Duizend demonstranten tegen de politieke moorden en voor gerechtigheid in de Filippijnen

Ter gelegenheid van de internationale dag van de mensenrechten hield stopthekillings.be, een coalitie van 65 vakbonds- en sociale organisaties, een fakkelwake aan de Filippijnse ambassade in Brussel op 11 december. Daarbij werden de slachtoffers herdacht van politieke moorden sinds het aantreden van presidente Gloria Macapagal-Arroyo in 2001. Tegelijkertijd vormde de fakkelwake een krachtig protest tegen de aanhoudende operaties van de doodseskaders.

750 deelnemers. Dat was de oorspronkelijke doelstelling. Zoveel namen van syndicalisten, boerenleiders, progressieve politici, advocaten, journalisten etc. kwamen voor op de lijsten van Filippijnse mensenrechtenorganisaties toen de actie gepland werd. Op de dag van de actie waren dat er al 797. Het leek een onmogelijke opdracht om zoveel volk te verzamelen voor een problematiek die zich afspeelt aan de andere kant van de wereld.

Uiteindelijk werd de doelstelling zelfs overschreden en vonden de organisatoren niet alleen vertegenwoordigers voor alle slachtoffers van politieke moorden maar ook voor de 200 Filippino's die in dezelfde periode om politieke redenen verdwenen. Duizend personen uit alle hoeken en kanten van het land—en zelfs uit Frankrijk en Nederland—kwamen naar Brussel om te eisen dat de Filippijnse overheid paal en perk moet stellen aan deze praktijken.

Elke deelnemer droeg de naam van een slachtoffer op de borst. Niemand werd vergeten, of het nu om een gekende volksleider ging of om een kind dat gedood werd door een verdwaalde kogel bij een aanslag. De persoonlijke band met de slachtoffers werd nog hechter gemaakt door de aanwezigheid van Dr. Chandu Claver, die in juli zijn vrouw verloor bij een aanslag.

Dr. Claver sprak de betogers toe terwijl ze zich verzamelden op het Brugmanplein. Hij getuigde over de gevolgen van de aanslag waarbij mevrouw Claver om het leven kwam en hijzelf ook zwaar gewond werd. “Ik zal waarschijnlijk nooit meer mijn beroep van chirurg kunnen uitoefenen en leef nog altijd op een onderduikadres,” vertelde Dr. Claver. Hij voegde er aan toe dat internationale druk de regering van Arroyo in nauwe schoentjes brengt.

Terwijl de fakkeltocht zich in beweging zette, belde een delegatie van de betogers aan bij ambassadrice Cristina Ortega. Bert De Belder van de ngo intal legde haar de bezorgdheid van de betogers voor. Eloi Glorieux (Groen!) en Jan Roegiers (sp.a-Spirit) overhandigden haar de platformtekst van de campagne met de handtekeningen van 28 Vlaamse parlementsleden. Rachel Cohen van de International Federation of Journalists en Philippe Van Muylder van FGTB-Brussel (Franstalig ABVV) legden dan weer de nadruk op hun vermoorde collega's.

Na het onderhoud op de ambassade bracht de delegatie verslag uit aan de betogers. De ambassadrice kon niet anders dan toegeven dat er de laatste jaren een opvallende stijging is van onopgehelderde moorden op progressieve personaliteiten. Ze trachtte echter alle verantwoordelijkheid van de Filippijnse overheid af te wentelen door enkele specifieke zaken te betwisten en de schuld af te schuiven op criminelen en de linkse guerilla. Doodseskaders? Nooit van gehoord! Blijkbaar zijn syndicalisten en boerenleiders--die meestal geen piso op zak hebben--tegenwoordig gegeerde doelwitten voor “roofovervallen”...

Het werd zelfs genant toen ze enkele concrete zaken aanhaalde, en daarover documenten meegaf met de delegatieleden. Zo zou een zekere Edwin Mascarinas nog “very much alive” zijn. In werkelijkheid werd zijn levenloze lichaam op 14 april 2004 door dorpsgenoten in een rijstveld gevonden, een dag nadat hij door militairen werd gearresteerd. Abe Sungit, van het eiland Palawan, zou de vroegere leider van een “communist terrorist group” zijn. Hij was echter een gerespecteerd lid van de protestantse kerk en werd al in 1999 in het jaarrapport van Amnesty International vermeld als slachtoffer van folteringen door de militairen. Bisschop Ramento, die bekend stond als “de bisschop van de armen”, zou het slachtoffer zijn geworden van een roofmoord... iets wat door geen van zijn collega's geloofd wordt.

De slogans van de demonstranten waren intussen duidelijk te horen tot in de ambassade: “Stop the killings!” Verschillende betogers hingen spontaan hun bord met de naam van het slachtoffer aan het hek van de ambassade om de verantwoordelijkheid van de Filippijnse overheid extra in de verf te zetten.

De fakkelwake werd afgesloten met een toespraak van Johan Fobelets in naam van de stopthekillings.be coalitie. Hij droeg het bord van Jesus Servida, een vakbondsleider die slechts enkele uren eerder vermoord was in de provincie Cavite. “Uw aanwezigheid is een sterk signaal tegen de straffeloosheid die heerst in de Filippijnen,” zei hij, “en met uw steun blijven we de Filippijnse volksorganisaties steunen in hun strijd voor gerechtigheid.”

De aanwezige Filippijnse migranten waren onder de indruk van de solidariteit. “Zelfs ten tijde van de Marcos-dictatuur hebben we dit nooit meegemaakt,” zei één van hen, “dit is de grootste solidariteitsbetoging met het Filippijnse volk ooit in Europa!”

Foto's van de actie op de website van intal.


intal DOOR:

Deel dit artikel