Israëlische aanvallen en Europese boycot tegen Palestijnse bevolking

Op 8 april 2006  heeft het Israëlisch leger een grootscheepse militaire operatie uitgevoerd tegen de Palestijnse bevolking en zijn democratisch verkozen regering. Dit alles terwijl de Europese Commissie zijn financiële hulp aan de Palestijnse Autoriteiten heeft opgeschort.

De Israëlische campagne bestaat uit een massief bombardement van de Gazastrook. Er is ook een een dodelijke inval geweest in de stad Naploes (Cisjordanië) op 8 april. In het totaal, zijn zeventien Palestijnen, waarvan twee kinderen, bij deze aanvallen gedood. Buiten de burgerdoelen hebben de bombardementen ook industriële infrastructuren beschadigd. Het gaat er dus ook om iedere poging van de bevolking om, zij het slechts op economisch vlak, het hoofd boven water te houden, te vernietigen. 
De Israëlische regering heeft laten weten dat de aanvallen verder zullen gaan om het lanceren van raketten door Palestijnse weerstandsgroepen vanuit de Gazastrook naar Israël te stoppen. Zijn deze Palestijnse acties de werkelijke reden van deze uitbarsting van geweld vanwege de Hebreeuwse staat ?

De Israëlische operatie speelt zich af in een speciale context. De nieuwe regering van de Palestijnse Autoriteiten – PA- heeft, sedert zijn overwinning in de laatste verkiezingen in januari, verklaard zich te houden aan de rechten van het Palestijnse  volk : het einde van de bezetting en het recht op terugkeer van de vluchtelingen die door Israël in 1948 en 1967 zijn verjaagd. Ze verdedigt de Palestijnse weerstand en eist de toepassing van zijn rechten (erkend door de UNO) vooraleer vredesonderhandelingen te beginnen. Gaat het hier om een terroristische taal of om een wil om het Palestijnse volk uit de miserie van de bezetting te halen ? Daarbij respecteert Hamas (de leidende partij van de PA) sedert verschillende maanden een wapenstilstand en heeft elke weerstandsdaad gestopt.
Nochtans heeft op maandag 10 april de Europese Commissie beslist de geldkraan voor de PA af te sluiten (ongeveer 70 miljoen €), omdat zij geen autoriteit wil financieren die de weerstand tegen de bezetting promoot.
Sommigen verwonderen zich over dat Europa een democratische regering sanctioneert, verkozen bij verkiezingen die door de Europese observatoren zijn beschreven als rechtsgeldig en vrij gevoerd. Maar volgens Ben Bot, chef van de Nederlandse diplomatie, «hebben de Palestijnen geopteerd voor die regering, en moeten zij dus de gevolgen ervan dragen » (http://english.aljazeera.net)

Vandaag bestaat de tactiek van het Israëlisch leger erin paniek en terreur te zaaien onder de Palestijnse bevolking die moet leven in hermetisch afgesloten Bantoestans, opgesloten achter de Muur van de scheiding. Tel Aviv probeert zo zijn autoriteit te verstevigen. Ongetwijfeld wil zij, in een goed geoliede logica van gewelddadige provocaties, een of ander feit scheppen dat a posteriori als voorwendsel kan dienen voor de beslissing van de Europese regeringen om de Palestijnse Autoriteiten te  boycotten.

Ehud Olmert, de nieuwe Israëlische Eerste Minister, wil zo vrij spel hebben om, zoals hij verklaard heeft voor en na de laatste verkiezingsoverwinning van zijn partij, eenzijdig de grenzen van Israël  en  Palestina vast te leggen. Een logica van escalatie waarvan hij weet dat hij er, gezien de militaire superioriteit van zijn land, als overwinnaar zal uitkomen. Hij zal dan de kaart van de joodse staat kunnen hertekenen en officieel grote delen van Cisjordanie kunnen inlijven.

De operatie zal dus verder gaan ; een woordvoerder van het leger heeft verklaard aan het Israëlisch blad Haaretz dat « zij  [de militairen] geen enkele zekerheid hebben dat de volgende aanvallen geen andere burgers zullen treffen». 

Wij wachten dus af wat de volgende uren, dagen, ons zullen brengen. De Europeaan van de straat heeft er in alle geval een rol in te spelen. Kunnen wij aannemen dat onze regeringen politieke, economische, culturele relaties onderhouden met een regering die eens te meer geweld gebruikt tegen een volk dat illegaal bezet wordt ? Kunnen wij aannemen dat Europa aan de Palestijnen de gevolgen doet betalen van hun «democratische» keuze om  die bezetting te beëindigen ? De Europese Commissie spreekt in ons aller naam …maar wiens belangen verdedigt zij ?
intal DOOR:

Deel dit artikel