Zaterdag 25 april

Vandaag zijn we de hele dag op pad geweest om rond de stad en in de heuvels families te gaan bezoeken. Het eerste jongetje dat we gaan fotograferen en interviewen, steelt meteen mijn hart. Gervais is een guitig ventje van negen. Zijn twee beentjes zijn geamputeerd, maar dat belet hem niet om zich vliegensvlug op zijn stompen te verplaatsen. Vorig jaar kreeg hij een speciale driewieler van Handicap International. Hij neemt een aanloop en laat ons zien hoe hij behendig de fiets opspringt en deze met zijn handen voortbeweegt. Dankzij zijn driewieler kan Gervais nu naar school en mee op pad met zijn vriendjes. Zijn moeder vertelt dat de jongen helemaal opengebloeid is. Dat is ook duidelijk aan hem te zien. Hij straalt. Wat een contrast met het volgende gezin dat we bezoeken!

Jacques (14) woont met zijn moeder en zijn kleinere broer en zusje in een huis dat door UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, gebouwd werd. Zowel de moeder als de kinderen groeiden op in de kampen in Tanzania, op de vlucht voor het etnische geweld in Burundi. De vader, grootouders en de rest van de familie aan moederszijde, stierven in het kamp. Het gezin kwam hier terecht in het kader van een terugkeerprogramma. Jacques lijdt vermoedelijk aan polio en ging op handen en knieën door het leven tot hij een driewieler kreeg van Handicap International. Zijn moeder is ernstig ziek en kan nog moeilijk lopen. Ze laat haar knieën zien die helemaal opgezwollen zijn. Het gezin heeft geen enkele bron van inkomsten. De moeder is totaal lusteloos, heeft geen hoop of energie meer. De situatie grijpt me aan. Dit gezin heeft dringend eten en medische verzorging nodig! Begeleidster Rufine vertelt me dat ze van plan zijn om hen een stel kippen of een geit te geven en dat ze de moeder in contact willen brengen met lotgenoten om haar mentaal op de krikken.

Veel tijd om hier verder over na te denken is er niet. We worden verwacht in het parochiecentrum van Ruyigi waar een andere groep vrijwilligers die de mensen met een handicap begeleiden, ons willen ontmoeten. Dieter en ik worden aan een tafeltje vooraan in de zaal gezet en zowel wij als enkele begeleiders houden een toespraakje. Na de traditionele bedankingen, uiten ze hun bezorgdheid over het feit dat er nog veel vrouwen met fistula in hun parochie wonen die een operatie zouden moeten ondergaan en wijzen ze op het probleem van de vele epilepsie-lijders. Aan de nieuwe, enorm grote kerk, maakt Dieter een groepsportret van de vrijwilligers. Trots poseren ze met hun aktentasje dat ze van Handicap International gekregen hebben.


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel