Diversiteit, solidariteit en engagement in Edinburgh

Barbara Dewyn en Truus Roose trokken voor Studio Globo naar Edinburgh. Dit in functie van de nieuwe workshop 'STOF' rond de millenniumdoelstellingen. Een impressie...


Zaterdag 2 juli 2005.

De Schotse stad Edinburgh ontvangt ons hartelijk. Overal zie je witte affiches en spandoeken  met de slogan ‘Make Poverty History’: verwijs armoede naar de geschiedenisboeken!
Sommige winkels zijn gesloten om het personeel mogelijk te maken op de manifestatie aanwezig te zijn.
Vanaf 10 uur zaterdagmorgen stromen de betogers in het park ‘The Meadows’ toe, geheel of gedeeltelijk in het wit gehuld, met witte spandoeken, witte armbanden, … We ontmoeten er jongeren, ouders met kinderen, meisjes met hoofddoek, jongens met arafat-sjaal, senioren, kinderen met witte balonnen, jongens met rasta’s, Afrikanen in maatpak, meisjes met elfenvleugeltjes, Schotten in kilt…ook afgevaardigden van vakbonden, NGO’s, jeugdbewegingen, vrouwengroepen, vluchtelingenorganisaties, religieuze bewegingen, politieke organisaties…  Kortom, een mix van mensen, een mix van ideeën en strekkingen maar wel een massa van mensen die achter hetzelfde idee staan: het is tijd voor een andere wereld, een rechtvaardige wereld zonder armoede. Of zoals Bono het verwoordde: ‘No charity, but  justice!’
Deze mars is een organisatie van de mondiale koepel ‘Global call on actions against poverty’, die in 100  landen campagnes organiseert. Deze campagnes willen de politieke leiders op hun verantwoordelijkheid wijzen om de Millenniumdoelstellingen te behalen tegen 2015. In 2000 hebben 189 regeringen zich binnen de VN verbonden tot het halen van die 8 doelstellingen (waaronder het halveren van de armoede, verbeteren van het onderwijs…)
In Edinburgh wordt er actie gevoerd rond 3 punten: schuldkwijtschelding, meer en betere hulp en eerlijke handel. De mars (225.000 mensen!) willen zo druk uitoefenen op de G8-top van 6 juli in Gleneagles (Schotland). Dan komen de leiders van de 7 rijkste landen en Rusland samen in een onofficiële context, om hun mondiale krijtlijnen uit te tekenen voor het komende jaar. In praktijk betekent dit de belangen van de machtigste landen vrijwaren en dus het neoliberalisme: vrijmaking van de markten, verkoop van publieke diensten, beperking van belemmerende regels voor private bedrijven, … Het feit dat 8 leiders - die 13,9 % van de wereldbevolking vertegenwoordigen - de touwtjes in handen hebben, is zo pervers dat er wel protest moet komen. En dat protest gebeurt meer en meer wereldwijd, is heel divers, en massaal. De andersglobaliseringsbeweging is heel breed geworden, de wereldleiders en de economische leiders  kunnen er niet meer omheen!  G8: the world is watching you! 2015 – de tijd loopt.

De mars verloopt vreedzaam en gemoedelijk. Je ziet een witte mensenmassa met spandoeken waarop slogans staan zoals ‘Send my friend to school’, ‘Drop the debt’, ‘Dirty aid, dirty water’…, je hoort zowel doedelzakmuziek als rock, of samba en percussie…
Tegelijkertijd zijn er in het kader van Live8 op 8 plaatsen in de wereld optredens. In Parijs, Berlijn, Tokyo, Londen, Philadelphia, Johannesburg, Toronto en Rome komen duizenden muziekliefhebbers samen. 2 miljard mensen bekijken de concerten. De media geeft veel aandacht aan het gebeuren.

Het doet deugd en het werkt bemoedigend om te zien hoeveel - en hoeveel verschillende mensen en groepen - zich achter één doel scharen. In onze dagelijkse bezigheden in het kader van mondiale vorming hebben we soms het gevoel in de marge bezig te zijn, enkelingen te zijn in deze “harde” wereld. Daarom doen dergelijke manifestaties goed en bevestigen ze de idee dat we met iets heel belangrijk bezig zijn. We kunnen er  niet meer omheen: de wereld is mondiaal, de protesten zijn mondiaal enwe streven allen naar een andere, betere wereld. Ook in de interviews die we met jongeren afnamen, merkten we de strijdkracht en het optimisme: “Yes, we can do something about is, … It is an awareness-thing… We are that generation… We can change the world!”

Deel dit artikel