Wat kan Irak ons leren over de Eerste Wereldoorlog?

oorlog intal

Honger naar markten en grondstoffen nog steeds niet gestild. 

België is in de ban van 100 jaar 'Groote Oorlog'. De herinnering aan de loopgraven heeft diepe sporen nagelaten in ons collectief geheugen. Er zijn dit jaar echter nog meer oorlogen om te gedenken. Laat de terugblik op de oorlogen uit het verleden een waarschuwing zijn tegen de 'rechtvaardige' oorlogen van de toekomst.




Vijftig jaar geleden stortte de VS zich in zijn oorlog tegen Vietnam. En, een minder rond getal weliswaar: vandaag 20 maart is het precies 11 jaar geleden dat president Bush Irak binnenviel.

Wat verbindt Ieper met Hanoï en Falluja? Om te beginnen: leugens. Het eerste slachtoffer van de oorlog is altijd de waarheid. Van het "Rode Gevaar" en het incident in de Golf van Tonkin in 1964 – het Amerikaanse voorwendsel om Vietnam aan te vallen – tot de vermeende massavernietigingswapens van Saddam Houssein en de voorstelling van Irak als een "schurkenstaat" in 2003...

Soortgelijke argumenten werden ook gebruikt in de Eerste Wereldoorlog. De Duitse keizer Wilhelm werd afgeschilderd als de krankzinnige leider van een leger moordenaars en verkrachters die Belgische kinderen op hun bajonetten rijgden. Propaganda die bedoeld was om de oorlogsdeelname te laten aanvaarden door het Britse en Amerikaanse publiek.

Niets nieuws onder de zon! Maar dat roept de vraag op: Waarom laten we ons dan telkens weer vangen? Voer voor psychologen. Maar laten we even stilstaan bij een uitzondering. De inval in Irak is een geval apart. Toen lieten we ons niét meeslepen.

 

 

Massale vredesprotesten


Nog voor de invasie van Irak begon, wist de hele wereld al dat deze oorlog niet deugde. Dat is zonder meer opmerkelijk. De protesten tegen de Vietnamoorlog, die in het collectieve geheugen gegrift staan als een hoogtepunt van de vredesbeweging, kwamen pas goed en wel op gang toen die oorlog al jaren aansleepte.

Niet zo voor Irak. Op 15 februari 2003, meer dan een maand voor de inval, kwamen wereldwijd miljoenen mensen op straat. In Brussel waren ze met 80.000. Het waren de grootste vredesprotesten aller tijden. "Geen oorlog om olie", klonk het.

Ook in België overheerste de anti-oorlogsstemming. Onze regering speelde hierin een voortrekkersrol. Toenmalig premier Guy Verhofstadt ontpopte zich tot een vurige vredesduif. Hij volgde het voorbeeld van zijn Franse en Duitse collega's. Washington was not amused, maar we lieten ons niet intimideren. Het discours van de Franse minister van buitenlandse zaken Dominique de Villepin voor de Verenigde Naties maakte grote indruk. Paradoxaal genoeg helpt deze opmerkelijke episode ons begrijpen waarom dezelfde landen op andere momenten wel ten oorlog trekken.

Lees verder op intal.be ...



BRON:Intal

Deel dit artikel