Nieuwe aanval van de VS tegen Cuba : Vormt Europa een tegengewicht?

Begin mei kondigde de door Bush opgerichte ‘Commissie voor een vrij Cuba’ een reeks maatregelen af met de bedoeling de Cubaanse revolutie zo snel mogelijk onderuit te halen. Het is niet zomaar een commissie. Ze wordt geleid door niemand minder dan buitenlandminister Colin Powell.

Begin mei kondigde de door Bush opgerichte ‘Commissie voor een vrij Cuba’ een reeks maatregelen af met de bedoeling de Cubaanse revolutie zo snel mogelijk onderuit te halen. Het is niet zomaar een commissie. Ze wordt geleid door niemand minder dan buitenlandminister Colin Powell. Het afgeleverde dossier was ook niet min. In bijna 500 bladzijden wordt geargumenteerd waarom en hoe ze Cuba eindelijk op de knieën willen krijgen. Bij de maatregelen zijn ondermeer: het strenger toepassen van de blokkade-wetgeving, 59 miljoen dollar extra om de interne dissidentie te organiseren, 18 miljoen dollar extra om Cuba met VS-propaganda te bestoken (1) . Je zou verwachten dat zeker op dat eerste een Europese reactie komt.

Omgekeerd effect in de VS
Normaal gezien zouden de maatregelen van start gaan op 1 juni. Maar er blijkt één en ander te rommelen. Voorlopig zijn ze uitgesteld tot 30 juni. Er komt zelfs tegenstand van de republikeinse banken van het congres. De heren volksvertegenwoordigers zijn het er absoluut niet mee eens dat de fameuze commissie hen passeert. Ze trokken er openlijk de aandacht op dat elke nieuwe wetgeving door de volksvertegenwoordiging hoort goedgekeurd te worden. Bovendien loopt de nieuwe regelgeving het risico om aangevochten te worden voor de rechtbank wegens schending van de burgerrechten.

De maatregelen die het meest kwaad bloed zetten zijn de beperking op familiebezoek aan Amerikanen van Cubaanse afkomst en de beperking van financiële steun aan familie in Cuba. Net als de rest van het pakket kwamen deze maatregelen er onder druk van de Cubaans-Amerikaanse maffia van Miami. Dit zootje ex-grootgrondbezitters en -superrijken was namelijk niet van plan om de kiescampagne van Bush opnieuw onvoorwaardelijk te steunen. Er hoort boter bij de vis: een nieuw pakket anti-Cubaanse maatregelen en de belofte om actief de "val" van Fidel te versnellen.

De hoge heren hadden echter niet met het gewone volk gerekend: die zijn er niet over te spreken. Max Lesnik, journalist van Cubaanse afkomst die al jaren in de VS woont en werkt, bericht erover in Radio Miami. Dean Fisk,vice-minister van buitenlandse zaken deed er nog een schepje bovenop toen hij stelde dat de Miami-Cubanen, die volgens de nieuwe regelgeving maar ééns in de drie jaar naar Cuba meer mogen reizen, beter maar goed in het oog houden wanneer een eventueel sterfgeval op komst is. Dus, concludeert Lesnik, stel moeder ligt op sterven. Je mag er één keer naartoe. Goed uitrekenen dus dat je de begrafenis niet mist. Je volgende familiebezoekje is namelijk voor drie jaar later! Veel Miami-Cubanen zijn bijgevolg razend. De maatregelen- bedoeld om stemmen te winnen - werken als een boemerang tegen Bush. Heel wat traditionele pro-republikeinse stemmers uit dit doelpubliek kijken al openlijk de democratische richting uit. Eens te meer liet Bush zich meeslepen door slechte raadgevers, verblind als hij is door zijn drang om de wereld te overheersen. Een wereld waarin een communistisch eilandje in de eigen achtertuin uiteraard een doorn in het oog is!

Niet dat Kerry zoveel beters in petto heeft. Hij verklaarde onlangs openlijk dat ook zijn doel een democratisch (lees kapitalistisch) Cuba is. Alleen wil hij dit doen met ‘zachtere’ hand. Hij hoopt de Cubaanse maatschappij onder druk te zetten door meer dollars en beïnvloeding in plaats van door het aanscherpen van de blokkade.

Europa versus Cuba
Eind mei ging in Guadalajara, Mexico, de derde Latijns-Amerikaans - Europese top door. De volksbewegingen uit Europa, Latijns Amerika en de Caraïben, aanwezig in Guadalajara, stelden een alternatief platform voor onder de titel ‘De eisen van het volk komen op de eerste plaats’. Daarin klaagden ze de uitgangspunten van de top aan. Het is er Europa immers niet om te doen eerlijke handels- en politieke betrekkingen te onderhouden met Latijns-Amerika. De relaties zijn eens te meer gebaseerd op maximale uitbuiting door de - in dit geval Europese - multinationals. Op de top zelf was Cuba het enige land dat controversiële voorstellen deed voor het slotdocument. Cubaans buitenlandminister Felipe Pérez Roque stelde drie zaken voor: het afkeuren van de folteringen in Irak, het afkeuren van de nieuwe maatregelen tegen Cuba door de VS (2) en het herbevestigen van het principe van non-interventie, zoals het vastgelegd is in het Charter van de VN. Logische zaken, zul je zeggen. Echter niet voor de EU. Het kostte vele uren discussie om uiteindelijk tot vrijwel nietszeggende afgevlakte versies van deze eisen te komen. Daarmee werd meteen de uitspraak van president Fidel Castro vlak vóór de top bevestigd: "De EU is medeplichtig aan de misdaden en agressie van de VS tegenover Cuba. Dat blijkt uit haar laaghartige en hypocriete houding in Genève (3) en dat blijkt uit haar overeenkomsten rond en medeplichtigheid aan de Helms-Burton wetgeving, ondanks het onaanvaardbaar extra-territoriaal karakter ervan. De EU is het vertrouwen van het Cubaanse volk onwaardig."


1. Zie art. ‘De woede van een grootmacht in verval. Nieuwe maatregelen van de VS tegen Cuba’
2. De verscherping van de Helms-Burton wetgeving treft in de eerste plaats heel wat Europese bedrijven die commerciële banden hebben met Cuba.
3. Fidel verwijst hier naar de traditionele veroordeling van Cuba door de EU voor schending van de mensenrechten op de VN-mensenrechtencommissie te Genève, onder druk van de VS.

intal DOOR:

Deel dit artikel