Gaza: “access denied”

De steuncampagne die Geneeskunde voor de Derde Wereld en intal organiseerden voor het Al Awda-hospitaal in Gaza bracht op zes maand tijd meer dan 80.000 euro op. Maar een bezoekje aan Gaza om deze solidariteitscampagne op te volgen met onze Palestijnse partnerorganisatie, dat mag niet van Israël. Op 21 juli werd ik aan de Erez-grensovergang met Gaza gedwongen rechtsomkeer te maken.

Alles was nochtans tot in de puntjes voorbereid. We dienden tijdig bij de Israëlische autoriteiten een officiële aanvraag in. In naam van de Franstalige ngo-koepel CNCD/11.11.11, want ik ging op missie samen met Marianne Blume, die tien jaar in Gaza heeft gewerkt en er een project van Solidarité Socialiste ging evalueren. Het Belgisch ministerie van Buitenlandse Zaken, de ambassade in Tel Aviv en het consulaat-generaal in Jeruzalem werden ingeschakeld om met de Israëli's een 'coördinatie' te regelen. Zo heet de toelating om Gaza binnen te mogen, uitgeschreven door de 'Coordination and Liaison Administration for the Gaza Strip'. Tenslotte contacteerden we nog de VN-verbindingspersoon voor Gaza om onze aanvraag op te volgen.

Op de fax, de e-mail en de vele telefoontjes kwam nooit enig antwoord van de Israëlische autoriteiten. Dus trokken Marianne en ik op 21 juli vanuit Jeruzalem naar Erez, om het ter plekke zelf te proberen. Ter plekke, dat betekent een godverlaten grenspost in een verzengende hitte. Een Israëlische privéfirma regelt er het checkpoint, met af en aan rijdende Israëlische soldaten gedurig in de buurt. Na tien minuten krijgen we onze paspoorten terug toegeworpen. “Coordination refused” is al wat we te horen krijgen. Als we uitleg vragen krabbelt de jongeman achter het loket nog een paar voornamen en telefoonnummers op een papiertje. Het blijkt om jonge Israëlische officieren in Erez te gaan. We bellen hen meteen op – wat zou het leven in Palestina zijn zonder gsm's?!

De militairen weten ons te melden dat we geweigerd worden omdat onze ngo's niet geregistreerd zijn bij het Israëlisch ministerie van Sociale Zaken (blijkbaar een nieuw regeltje dat niemand kende) en omdat het doel van onze missie niet duidelijk is (een pertinente leugen). Belgische nationale feestdag of niet, we storen vanuit Erez de Belgische consul op zijn gsm, en ook Sandra van de VN doet nog haar best, maar er helpt geen lievemoederen aan: "access denied".

Niet om te lachen

Drie Spanjaarden en een Argentijn van de organisatie Clowns Zonder Grenzen ondergaan hetzelfde lot. In gebrekkig Engels probeert een van hen te argumenteren: dat ze alleen maar kinderanimatie gaan doen in de Palestijnse vluchtelingenkampen, dat ze veel geïnvesteerd hebben in hun trip naar Gaza, dat hun steungevers op het thuisfront niet tevreden zullen zijn,... No way, ook clowns komen er niet in.

Op de terugweg zit een vrouw met vier kleine kinderen samen met ons in de taxi gepropt. Na drie uur wachten hebben ze haar een toelating gegeven om Gaza binnen te gaan... tot 17 u diezelfde namiddag! Haar man woont noodgedwongen in Gaza, na een verzetsactie in Bethlehem hebben de Israëlische militairen hem naar daar gedeporteerd. Hij mag Gaza niet uit, en zijn vrouw mag er niet in. Ze hebben mekaar al vier jaar niet meer gezien...

Van in de taxi bel ik met Dr. Yousef Mousa, de directeur van de Union of Health Work Committees (UHWC), onze parternorganisatie in Gaza die het Al Awda-hospitaal runt. Hij klinkt erg ontgoocheld, hij had graag eens een buitenlands solidariteitsbezoek gehad. "Heb je echt alles geprobeerd? De "coördinatie"? Het Belgisch consulaat?” Dr. Mousa bevestigt dat deze week nog eens 50.000 euro op de bankrekening van de UHWC in Gaza-Stad is aangekomen, de laatste schijf van onze steuncampagne die we hebben overgemaakt.

Ik had Dr. Mousa en zijn collega's graag in detail verteld door hoeveel prachtige initiatieven de mooie som van in totaal 80.000 euro werd ingezameld. Een (onvolledig) overzicht: vijf benefietconcerten (van klassiek tot rap), de verkoop van steunkaarten op betogingen en stands, een mailing, de verkoop van kunstwerken, een minivoetbaltornooi, de winst op de verkoop van een Gaza-boek en van een bundel van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, subsidies van gemeentebesturen, een grote sponsoractie in een school, een bijdrage van een psychiatrisch hospitaal en de persoonlijke inspanningen van een kinderarts. We zullen het allemaal in een rapport zetten voor Dr. Mousa, beloof ik.

Ik vraag hem nog in naam van intal en G3W de groeten te doen aan de staf van de Union of Health Work Committees en het Al Awda-hospitaal. Het valt me moeilijk het gesprek met Dr. Mousa af te sluiten – onze Palestijnse vrienden in Gaza zitten al veel te veel en veel te lang afgesloten, van alles en iedereen... En die fameuze "internationale gemeenschap", hoelang laat die Israël nog begaan?

Deel dit artikel