Wij zijn niet pro-Palestijns

Zestig jaar geleden, in november 1947, vonden de Verenigde Naties het raadzaam om Palestina, dat toen onder Brits mandaat stond, te splitsen in twee staten. Eén staat voor de Joodse kolonisten, de andere voor de Arabische inwoners. Om deze splitsing te kunnen uitvoeren keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties resolutie 181 goed over het toekomstige bestuur van Palestina, beter bekend als het “verdelingsplan”. Hiermee startte voor de Palestijnen een lange periode van bezetting, verbanning, onderdrukking, opsluiting, maar ook van verzet, interne strijd, solidariteit,… en dat al gedurende 60 jaar. Vandaag zijn de problemen echter verre van opgelost. Maar waarom verdedigen wij de Palestijnse eisen? Waarom plaatsen wij ze in de schijnwerper?

Een eerste antwoord op deze vragen wordt gegeven door het bestuderen van de oorzaken van de conflicten, van de geschiedenis en van het leven van de Palestijnen. Op deze website vind je meerdere artikels terug die je hierover informeren. Maar ondanks al deze info, blijft waarschijnlijk dezelfde vraag rijzen: waarom toch steeds opnieuw deze Palestijnse kwestie naar boven brengen? Met dit artikel trachten we hierop een antwoord te geven.

Objectief, en zonder vooroordeel.

Onze verwantschap op vlak van cultuur en/of onze bewondering voor het heroïsche Palestijnse verzet kan sympthie opwekken voor de Palestijnse zaak. Toch zijn deze subjectieve en conjuncturele redenen niet de verklaring van het waarom van ons engagement!

Intal is geen pro-Palestijnse organisatie. Zoals ook met andere volkeren (Cubanen, Kongolezen, Filippino's ,…) delen wij onze solidariteit met het Palestijnse volk. Wij proberen op te komen voor hun elementaire rechten op het vlak van gezondheid, levenskwaliteit, vrijheid… en dat impliceert dan ook dat wij ijveren voor een terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen, dat wij pleiten voor afbraak van de Joodse kolonies in de bezette gebieden, voor de afbraak van de scheidingsmuur (die Palestijnse steden en dorpen afsluit), dat wij het einde van de bezetting eisen, de oprichting van een leefbare Staat, en dat we pleiten voor gelijke rechten voor de Palestijnen die in Israël wonen.

Deze standpunten staan lijnrecht tegenover het Israëlische kolonisatieproject. We zijn dus wel solidair met de Palestijnse strijd, en we zijn gekant tegen de Israëlische politiek van bezetting en apartheid, maar we plaatsen de Palestijnen niet op een voetstuk, toch niet méér dan de bijvoorbeeld de Israëlieten of de Guatemalteeken. Toch blijft de vraag: waarom zoveel energie steken in de Palestijnse zaak?

De Palestijnen hebben onze solidariteit opgewekt

De Palestijnen zijn erin geslaagd zich te verzetten, zich te organiseren, en te communiceren over hun grenzen heen. Op die manier hebben ze solidariteit weten op te wekken bij vele Europese, Amerikaanse, ... burgers. Vele subjectieve factoren hebben gedurende jaren een onmiskenbare rol gespeeld in het wekken van interesse voor hun zaak, zowel bij burgers, als bij allerlei verenigingen en NGO’s. We hebben het over hun moed, de aanwezigheid van vrouwelijke strijders, hun openheid van geest, hun menslievendheid, hun vasthoudendheid, hun romantisch inborst en hun voorbeeldige strijd. Intal werkt samen met Palestijnse partners die ondertussen echte vrienden geworden zijn: Ahmad Maslamani, Hanaan Wakeem, Areej Hindaleh, Majid Nassar...

Een andere reden die ons aan de Palestijnse kwestie bindt is onze gedeelde geschiedenis. De Jodenvervolging door de Nazi's, de dekolonisatie, de koude oorlog… al deze factoren dragen bij tot het feit dat vele Europeanen zich betrokken voelen bij het conflict.

Toch zijn wij geen pro-Palestijnse organisatie. We beschouwen onszelf louter solidair met de Palestijnen in hun strijd tegen alles dat ook wij onrechtvaardig vinden. Zelfs al is er een interne strijd binnen de Palestijnse organisaties of roepen de strijders een minder romantisch beeld op, dan nog zullen wij ons solidariteitswerk voortzetten en verbeteren. Wij werken verder zolang de redenen voor ons engagement blijven bestaan. En ook omdat de politieke inzet van dit Israëlisch-Palestijnse conflict al lang buiten de grenzen van het Midden-Oosten is getreden.

Een beslissende strijd voor iedereen

Allerlei NGO’s, culturele en andere verenigingen hebben al vele acties gevoerd ten voordele van de Palestijnse rechten. Zoals ook de solidariteit met de zwarte Zuid-Afrikanen tegen apartheid, is de solidariteit met de Palestijnen een belangrijke eis geworden voor vele progressieve Europese verenigingen. Een Belgische politicus zou al doof en blind moeten zijn om dit niet te beseffen. Elk goed politieker weet dat de Europese burgers de Israëlische politiek als het meest bedreigende beschouwen voor de wereldvrede (volgens meerdere enquêtes gehouden en 2003 en 2007).

Is het geruststellend te weten dat onze overheden relaties onderhouden met de Israëlische Staat op het gebied van economie, cultuur, politiek, en zelfs militair?

Moeten wij aanvaarden dat onze overheden een embargo hebben opgelegd omdat de partij gesteund door Solona en Blair niet door de Palestijnen werd verkozen?

Moet het ons geruststellen als onze overheden er aan vasthouden om de twee partijen om dezelfde manier te behandelen terwijl de situatie duidelijk maakt dat het over een bezetter en een bezette gaat?

Waarom hebben Israëli’s geen visum nodig om naar België te komen en Palestijnen wel? Waarom speelt de Israëlische ploeg mee in het Europese voetbalkampioenschap en niet de Libanese?

Een Belgische minister heeft, in 2002, met zijn eigen ogen vastgesteld, hoe wijken in de Gazastrook werden vernield door invallen van het Israëlische leger. Hij heeft de angst en ellende van de Palestijnse bevolking gezien, en nadien zijn strijdlust aan journalisten kenbaar gemaakt. Maar wat moeten we dan denken over diezelfde minister die enkele maanden later in een open brief het volgende verklaart: “Israël en België zijn twee landen die verankerd zijn in een democratie, met dezelfde idealen betreffende vrijheid en tolerantie”.

Welke wereld willen wij? Een wereld waar de wet van de sterkste geldt? Een wereld waar strategische en economische belangen de bovenhand hebben op het welzijn van een bevolking? Een racistische wereld waarin joden, moslims en christenen naast en tegen elkaar leven? Een wereld zoals president Bush hem predikt? Vele mensen denken er niet eens aan! De strijd voor de elementaire rechten van de Palestijnen en voor een rechtvaardige vrede in het gebied is uitgegroeid tot een veel grotere en meer beslissende strijd.

Verliezen de Palestijnen hun strijd voor meer rechten, dan verliest iedereen die opkomt voor de zwakkeren in de samenleving, in België, de USA en vooral in Israël.

Niets is verloren

Met de 60-ste verjaardag van resolutie 181 en van de oprichting van de Staat Israël (binnen enkele maanden) in zicht, geloven wij des te meer in onze solidariteit met Palestina. Om onze acties met succes verder te zetten, moeten we voortdurend onszelf blijven in vraag stellen en ons verder bekwamen in ons solidariteitswerk.


Meer over Palestina op deze website van intal

Vertaald door VeroniKa Dutre
intal DOOR:

Deel dit artikel