Proces tegen Dr. Maslamani : "Ze kunnen hem niks maken. Echt niet."

"We geven voorrang aan de familie; als er nog plaats is mogen jullie er ook in", zegt de Israëlische guard aan de ingang van de rechtbank met een engelengezicht. Donkere ogen, lange wimpers, soepele bewegingen, strak in het veiligheidspak: we komen in de verleiding deze mooie jongen te geloven, maar weten dat hij en zijn vrienden hier liever geen pottenkijkers in de buurt hebben.

Vandaag staat de Palestijnse dokter Ahmad Maslamani uit Beit Hanina terecht, op beschuldiging van terrorisme. "Het enige wat hij heeft gedaan, is bijeenkomsten voor jongeren georganiseerd in de aanloop van de Palestijnse parlementsverkiezingen. Die hadden moeten plaatsvinden in juli, maar werden uitgesteld tot januari 2006", legt zijn zwager uit, die net als wij moet wachten, in tegenstelling tot de Israëli's die vrij in en uit lopen. Twee anderen zitten samen met hem in de beklaagdenbank: een mensenrechtenactivist en een vakbondsman, voor dezelfde feiten. De Israëli's viseren activisten uit de civiele samenleving; in het bijzonder zij die in Jeruzalem actief zijn, zo zal vandaag andermaal blijken. Jeruzalem omgeven en doorsnijden met een 135 km lange betonnen apartheidsmuur (3 keer zo hoog als de Berlijnse!) volstaat immers niet om de in de stad wonende Palestijnen zover te krijgen dat ze hun identiteitsbewijs als inwoner van Jeruzalem zouden opgeven. Daarom maken de Israëli's actief jacht op politieke en sociale activisten. Kwestie van mondige Palestijnen hun weerstand tegen de etnische schoonmaak van de stad te doen inslikken. Dokter Maslamani is slechts één van de velen die systematisch worden opgepakt en vastgezet.

Vriend of vijand?

Om het gerechtsgebouw binnen te geraken moeten we geduld oefenen, maar het lukt. "Geen oogcontact met de beschuldigden, en raak hen zeker niet aan!", drukt de guard-with-the-looks ons gewichtig op het hart, nadat hij onze rugzakjes heeft gecontroleerd en we zelf door een gammele metaaldetector zijn gestapt. Wanneer we in de rechtszaal arriveren, is de aanklager al begonnen. Met ons vijven komen binnenvallen, veroorzaakt een beheerste commotie - mevrouw de rechter lonkt afkeurend van onder haar brilglazen; de Palestijnse beschuldigden en hun familie kijken afwachtend: vriend of vijand?
Als de tolk - een schoonheid met lange krullen, hoed en zonnebril, als was ze een ster die incognito wenst te blijven - de boodschap overbrengt dat we in vrede komen, knikt dokter Maslamani vriendelijk in onze richting, en - o wee - hij steekt zelfs zijn hand op. Wij verstenen en houden ons gezicht in een plooi want we willen niet al na twee minuten als stoute kinderen op de gang belanden. In de rechtszaal zijn immers ook guards aanwezig, die in een oortje lopen te fluisteren en ons in het oog houden. Eén ervan heeft de allures van een pitbull met een mooi palmares inzake slagen en verwondingen: kille ogen, kale kop, afgemeten stappen. Afgaan op het uiterlijk, het zou niet mogen, maar ik wil echt geen goed gesprek met hem.
De advocaten à charge hebben twee politieagenten opgeroepen die het pv hebben opgesteld toen Maslamani en zijn twee medebeschuldigden werden opgepakt. Dat dit in het Hebreeuws gebeurde, is volgens de achter zijn hand fluisterende zwager cruciaal: het toont aan dat de agenten niet ter goeder trouw hebben gehandeld. We nemen het graag van hem aan, want van de hele rechtszaak begrijpen wij niets aangezien alles in het Hebreeuws verloopt.

De enige democratie in de regio

De beklaagden werden opgepakt in juni en zitten sindsdien vast. Van ons bezoek aan de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Addameer in Ramallah eerder deze week weten we dat de Israëli's niet veel nodig hebben om iemand de bak in te draaien, en dat de levensomstandigheden daar niet van de poes zijn. "De laatste maanden zijn er naar aanleiding van de komende verkiezingen meer dan 600 Palestijnen opgepakt, en we verwachten nog meer arrestaties. Momenteel zitten er 8000 politieke gevangenen in overbevolkte, smerige cellen in Israëlische gevangeniskampen. Hun bezoekrecht wordt gedwarsboomd, ze zitten in complete isolatie en zijn overgeleverd aan de grillen van hun bewakers die hen mentaal proberen te breken", vertelde Khalida Jarrar van Addameer. Wordt Maslamani één van hen? "They have nothing to charge him", verzekert zijn zwager ons. "Ze hebben nu al zo vaak geprobeerd te bewijzen dat hij niet alleen medisch en sociaal maar ook militair actief is, en het wil maar niet lukken. Vandaag zullen ze ook in het zand bijten, wees gerust. Ze kunnen hem niets maken. Echt niet."

De advocaat is de bekende mensenrechtenactiviste Lea Tsemel. Ze is ook de echtgenote van Michael Warschawski, linkse Joodse intellectueel werkzaam bij AIC, die we een paar dagen eerder in Jeruzalem ontmoetten. Lea Tsemel wil bewijzen dat de jongeren die een verklaring aflegden over de aanwezigheid van dokter Maslamani op een politieke meeting, dat onder druk hebben gedaan. Ze sleept er de Oslo-akkoorden bij, zo vernemen we van mevrouw Maslamani die ons komt bedanken voor onze aanwezigheid. "Ze verwijst naar het akkoord over politieke activiteiten dat bepaalt dat elk individu aan de verkiezingen mag deelnemen als kandidaat en/of kiezer."
Wanneer we even later discreet de rechtszaal trachten te verlaten (een tamelijk onmogelijke opdracht met vijf man), wuift dokter Maslamani ons uitbundig uit, guards of geen guards. "Hopelijk zetten ze hem dat niet betaald als hij straks weer ergens in een kille kerker zit te verrotten", denk ik terwijl ik flauwtjes in zijn richting glimlach. Zouden die guards ooit eens denken dat hier iets niet klopt? Zouden de Israëli's die langs de rechtbank passeren soms twijfelen aan hun gerechtigheid voor de tweederangsburgers? Hebben de advocaten die hier drukdoend in en uit lopen al eens stilgestaan bij wat hun regering de Palestijnse bevolking aandoet?

Ik vraag het een paar dagen later aan de Israëlische vredesactiviste Ruth Hiller in Tel Aviv. "Lieve hemel, daar zijn we nog zó ver van af. Je kan het de Israëli's niet eens kwalijk nemen: vergeet niet dat wij van in onze wieg worden geïndoctrineerd. Het hele systeem programmeert mensen om het normaal te vinden dat elk kind later soldaat wordt, om er geen vragen bij te stellen dat 8,7% van ons BNP naar defensie gaat, om ervan uit te gaan dat elke Palestijn een terrorist is. Israël pretendeert een democratie te zijn, de enige in de regio. In werkelijkheid is dit land alleen een democratie voor wie in het plaatje past: blanke Joodse mannen. Vrouwen, Ethiopische en Arabische Joden, gehandicapten, kritische linksen, holebi's en Palestijnen hebben geen rechten in dit land."
Good luck, dokter Maslamani…

intal DOOR:

Deel dit artikel