Kind en gezin-consultatie in de jungle?

Vandaag is het zaterdag en trekken we terug de heuvels in naar een tweede district waar ook Raglai-minderheden wonen. De dokter van het revalidatiecentrum vergezelt ons naar een gemeentelijk gezondheidscentrum, er zijn er meer dan honderd in de provincie en hij komt overal minstens elke 6 maanden op bezoek. Met veel geduld luistert hij naar de moeders met babies die vragen hebben. Ze krijgen ook brochures mee over borstvoeding, hygiƫne en de motorische ontwikkeling van kleine kinderen, het doet me denken aan de boekjes die Kind en Gezin hier uitgeeft. Er zijn ook enkele zwangere vrouwen die op consultatie komen.

layla_01 Layla gaat met hen mee om foto’s te nemen. De vroedvrouw meet eerst de omvang van de buik, controleert de bloeddruk en luistert dan naar het hartje met een doppler. Een doppler is een apparaat voor een soort echo zonder beeld. Handicap International kocht het materiaal voor deze testen en vormde de verschillende vroedvrouwen om het correct te kunnen gebruiken. Met deze drie tests en de juiste vragen kan een zwangerschap heel accuraat worden opgevolgd. De vroedvrouw kan tijdig vaststellen of er iets abnormaal gebeurt. In dat geval verwijst ze de vrouw door naar het districtsniveau waar een ziekenhuis is. In het gezondheidscentrum hangt een groot bord met per maand een sticker voor elke zwangere vrouw. Daarop staan de voornaamste gegevens zoals de uitgerekende datum voor de bevalling. Er staan sterretjes bij de vrouwen waarbij ze op bepaalde zaken moeten letten. Vrouwen die eerder al twee kinderen kregen hebben bijvoorbeeld een verhoogde kans op bloedingen en worden doorverwezen naar het ziekenhuis. Toch bevallen de meeste vrouwen gewoon in het centrum met de vroedvrouw en verloopt alles normaal aangezien de risico-gevallen al op voorhand naar het ziekenhuis gaan.

layla_02We gaan ook nog naar enkele mensen thuis die pas een baby kregen. Daarvoor moeten we enkele buffels en wilde zwijnen voorbij, maar die houden zich rustig. Borstvoeding is hier blijkbaar de normaalste zaak ter wereld. Bij de moeder op de foto stonden er al gauw 20 mensen op te kijken. Layla met haar grote camera vormt immers een ware attractie. Wij hebben een ander gevoel van privacy neem ik aan want daar lopen alle buren gewoon het huisje binnen, borstvoeding of niet. De dokter doet enkele tests om de reflexen van de baby na te gaan en geeft weer geduldig advies. Hij vraagt haar ook om tijdig weer langs het gezondheidscentrum in het dorp op controle te gaan, ik moet denken aan de afspraken met Kind en Gezin voor mijn dochters die voor ons zo vanzelfsprekend lijken.

layla_03Na ons bezoek aan het dorp waar mensen voornamelijk van land- of bosbouw leven nodigt de chauffeur ons uit om langs de trouw van zijn vriend te gaan. Onder de luidste karaokemuziek ooit eten we een maaltijd van 7 gangen die doorgespoeld wordt met heel veel bier (met grote ijsblokken erin wat de alcohol wel wat verdunt). Het uitbundige middagmaal eindigt vroeg in de namiddag en iedereen neemt afscheid van het nieuwgebakken bruidspaar. Er komen een aantal weeskinderen, zij krijgen het niet aangeraakte eten mee in plastic zakken en doen zich tegoed aan enkele flesjes cola. Alle gasten doen op het einde ook een duit in het zakje om het feestmaal mee te bekostigen. De trouwers zijn immers niet zo rijk, een huwelijksreis zit er niet in, maar ze zien er daarom niet minder gelukkig uit.


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel