Beklijvende dagen en nachten

perureis-beklijvende-dagen-640

Perureis

Overnachten bij boerengezinnen in de afgelegen gemeenschappen. Deze uitdaging stond nooit eerder op het programma van onze Perureizen. Ludo en Hilde geven ons een inkijk in hun dagboek.

Dinsdag 17 mei

We laten het vormingscentrum van Cedep Ayllu achter ons en na een uur rijden, wijst de chauffeur ons een paadje bergop. Dat leidt naar ons gastgezin in Amanacay op zo'n 3.700 meter hoogte. Benito en Patricia begroeten ons vriendelijk, samen met hun tweejarig dochtertje Lisvani. Ze weten echter niet goed wat met hun gasten gedaan. Ze wijzen een bankje voor het huis. "Rusten jullie maar".

Het is even slikken als we zien waar we de twee volgende nachten zullen verblijven. De kippen lopen over het erf, poezen stormen de keuken uit. De dieren en de mensen zien er vuil uit. Het is duidelijk: We zullen onze normen van hygiëne even opzij moeten zetten.

Dan neemt Patricia ons via een houten buitentrap mee naar een kamer met een tweepersoonsbed. De deur en het plafond zijn niet op onze lengte voorzien, we kunnen enkel gebukt rondlopen. Patricia heeft een nachtemmer mee. Die is welkom, want bij nacht een trap zonder leuning afdalen... Er is elektriciteit in de kamer, dat is een meevaller. Dekens zijn er genoeg, gelukkig maar, want de buitendeur sluit niet en 's nachts kan het vriezen.

De communicatie verloopt moeizaam. Onder elkaar spreken Benito en Patricia Quechua, hun Spaans verstaan we niet goed. Jammer, ik had hen heel wat willen vragen.

Tijd voor het avondeten, want het begint al donker te worden. De keuken is zeer elementair. Het meeste kookwerk gebeurt op een houtoven, waarop 2 zwartgeblakerde ketels staan. Patricia heeft de handen vol om de maaltijd klaar te maken, de kippen en de poezen buiten te houden en Lisvani op te vangen. Wij krijgen een bankje met schapenvel. Voor ons staat een klein, laag tafeltje. Zij nemen plaats op een houtblok, hun bord staat op de grond. We eten een maaltijdsoep. Net als de volgende dagen: 's morgens, 's middags en 's avonds soep.

We bespreken het programma voor morgen. Ze zullen wandelen en paardrijden. We begrijpen het niet goed en willen eigenlijk een gewone werkdag meemaken. We zien wel wat het wordt.

Woensdag 18 mei

's Morgens staat er een kom gebakken maïskorrels voor ons klaar. Is dit het ontbijt? Het smaakt niet slecht, maar het is vrij droog. Gelukkig dient Patricia even later een stevige soep op.

Tijd voor actie. Patricia zwiert Lisvani op haar rug, in de onmisbare draagdoek. Ze haalt hun paard en zo wandelen we stroomopwaarts, door de prachtige natuur. We mogen/moeten het paard bestijgen. Dat is dan voor mij, want Hilde heeft het zo niet op paarden begrepen. De rit, over een steil pad langs een diepe afgrond, is niet echt comfortabel. Mijn voeten passen niet in de kleine stijgbeugels, ik waggel heen en weer en van voor naar achter. Een bijzondere rijstijl.

Uiteindelijk bereiken we een veld waarop een 15-tal mannen en vrouwen maïs oogsten. Het veld is eigendom van Patricia's oom. Vandaag werkt iedereen bij hem, morgen bij een ander. Het is hard labeur onder een brandende Andeszon. De maïsplanten afhakken met de machete, de kolven van de stengels trekken, ze van de schutbladen ontdoen, de oogst in zakken van 50 kilo naar boven dragen, waar alles te drogen wordt gelegd. Iedereen kauwt op cocabladeren. Hoe zwaar het werk ook is, de sfeer is opperbest. Je voelt aan alles dat deze gemeenschap een hechte band heeft. Hopelijk blijven zij gespaard van mijnontginning, want deze velden zijn hun leven.

Na het middageten roept de man ons binnen in de keuken. Hij trakteert met bier voor zijn verjaardag. Hij opent een eerste literfles en giet wat bier in een afgesneden petfles. Hij prevelt enkele woorden, drinkt ervan en kiepert de rest op de grond voor Moeder Aarde. Dan begint het feestje. De beker gaat rond, iedereen prevelt wat voor het drinken. Ik pas: ik ben geen bierdrinker en het lauwe bier spreekt me al helemaal niet aan. Maar de heildronken zijn niet van de lucht.

De stemming is nog vrolijker wanneer we naar het volgende veld trekken. Ik sluit me bij de oogsters aan. Kolven aftrekken, schutbladeren verwijderen en de maïskolven op een klaarliggende doek gooien. Aan het wegdragen van zo'n doek waag ik me niet. Ik betwijfel of ik de verzamelplaats een heel stuk hogerop wel haal. Hilde heeft zichzelf gebombardeerd tot kinderopvang: een hele uitdaging op een hellend veld naast een stromende bergrivier.

De zon staat al laag wanneer de maïs in grote zakken op de paarden wordt vastgesjord. Ruim een uur later komen we thuis. Benito en Patricia vallen uitgeteld neer op de bank voor hun huisje. Ze zijn al van vijf uur 's morgens in de weer.

Patricia warmt de soep op, die ze nog in de ketel heeft staan. Het is half zeven en al donker wanneer we ze oplepelen. Onze gastheer en vrouw zijn uitgeput, dus ook wij gaan vroeg naar bed.

Donderdag 19 mei

Dan is het tijd om afscheid te nemen van het gezin. Het zijn eenvoudige mensen, maar met het hart op de juiste plaats. Zij hebben zich echt voor ons uitgesloofd. Ze zijn fier op wat ze doen, hoe ze leven, waar ze wonen. Ze zijn ook blij met hun materiële vooruitgang. Vijftien jaar geleden was er in het dorp geen elektriciteit, geen stromend water, geen irrigatie van de velden. Nu wel. Patricia is zelf analfabeet, maar we voelen wel aan hoe belangrijk zij opleiding vindt voor haar kinderen. Om een ander leven uit te bouwen? Met welke kansen?

Met een hoofd vol vragen rijden we terug naar Cedep Ayllu. Daar merken we welke diepe indruk dit verblijf op alle reisgenoten heeft nagelaten.

Peruzondagen

In mei trokken 18 sympathisanten op inleefreis naar Peru. Dankzij een paar uittreksels uit hun groepsdagboek krijg je een beeld van hun ervaringen.

Op de Peruzondagen kan je het land met al je zintuigen verkennen: www.11.be/peruzondagen.

 

Cedep Ayllu

Cedep Ayllu werkt al 32 jaar aan de verbetering van de levenskwaliteit van de boerenbevolking in de meest afgelegen berggebieden in het departement Cusco.

Met duurzame landbouwmethoden en waterbeheer stijgen de opbrengsten en het inkomen. Dankzij opleiding en leiderschapsvorming durven de boeren opkomen voor hun rechten en groeit de sociale en culturele emancipatie van de inheemse gemeenschappen.

Deze partner bood de deelnemers aan de Perureis de kans om twee dagen te verblijven bij gezinnen van deze gemeenschappen.

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels