Hoe zou het nog zijn met Hiba Kassim, het Irakese oorlogsslachtoffertje

Hoe zou het nog zijn met Hiba Kassim, het Irakese oorlogsslachtoffertje dat op initiatief van Geneeskunde voor de Derde Wereld 11 maanden in België was voor operaties en verzorging? Na veel vijven en zessen had ik haar daarnet eindelijk eens aan de telefoon, live from Baghdad!


Hiba keerde op 28 april naar Irak terug, en sindsdien hadden we nog maar weinig nieuws over haar, voornamelijk door de moeilijke oorlogs- en levensomstandigheden ginder. De arts die haar in Bagdad opvolgt had wel eens gemaild naar Dr. Geert Van Moorter, met de melding dat Hiba twee keer per week kine volgde. En het Irakees gezin waarbij Hiba in Brussel woonde, had haar tijdens een reis naar Irak eens aan de telefoon gehad. Maar op de (Belgische) gsm van Hiba weerklonk telkens het antwoordapparaat, en ook de (Irakese) gsm van Hiba’s vader gaf niet thuis.

Na ettelijke pogingen kreeg ik vanmiddag, 18 oktober, de buren van Hiba aan de lijn die geen lap Engels verstaan, net zomin als ik een lap Arabisch versta. Vorige week was ik er ook eens doorgeraakt, maar dan antwoordde de stem aan de andere kant alleen maar “No Kassim”. Ik vreesde al dat het gezin Kassim verhuisd was, dat we alle contact kwijt waren.

Maar nu bleef de persoon aan de telefoon hangen, en na een paar minuten gestamel klonk plots een bekende stem: “Mama Souhaila” of “Um Hiba”, de moeder van Hiba! Ook zij spreekt echter geen gebenedijd woord Engels. “Doctor Bert” en “Hiba hello” is alles wat er uitkomt. Ze houdt me toch een hele tijd aan het lijntje, met veel gelach en zenuwachtig gedoe, en telkens maar “Hiba, hello, hello”.

Ik wil al ophangen, tot ik plots besef dat ze misschien Hiba zijn gaan halen. En inderdaad, na nog een paar minuten klinkt ineens de vrolijke stem van Hiba! Wat een plezier om onze kleine vriendin nog eens te horen! Onze minimale conversatie ging ongeveer als volgt:

Hoe gaat het met het stappen, Hiba, en met je speciale schoen?

“Het stappen gaat goed, de schoen is goed. Maar eigenlijk maar een beetje goed. Het doet wat pijn.”

Neem je dan geen medicamenten tegen de pijn?

“Neen, geen medicamenten.”

Doe je nog kine-oefeningen in het revalidatiecentrum?

“Ik doe de oefeningen zelf, elke dag. Eigenlijk moest ik drie keer per week naar het hospitaal, maar dat kan niet, dat is heel moelijk en gevaarlijk.”

En ga je naar school? In welke klas zit je?

“Ja, ik ga naar school. Ik ben terug begonnen met het eerste jaar middelbaar. In de Engels les doe ik het heel goed, maar met aardrijkskunde en Arabisch heb ik het lastiger.”

Et ton français, ça va?

« Un peu », lacht Hiba.

Ze doet natuurlijk de groeten aan “iedereen”. Ze vraagt speciaal naar haar gastgezin, en naar haar kleine ‘broertje’ daar: “I miss him!”. Ik vertel haar nog dat we binnenkort opnieuw met Gella Vandecaveye, haar meter, naar de Vredesloop gaan. “Ik heb daar nog foto’s van”, weet ze, van vorig jaar, toen ze er zelf bij was. Ik moet haar beloven nog vaak terug te bellen. Doen we!

 

Meer info over de campagne van Geneeskunde voor de Derde Wereld voor Hiba en de andere oorlogsslachtoffers op www.g3w.be

Deel dit artikel