Eerste Hulp in Oeganda redt levens

fotoOeganda kampt met een hoog aantal verkeersslachtoffers en een gebrek aan aangepaste zorg voor deze mensen in de ziekenhuizen. Hoe meer mensen kennis hebben van Eerste Hulp, hoe meer mensen de eerste, levensbelangrijke zorgen kunnen krijgen.



Brian Kanaahe Mwebaze Bilal, programma manager Gezondheid, Zorg en Eerste Hulp van het Oegandese Rode Kruis interviewde Johnson Bwambale, een taxibrommerchauffeur en nu trotse vrijwilliger van het Oegandese Rode Kruis, Kasese afdeling.


Brian: Goed om u eindelijk te ontmoeten meneer! Vertel ons kort, wie bent u?

Bwambale: Ik ben Bwambale Johnson, een bestuurder van een brommer waarmee ik mensen vervoer. Ik ben 29 jaar oud. Ik kom uit Kasese stad en ik ben voorzitter van een kleine groep taxibrommerrijders in onze gemeente.

Brian: Aangenaam. Hoe ben je terecht gekomen bij de basiseerstehulpcursus in de afdeling Kasese?

Bwambale: Thembo Joachim, een van de lokale eerstehulpinstructeurs, informeerde mij.  Het Rode Kruis organiseerde een opleiding in het verzorgen van letsels als gevolg van verkeersongevallen. Ik kan u zeggen dat ik in de afgelopen 6 jaar als taxibrommerchauffeur getuige ben geweest van veel blessures en afschuwelijke taferelen die ik je niet kan vertellen. Ik wilde heel graag deze nieuwe vaardigheden leren om een leven te kunnen redden.

Brian: Indrukwekkend! Dus, wat heb je juist gedaan bij het ongeval op die noodlottige dag?

Bwambale: Het was middag toen we bezig waren supporters te vervoeren naar Mbarara stadium in Kasese. Plotseling raakte een 'boda boda' (een brommertaxi, nvdr) met passagier een fietser. De brommer reed van de weg en belandde in een gracht. We haasten ons naar de scène, maar veel mensen stonden gewoon te kijken naar de vrouwelijke passagier die een verstuikte enkel had opgelopen en hard aan het wenen was van de pijn.

Ik herinnerde me mijn eerstehulpvaardigheden, waarop ik haar katenge (Afrikaans stuk stof, nvdr) gebruikte om snel een smal verband te maken. Ik gaf instructies aan de omstanders om het verkeer te controleren voor onze veiligheid. Ik verbond haar met stokken (zoals spalken, nvdr) die ik vond bij nabijgelegen bomen omdat we tijdens de training leerden dat je de botten moet immobiliseren. We tilde de vrouw op een boda boda en namen haar mee naar St. Paul's ziekenhuis.

Brian: Wat ging er door je heen toen je reageerde?

Bwambale: (Lacht) ... Ik wist precies wat ik aan het doen was. Ik was niet bang voor de schade, omdat we veel hadden gezien tijdens de training, vooral gesimuleerde wonden en bloed! Iedereen stond op een afstand en bewonderde me... Sommigen zeiden zelfs dat ik een dokter was geworden na mijn korte vaardigheidstraining met het Rode Kruis.

Brian: Welke uitdagingen heb je ervaren?

Bwambale: In het begin dachten de mensen dat ik de man was van de gewonde vrouw, zie je ik heb geen identiteitskaart of een Rode Kruis t-shirt. Sommige van mijn collega's zeiden dat ik gewoon een chauffeur was en dat ze een dokter moesten bellen. Voor mij was het gemakkelijk om snel de verwonding te identificeren. Toen ik hen uitgelegd had wat ik ging doen, gaf het slachtoffer me de ruimte. Het was belangrijk om vindingrijk te zijn om te kunnen helpen.

Brian: Welke woorden heb je voor collega-bestuurders? Kunnen jonge mensen zoals jij zijn?

Bwambale: Ik kan alleen maar zeggen dat ze moeten werk maken om een basiscursus Eerste Hulp te volgen. Ik weet niet waarom Eerste Hulp geen deel uitmaakt van het curriculum op school. Ik heb reeds mijn groep aangespoord om zo snel mogelijk getraind te worden, want ongelukken zijn altijd onderdeel van ons dagelijks werk. Onze basisvaardigheden om te helpen, bepalen het overlijden of invaliditeit van  een slachtoffer. Ik hoop dat het Rode Kruis ons blijft contacteren voor meer trainingen.

Brian: Ik wens u persoonlijk te bedanken voor de schitterende eerstehulpverlening die u bood. U bent op weg om een top eerstehulpverlener te zijn! Hou het veilig!
Rode Kruis-Vlaanderen DOOR:

Deel dit artikel