. De aanvallen gaan maar door, en de politie laat gebeuren of is er zelf bij betrokken. De regering is niet in staat om de gezondheidswerkers en patiënten te beschermen."

Een onhoudbare situatie voor de artsen. Velen beslissen dan ook Irak te verlaten. "Er wordt ook geen opleiding meer gegeven aan artsen", vervolgt Dr. Salam, "er zijn geen stagebegeleiders meer. En het ministerie van Volksgezondheid ontsloeg net nog 50 dokters, zonder vervangers aan te werven. Als dokter is het heel pijnlijk om dit mee te maken, maar voor de patiënten is het ronduit afschuwelijk." Met zijn vereniging, de Doctors for Iraq Society, wil Dr. Salam Ismaïl het fenomeen van de 'brain drain' in kaart brengen, als eerste stap om maatregelen te kunnen nemen tegen die leegloop. "Door gerichte enquêtes bij een 150-tal artsen willen we een beeld krijgen over het aantal emigrerende artsen, hun motieven, hun bestemming. Kennen jullie niemand die ons hiervoor een goede methodologie aan de hand kan doen?" vraagt Dr. Salam.

Dan begint hij opnieuw over de chaotische situatie in de Iraakse hoofdstad: "De laatste vier dagen was er geen enkele VS-soldaat te zien in Bagdad. Het lijkt wel alsof de VS- en Britse troepen niet geïnteresseerd zijn in de bescherming van de bevolking. Volgens artikels 55 en 56 van de Conventie van Genève zijn de bezetters nochtans verplicht in te staan voor orde en veiligheid. Als blijkt dat ze dat niet doen, dat ze dat niet wíllen doen, wat hebben ze dan nog in Irak te zoeken? Dat ze vertrekken!"

En hoe zit het met de medische missies die de Doctors for Iraq organiseren? Dr. Salam: "We sturen er volgende week twee uit: één naar het westen, met financiële steun van de Duitse ngo medico international, en één naar Basra, met jullie steun (Geneeskunde voor de Derde Wereld, nvdr). Volgende week vertrekt een team van enkele artsen voor vijf dagen naar ginder. Want we willen in alle regio's van het land aanwezig zijn, zonder onderscheid van religie of ethnie. We zullen niet nalaten om foto's en een verslag te sturen." Hij drukt me nog op het hart om toch zeker de schendingen van het recht op gezondheid in Irak ruim bekend te maken.

Deel dit artikel